„Zły człowiek”

Kilka dni temu w jednym z teksańskich miasteczek pewien zuchwały, zły człowiek dał się poznać jako przestępca. Wygląda na to, że wypił wystarczająco dużo drinków, by zapragnąć zaimponować mieszkańcom swoją złą wolą. Kiedy funkcjonariusze próbowali go aresztować, oparł się o ścianę budynku i zignorował aresztowanie. Spory tłum mieszkańców, w tym kilku perkusistów z pobliskiego hotelu, zebrał się, by obserwować tę scenę.

Zły człowiek był rosłym, groźnie wyglądającym mężczyzną z długimi, kręconymi włosami opadającymi na ramiona, w kapeluszu z szerokim rondem, w koźlej kurtce z frędzlami u dołu i barwnym słownictwem. Wymachiwał potężnym sześciostrzałowym rewolwerem i przysięgał na kości Davy'ego Crocketta, że ​​przeszyje na wylot mężczyznę, który spróbuje go schwytać.

Marszałek miasta stanął na środku ulicy i próbował przemówić mu do rozsądku, ale zły człowiek krzyknął z radości i poderwał się na nogi, a cały tłum cofnął się na drugą stronę ulicy. Policja zwołała naradę, ale nikt nie zgłosił się na ochotnika do poprowadzenia ataku.

W tej chwili drobny, pomarszczony, gruźliczo wyglądający perkusista z fabryki obuwia w Connecticut przecisnął się przez tłum po drugiej stronie ulicy, żeby zerknąć na desperata. Ważył jakieś 40 kilogramów i nosił okulary z podwójnymi szkłami. Właśnie wtedy desperat wydał kolejny okrzyk i krzyknął:

„Do licha, czemu któryś z was nie przyjdzie i mnie nie weźmie? Zjem każdego z pięciu bez żucia, a poza tym nie jestem głodny – hura!”

Tłum cofnął się o kilka metrów, a policjanci znów zbladli, ale chudy człowieczek poprawił okulary obiema rękami, stanął na krawędzi chodnika i uważnie przyjrzał się bandytom. Następnie celowo przebiegł przez ulicę, dziwnie podskakując, aż do miejsca, gdzie stał terror.

Tłum krzyczał, żeby wrócił, a desperat ponownie wyciągnął swój sześciostrzałowy rewolwer, ale mały człowieczek podszedł prosto do niego i coś powiedział. Tłum zadrżał i spodziewał się, że padnie z czterdziestopięcioma kulami w środku, ale tak się nie stało. Widzieli, jak desperat opuszcza pistolet, wkłada rękę do kieszeni i podaje coś małemu człowieczkowi.

Potem desperat nieśmiało odszedł chodnikiem, a mały mężczyzna wrócił na drugą stronę ulicy.

„Zły człowiek?” powiedział. „Chyba nie. Muchy by nie skrzywdził. To Zeke Skinner. Wychował się na farmie obok mnie w Connecticut. Sprzedaje jakieś podrobione lekarstwo na wątrobę i to jest jego uliczny sprzęt, który teraz nosi. Pożyczyłem mu osiem dolarów w Hartford dziewięć lat temu i nie spodziewałem się go więcej zobaczyć. Myślałem, że znam jego głos. Zapłacić? Chyba mi zapłacił. Wyliczam, że zawsze dostaję to, co mi się należy”.

Następnie tłum się rozproszył, a dwunastu policjantów odepchnęło Zeke'a na następnym rogu i trąciło go pałkami aż do komisariatu.