De “Slechte Man”

Een brutale, gevaarlijke man maakte een paar dagen geleden een behoorlijke show van zichzelf in een stadje in Texas. Het schijnt dat hij genoeg gedronken had om de stad te willen imponeren met zijn slechtheid, en toen de agenten hem probeerden te arresteren, leunde hij tegen de zijkant van een gebouw en verzette zich tegen zijn arrestatie. Een aanzienlijke menigte burgers, waaronder een aantal drummers van een nabijgelegen hotel, was samengekomen om het tafereel te aanschouwen.

De slechterik was een grote, woest uitziende kerel met lang, krullend haar dat tot op zijn schouders reikte, een breedgerande hoed, een leren jas met franjes aan de onderkant en een beeldende woordenschat. Hij zwaaide met een groot revolver en zwoer bij de botten van Davy Crockett dat hij de man die hem probeerde te vangen, zou neerschieten.

De stadsagent stond midden op straat en probeerde met hem te praten, maar de schurk gaf een kreet en ging op zijn tenen staan, waarop de hele menigte zich terugtrok naar de overkant van de straat. De politie overlegde, maar niemand wilde zich vrijwillig aanmelden om de aanval te leiden.

Op dat moment wurmde een kleine, verschrompelde, teringzieke drummer van een schoenfabriek in Connecticut zich door de menigte aan de overkant van de straat om een ​​glimp van de desperado op te vangen. Hij woog ongeveer 40 kilo en droeg een dubbele bril. Juist toen gaf de desperado opnieuw een kreet en schreeuwde:

"Verdomme, waarom komen er niet een paar van jullie me halen? Ik eet er zo vijf van jullie op, zonder te kauwen, en ik heb geen honger – joepie!"

De menigte deinsde een paar meter achteruit en de politieagenten werden weer bleek, maar het magere mannetje zette met beide handen zijn bril recht, stapte op de stoeprand en bekeek de schurken eens goed. Vervolgens rende hij doelbewust de straat over, met een soort vreemde huppelpas, recht op de plek af waar de terreur zich bevond.

De menigte schreeuwde dat hij terug moest komen, en de desperado zwaaide opnieuw met zijn revolver, maar de kleine man liep recht op hem af en zei iets. De menigte huiverde en verwachtte hem te zien neervallen met een kogel uit een .45 in zijn lijf, maar dat gebeurde niet. Ze zagen de desperado zijn pistool laten zakken, in zijn zak graaien en iets aan de kleine man geven.

Vervolgens liep de desperado schaapachtig over de stoep, en het kleine mannetje kwam weer de straat over.

'Slechterik?' zei hij. 'Ik denk het niet. Hij zou geen vlieg kwaad doen. Dat is Zeke Skinner. Hij is opgegroeid op de boerderij naast die van mij in Connecticut. Hij verkoopt een of ander nepmedicijn voor de lever, en dat is zijn straatwagen die hij nu gebruikt. Ik heb hem negen jaar geleden acht dollar geleend in Hartford en had nooit verwacht hem nog terug te zien. Ik dacht dat ik zijn stem herkende. Terugbetaling? Ik denk dat hij me betaald heeft. Ik ga ervan uit dat ik altijd krijg wat me verschuldigd is.'

Vervolgens verspreidde de menigte zich en de twaalf agenten hielden Zeke bij de volgende hoek tegen en sloegen hem met knuppels tot aan het politiebureau.