“Kötü Adam”

Birkaç gün önce Teksas'taki bir kasabada küstah ve kötü bir adam ortalığı karıştırdı. Görünüşe göre, kasaba halkını kötülüğüyle etkilemek için yeterince içki içmişti ve polisler onu tutuklamaya çalıştığında bir binanın kenarına yaslanarak tutuklanmaya direndi. Yakındaki bir otelden gelen bir grup davulcunun da aralarında bulunduğu kalabalık bir vatandaş, olayı izlemek için toplanmıştı.

Kötü adam, omuzlarına dökülen uzun, kıvırcık saçları, geniş kenarlı şapkası, alt kısmı püsküllü süet paltosu ve etkileyici kelime dağarcığıyla iri, vahşi görünümlü bir tipti. Elinde büyük bir altıpatlar tabanca sallıyordu ve Davy Crockett'in kemikleri üzerine yemin ederek kendisini yakalamaya çalışan adamı delik deşik edeceğine inanıyordu.

Şehir şerifi caddenin ortasında durup adamla konuşmaya çalıştı, ama kötü adam bir çığlık atıp ayak uçlarına kalktı ve tüm kalabalık caddenin diğer tarafına doğru geri çekildi. Polisler kendi aralarında bir toplantı yaptı, ancak hiçbiri saldırıya önderlik etmek için gönüllü olmadı.

O sırada Connecticut'taki bir ayakkabı fabrikasında çalışan, ufak tefek, buruşuk yüzlü, veremli gibi görünen bir davulcu, caddenin karşı tarafındaki kalabalığın arasından sıyrılıp haydutun başına bir göz atmak için geldi. Yaklaşık 40 kilo ağırlığındaydı ve çift camlı gözlük takıyordu. Tam o sırada haydut bir kez daha bağırdı ve şöyle dedi:

"Aman Tanrım, neden aranızdan biri gelip beni almıyor? Beşinizi de çiğnemeden yerim, üstelik aç da değilim—yaşasın!"

Kalabalık birkaç metre daha geriye çekildi ve polisler tekrar solgunlaştı, ama sıska ufak tefek adam iki eliyle gözlüğünü düzeltti, kaldırımın kenarına çıktı ve kötü adamlara iyice baktı. Sonra kasıtlı olarak, garip bir şekilde zıplayarak, tam da o korkunç adamın durduğu yere doğru koştu.

Kalabalık ona geri dönmesi için bağırdı ve haydut altıpatlarını tekrar salladı, ama ufak tefek adam doğruca yanına gidip bir şeyler söyledi. Kalabalık ürperdi ve adamın kırk beşlik bir kurşunla yere düşmesini bekledi, ama düşmedi. Haydutun tabancasını indirdiğini, elini cebine sokup ufak tefek adama bir şey verdiğini gördüler.

Sonra o haydut mahcup bir şekilde kaldırımdan aşağı yürüdü ve ufak tefek adam caddenin karşısına geri döndü.

“Kötü adam mı?” dedi. “Sanırım değil. Bir sineğe bile zarar vermez. Bu Zeke Skinner. Connecticut'ta benim yanımdaki çiftlikte büyüdü. Bir çeşit sahte karaciğer ilacı satıyor ve şu an üzerinde taşıdığı da onun sokak arabası. Dokuz yıl önce Hartford'da ona sekiz dolar borç verdim ve bir daha onu göreceğimi hiç beklemiyordum. Sesini tanıdığımı sanıyordum. Ödeme mi? Sanırım bana ödedi. Bana borçlu olanı her zaman tahsil ettiğimi hesaplarım.”

Ardından kalabalık dağıldı ve on iki polis memuru Zeke'i bir sonraki köşede durdurup karakola kadar coplarla dövdüler.