Reginald'ın Barış Şiiri

Reginald, içinde bir iki makaron daha saklı olabilecek karışık bisküvi kutusunu iyice karıştırıp çıkarken, "Barış üzerine bir şiir yazıyorum," dedi.

"Buna benzer bir girişim daha önce de yapılmış gibi görünüyor," dedi diğeri.

“Ah, biliyorum; ama bir daha böyle bir fırsatım olmayabilir. Ayrıca, yeni bir dolma kalemim var. Çok özgün bir çizgi izlediğimi iddia etmiyorum; Barış hakkında yazarken önemli olan, herkesin söylediğini daha iyi bir şekilde söylemektir. Her zamanki kuşbilimsel duyguyla başlıyor—”

'Dul ördek batıya doğru kanat çırptığında'
Vereeniginging halkını duydum,
Bağırışları ve şarkıları duydum."

"Vereeniging güzel, ama neden widgeon?"

“Neden olmasın? Batıya doğru kanatlanan her şey doğal olarak 'w' harfiyle başlardı.”

"Batıya doğru kanatlanması gerekiyor mu?"

“Kuş bir yere gitmeli. Orada öylece durup aptal gibi görünmesini istemezsiniz. Sonra da ıssız bozkırda umursamazca dörtnala koşan hartebeest hakkında bir şeyler ekledim.”

"Elbette biliyorsunuz ki o bölgelerde neredeyse nesli tükenmiş durumda, değil mi?"

"Elimde değil, çok güzel dörtnala koşuyor. Ona her türlü beklenmedik özlemi aşılıyorum..."

'Anne, gidip biraz müzik yapabilir miyim?'
Etrafta dolaşıp trafiği mi engelleyeceğiz?

Elbette, çıplak ve güneşten kavrulmuş bozkırda endişelenmeye değer bir trafik olmayacağını söyleyeceksiniz, ama "maffick" kelimesiyle kafiyeli başka bir kelime yok.

“Serafik mi?”

Reginald düşündü. "Olabilir, ama ilerleyen bölümlerde melekler hakkında çok şey anlatacağım. Barış şiirinde mutlaka melekler olmalı; onların alışkanlıkları hakkında çok az şey biliyorum."

"Hartebeestler gibi beklenmedik şeyler yapabilirler."

“Elbette. Sonra Londra'ya, o korkunç gece müzikleri şehrine, neşe ve şükran ilahileriyle yankılanan şehre dönüyorum—”

'Ve uyuyan, göz kapağını aralayarak,
Sonsuza dek sürecek bir dua eden bir ses duydum.
Dolly Gray'e veda ediyoruz;
Yorgunluktan bitap düşmüştü.
Yatakta hanımeli çiçeğinin sesini duydu.
Arıcılık alanında övgüyle karşılandı.

Longfellow en iyi eserlerinde bile buna benzer hiçbir şey yazmadı."

"Size katılıyorum."

“Keşke yapmasaydın. İyi huyluyum ama benimle aynı fikirde olunmasına tahammül edemiyorum. Ve aasvogel konusunda çok endişeliyim.”

Reginald, artık hiç de çekici olmayan bir yığın reddedilmiş bisküvi kırıntısını sergileyen bisküvi kutusuna umutsuzca baktı.

“Sanırım,” diye mırıldandı, “çıtır çıtır kızarmış hamur işlerine karşı doyumsuz bir özlemi olan bir kadın bulabilseydim, onunla evlenirdim.”

"Aasvogel'in trajedisi nedir?" diye sordu Diğeri, sempatiyle.

“Ah, kısacası bunun için bir kafiye yok. Giyinirken sürekli bunu düşündüm – giyinirken düşünmek çok kötü bir şey – ve tüm öğle yemeği boyunca da düşündüm ve hala bunun üzerinde kafa yoruyorum. Kendimi, en kalabalık caddelerde arabalarıyla umutsuzca durarak kıskanılmayacak bir motorculuk seviyesine ulaşan talihsiz otomobilciler gibi hissediyorum. Korkarım ki aasvogel'i bırakmak zorunda kalacağım, oysa bu olaya çok güzel bir yerel renk katıyordu.”

"Hâlâ o umursamaz hartebeest'e sahipsiniz."

"Ve anlamını iyice düşündükten sonra, oldukça süslü bir ahlaki öğüt de sayılabilir."

'Dur artık, savaş, şarabın da paylaştığı o köpüren çılgınlığa,'
Ve lejyonlarına kılıçlarını benim paylarıma çevirmelerini emret.'

Maden hisseleri, saban demirlerinden daha uygun görünüyor. Barışın nimetleri hakkında daha çok şey var, okumaya devam edeyim mi?

"Eğer bir seçim yapmak zorunda kalsaydım, sanırım savaşın devam etmesini tercih ederdim."