Wiersz Reginalda o pokoju

„Piszę wiersz o pokoju” – powiedział Reginald, wyłaniając się spod puszeczki z mieszanymi ciasteczkami, w której głębinach mógł kryć się jeden lub dwa makaroniki.

„Wydaje się, że już podjęto taką próbę” – powiedział Inny.

„Och, wiem; ale mogę już nigdy nie mieć takiej okazji. Poza tym mam nowe pióro wieczne. Nie twierdzę, że poszedłem w jakimś oryginalnym kierunku; pisząc o Pokoju, chodzi o to, żeby powiedzieć to samo, co wszyscy inni, tylko żeby powiedzieć to lepiej. Zaczyna się od typowej ornitologicznej emocji…

„Kiedy świstunka leci na zachód
Słyszałem ludowe Vereeniginging,
„Słychać krzyki i śpiewy” —

„Vereeniging jest dobry, ale dlaczego świstun?”

„Dlaczego nie? Wszystko, co leciałoby na zachód, naturalnie zaczynałoby się na w.”

„Potrzebujesz skrzydła na zachód?”

„Ptak musi gdzieś pójść. Nie chciałbyś, żeby się tu kręcił i wyglądał głupio. A potem dodałem coś o bezmyślnym bawolcu galopującym po opuszczonym eldeście.”

„Oczywiście wiesz, że w tamtych rejonach gatunek ten praktycznie wyginął?”

„Nic na to nie poradzę, tak ładnie galopuje. Sprawiam, że odczuwa mnóstwo niespodziewanych tęsknot…”

„Mamo, czy mogę pójść i pobiegać,
„Rozjeżdżać się i utrudniać ruch?”

Oczywiście powiesz, że nie ma sensu zawracać sobie głowy ruchem ulicznym na pustym, spalonym słońcem veldcie, ale nie ma innego słowa, które rymowałoby się ze słowem maffick.

"Seraficzny?"

Reginald się zastanowił. „Może i tak, ale później będę miał sporo informacji o aniołach. Anioły muszą być w wierszu o pokoju; strasznie mało wiem o ich zwyczajach”.

„Potrafią robić nieoczekiwane rzeczy, jak bawolce.”

„Oczywiście. Potem włączam Londyn, Miasto Straszliwych Nokturnów, rozbrzmiewające hymnami radości i dziękczynienia –

„A śpiący, otworzywszy oczy,
Słyszałem głos, który zawsze wołał
Wielkie pożegnanie Dolly Gray;
Znużony, wracając na swoje miejsce,
Łóżko usłyszał wiciokrzew
„Chwalony w świecie pszczelarskim”.

Longfellow w swoich najlepszych latach nie napisał niczego podobnego.

„Zgadzam się z tobą.”

„Chciałabym, żebyś tego nie robił. Mam łagodny charakter, ale nie znoszę, gdy ktoś się ze mną zgadza. I strasznie martwię się o aasvogel.”

Reginald ponuro spojrzał na puszkę po ciasteczkach, która teraz prezentowała nieatrakcyjny zbiór odrzuconych obwarzanków.

„Myślę”, mruknął, „że gdybym znalazł kobietę, która ma niezaspokojony apetyt na obwarzanki, to bym się z nią ożenił”.

„Jaka jest tragedia aasvogel?” zapytał Drugi ze współczuciem.

„Och, po prostu nie ma na to sensu. Myślałem o tym cały czas, kiedy się ubierałem – okropnie źle jest myśleć w trakcie ubierania się – i przez całą porę lunchu, i wciąż się tym przejmuję. Czuję się jak ci nieszczęśni automobiliści, którzy osiągają niegodny pozazdroszczenia poziom motoryzacji, beznadziejnie zatrzymując się swoimi samochodami na najbardziej zatłoczonych ulicach. Obawiam się, że będę musiał zrezygnować z aasvogel, a nadał on temu wszystkiemu tak uroczy, lokalny koloryt.”

„Wciąż masz bezmyślnego bawolca.”

„I całkiem dekoracyjny fragment moralnego napomnienia – gdy już przemyślisz znaczenie –

„Zaprzestań, Wojno, twego bulgoczącego szaleństwa, które wino dzieli,
I rozkaż swoim legionom, aby obróciły swe miecze w moje ręce.'

Wydaje się, że lemiesze górnicze pasują do tego lepiej niż lemiesze płużne. Jest o wiele więcej na temat błogosławieństw Pokoju, mam czytać dalej?

„Gdybym miał dokonać wyboru, myślę, że wolałbym, żeby kontynuowali wojnę”.