มะเดื่อสุก

มามัน-ไนน์บอกว่า เมื่อมะเดื่อสุกแล้ว บาเบ็ตต์อาจจะไปเยี่ยมญาติๆ ที่ริมแม่น้ำบาโย-ลาฟอร์ช ซึ่งเป็นแหล่งปลูกอ้อย ไม่ใช่ว่าการสุกของมะเดื่อจะเกี่ยวข้องอะไรด้วยหรอก แต่นั่นคือลักษณะนิสัยของมามัน-ไนน์นั่นเอง

สำหรับบาเบ็ตต์แล้ว การรอคอยนั้นดูเหมือนจะนานมาก เพราะใบไม้บนต้นไม้ยังอ่อนนุ่ม และลูกมะเดื่อก็เหมือนลูกหินสีเขียวแข็งๆ เล็กๆ

แต่แล้วฝนอุ่นๆ ก็ตกลงมาพร้อมกับแสงแดดจัดจ้า และถึงแม้ว่ามามาน-นาไอน์จะอดทนราวกับรูปปั้นพระแม่มารี และบาเบ็ตต์จะกระสับกระส่ายราวกับนกฮัมมิงเบิร์ด สิ่งแรกที่ทั้งสองรู้ก็คือฤดูร้อนที่ร้อนอบอ้าว ทุกวันบาเบ็ตต์จะเต้นรำออกไปที่ต้นมะเดื่อเรียงรายยาวอยู่ริมรั้ว เธอเดินช้าๆ ใต้ต้นไม้เหล่านั้น ค่อยๆ มองลอดระหว่างกิ่งก้านที่บิดงอและแผ่กว้าง แต่ทุกครั้งเธอก็กลับมาด้วยความเศร้าโศก สิ่งที่เธอเห็นที่นั่นในที่สุดก็คือสิ่งที่ทำให้เธอร้องเพลงและเต้นรำตลอดทั้งวัน

ในเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อมามาน-นาอินาอีนนั่งลงรับประทานอาหารเช้าอย่างสง่างาม หมวกผ้าฝ้ายของเธอดูเหมือนรัศมีรอบใบหน้าขาวเนียนสงบของเธอ บาเบ็ตต์ก็เดินเข้ามา เธอถือถาดกระเบื้องเคลือบอันประณีตมาวางตรงหน้าแม่ทูนหัวของเธอ ในถาดนั้นบรรจุลูกมะเดื่อสีม่วงสิบสองลูก ล้อมรอบด้วยใบสีเขียวสดใส

“อ่า” มามัน-นาอินาอีนกล่าวพลางเลิกคิ้ว “ปีนี้มะเดื่อสุกเร็วกว่าปกติจริงๆ!”

“โอ้” บาเบ็ตต์กล่าว “ฉันคิดว่ามันสุกช้ามากเลยนะ”

“บาเบ็ตต์” มามาน-ไนน์กล่าวต่อขณะที่เธอกำลังปอกมะเดื่อลูกอวบที่สุดด้วยมีดผลไม้สีเงินปลายแหลม “จงนำความรักของแม่ไปบอกพวกเขาทุกคนที่บาโย-ลาฟอร์ช และบอกป้าฟรอซีนด้วยว่าแม่จะไปตามหาเธอที่ตูแซงต์—เมื่อดอกเบญจมาศบานสะพรั่ง”