Dojrzałe figi

Maman-Nainaine powiedziała, że ​​kiedy figi dojrzeją, Babette może pojechać odwiedzić kuzynów nad Bayou-Lafourche, gdzie rośnie trzcina cukrowa. Nie żeby dojrzewanie fig miało z tym cokolwiek wspólnego, ale taka właśnie była Maman-Nainaine.

Babette wydawało się, że czekanie trwa bardzo długo, gdyż liście na drzewach były jeszcze delikatne, a figi wyglądały jak małe, twarde, zielone kulki.

Ale nadeszły ciepłe deszcze i mnóstwo silnego słońca, i choć Maman-Naiaine była cierpliwa jak posąg la Madone, a Babette niespokojna jak koliber, pierwsze, co oboje czuli, to upalne lato. Babette codziennie tańczyła tam, gdzie figowce rosły w długim szeregu przy płocie. Przechodziła powoli pod nimi, ostrożnie zaglądając między powykręcane, rozłożyste gałęzie. Ale za każdym razem odchodziła przygnębiona. To, co tam zobaczyła, w końcu sprawiło, że śpiewała i tańczyła przez cały długi dzień.

Gdy następnego ranka Maman-Nainaine usiadła do śniadania w swoim dostojnym stylu, a jej muślinowy czepek niczym aureola otaczał jej białą, spokojną twarz, podeszła Babette. Niosła delikatny porcelanowy talerz, który postawiła przed matką chrzestną. Znajdowało się na nim kilkanaście fioletowych fig, obramowanych soczystymi, zielonymi liśćmi.

„Ach” – powiedziała Maman-Nainaine, unosząc brwi – „jak wcześnie dojrzały figi w tym roku!”

„Och” – rzekła Babette – „myślę, że dojrzały bardzo późno”.

„Babette” – ciągnęła Maman-Nainaine, obierając najdorodniejsze figi swoim ostrym srebrnym nożem do owoców – „zaniesiesz moją miłość do wszystkich w Bayou-Lafourche. I powiedz swojej ciocie Frosine, że będę jej szukał w Toussaint – kiedy zakwitną chryzantemy”.