De slaaf van de Bênitous

Oude oom Oswald was ervan overtuigd dat hij bij de Bênitous hoorde, en hij kon dat idee maar niet uit zijn hoofd zetten. Meneer probeerde van alles, maar het had geen zin. Het was immers al vijftig jaar geleden dat de Bênitous hem in bezit hadden. Hij had sindsdien bij anderen gewoond en was later vrijgelaten. Bovendien was er geen Bênitou meer over in de parochie, behalve een nogal fragiele vrouw die met haar dochtertje in een hoekje van Natchitoches woonde en een 'modieuze hoedenwinkel' runde. De familie was uiteengevallen en bijna verdwenen, en ook de plantage had haar identiteit verloren.

Maar dat maakte oom Oswald niets uit. Hij was altijd op de vlucht voor Monsieur – die hem uit pure goedheid bij zich hield – en probeerde terug te keren naar die Bênitous.

Sterker nog, hij raakte bij zulke pogingen voortdurend gewond. Eens viel hij in de moerasdelta en verdronk bijna. Een andere keer ontsnapte hij ternauwernood aan een aanrijding met een locomotief. Maar een andere keer, toen hij twee dagen vermist was geweest en uiteindelijk bewusteloos en halfdood in het bos werd gevonden, besloten Monsieur en dokter Bonfils met tegenzin dat het tijd was om "iets" met de oude man te doen.

Op een zonnige lenteochtend nam meneer Oom Oswald mee in de buggy en reed met hem naar Natchitoches, met de bedoeling de avondtrein te nemen naar de instelling waar het arme kind verzorgd zou worden.

Het was al vrij vroeg in de middag toen ze in de stad aankwamen, en Monsieur had nog een paar uur de tijd voordat de trein vertrok. Hij bond zijn paarden vast voor het hotel – een schilderachtig oud huis met stucwerk, dat veel te veel afweek van een 'hotel' om ook maar enigszins zo te zijn – en ging naar binnen. Maar hij liet oom Oswald achter op een bankje in de schaduw, net binnen de binnenplaats.

Er kwamen af ​​en toe mensen in en uit, maar niemand schonk ook maar de minste aandacht aan de oude neger die in slaap viel met zijn wandelstok tussen zijn knieën. Het was een alledaags gezicht in Natchitoches.

Een van de voorbijgangers was een jong meisje van ongeveer twaalf, met donkere, vriendelijke ogen, dat sierlijk een pakketje droeg. Ze was gekleed in een blauwe katoenen jurk en droeg een stijve witte zonnekap, zo'n soort brandblusser, over haar bruine krullen.

Net toen ze oom Oswald weer passeerde op weg naar buiten, liet de oude man, half in slaap, zijn wandelstok vallen. Ze raapte hem op en gaf hem terug, zoals elk aardig kind zou doen.

'Oh, dank u wel, dank u wel, juffrouw,' stamelde oom Oswald, helemaal in de war dat hij door dit kleine dametje werd bediend. 'U bent een lief klein meisje. Hoe heet u, schat?'

'Mijn naam is Susanne; Susanne Bênitou,' antwoordde het meisje.

Meteen stond de oude neger op. Zonder een moment te aarzelen volgde hij de kleine door de poort, de straat af en de hoek om.

Een uur later vond Monsieur hem, na een verstrooide zoektocht, staand op de galerij van het kleine huisje waar Madame Bênitou haar "modieuze hoedenwinkel" had.

Moeder en dochter begrepen maar al te goed de bedoelingen van de eerbiedwaardige dienaar, die met zijn hoed in de hand stond te wachten op hun bevelen.

De heer begreep en waardeerde de situatie meteen, en hij heeft mevrouw Bênitou overgehaald om de gratis diensten van oom Oswald te accepteren, ter wille van de veiligheid en het geluk van de oude neger.

Oom Oswald probeert nu nooit meer weg te lopen. Hij hakt hout en haalt water. Hij draagt ​​vrolijk en trouw de pakketten die Susanne vroeger droeg, en zet een uitstekende kop zwarte koffie.

Ik ontmoette de oude man laatst in Natchitoches. Hij strompelde tevreden door de St. Denisstraat met een mand vijgen die iemand naar zijn meesteres stuurde. Ik vroeg hem naar zijn naam.

'Mijn naam is Oswal', mevrouw; Oswal' – dat is mijn naam. Ik kom uit de Bênitous,' en toen vertelde iemand me zijn verhaal.