Olgun İncirler

Maman-Nainaine, incirler olgunlaştığında Babette'in şeker kamışının yetiştiği Bayou-Lafourche'deki kuzenlerini ziyarete gidebileceğini söylerdi. İncirlerin olgunlaşmasının bununla hiçbir ilgisi yoktu, ama Maman-Nainaine'nin karakteri böyleydi işte.

Babette'e beklemek çok uzun bir süre gibi geldi; çünkü ağaçların yaprakları henüz tazeydi ve incirler küçük, sert, yeşil bilyeler gibiydi.

Fakat ılık yağmurlar ve bolca güçlü güneş ışığı geldi ve Maman-Naiaine Meryem Ana heykeli kadar sabırlı, Babette ise bir sinek kuşu kadar huzursuz olsa da, ikisinin de fark ettiği ilk şey yazın sıcak bir gün olduğuydu. Babette her gün çitin dibinde sıralanmış incir ağaçlarının olduğu yere dans ederek giderdi. Yavaşça altlarından yürür, kıvrımlı, yayılmış dalların arasından dikkatlice bakardı. Ama her seferinde umutsuzca geri dönerdi. Orada sonunda gördüğü şey, onu bütün gün şarkı söyleyip dans ettiren bir şeydi.

Ertesi sabah, Maman-Nainaine ağırbaşlı tavrıyla kahvaltıya oturduğunda, müslin şapkası beyaz, sakin yüzünün etrafında bir hale gibi dururken, Babette yaklaştı. Elinde zarif bir porselen tabak vardı ve onu vaftiz annesinin önüne koydu. Tabakta, zengin yeşil yapraklarıyla çevrili bir düzine mor incir bulunuyordu.

“Ah,” dedi Maman-Nainaine kaşlarını kaldırarak, “incirler bu yıl ne kadar erken olgunlaştı!”

“Ah,” dedi Babette, “Sanırım çok geç olgunlaştılar.”

Maman-Nainaine, sivri uçlu gümüş meyve bıçağıyla en dolgun incirleri soyarken sözlerine şöyle devam etti: "Babette, sevgilerimi Bayou-Lafourche'daki herkese ileteceksin. Ve Tante Frosine'ye de Toussaint'te, krizantemler açtığında onu arayacağımı söyle."