Rijpe vijgen

Maman-Nainaine zei dat Babette, als de vijgen rijp waren, haar neven en nichten in de Bayou-Lafourche zou bezoeken, waar het suikerriet groeit. Niet dat het rijpen van de vijgen er ook maar iets mee te maken had, maar zo was Maman-Nainaine nu eenmaal.

Babette vond het een eeuwigheid duren; de bladeren aan de bomen waren nog teer en de vijgen waren als kleine, harde, groene knikkers.

Maar er kwamen warme regenbuien en volop felle zonneschijn, en hoewel Maman-Naiaine zo geduldig was als het standbeeld van La Madone, en Babette zo rusteloos als een kolibrie, wisten ze allebei meteen dat het zomer was. Elke dag danste Babette naar de vijgenbomen die in een lange rij langs het hek stonden. Ze liep er langzaam onderdoor en tuurde voorzichtig tussen de knoestige, uitlopende takken. Maar elke keer kwam ze weer teleurgesteld terug. Wat ze daar uiteindelijk zag, was iets waardoor ze de hele dag zong en danste.

Toen Maman-Nainaine de volgende ochtend op haar statige wijze aan het ontbijt ging zitten, haar mousseline muts als een aureool rond haar witte, serene gezicht, kwam Babette dichterbij. Ze droeg een sierlijk porseleinen schaaltje, dat ze voor haar peetmoeder neerzette. Het bevatte twaalf paarse vijgen, omringd door hun rijke, groene bladeren.

'Ah,' zei Maman-Nainaine, terwijl ze haar wenkbrauwen optrok, 'wat zijn de vijgen dit jaar vroeg rijp!'

'O,' zei Babette, 'ik denk dat ze erg laat rijp zijn geworden.'

'Babette,' vervolgde Maman-Nainaine, terwijl ze met haar puntige zilveren fruitmes de dikste vijgen schilde, 'jij zult mijn liefde aan hen allen overbrengen, daar beneden aan de Bayou-Lafourche. En zeg tegen je tante Frosine dat ik haar in Toussaint zal opzoeken – wanneer de chrysanten in bloei staan.'