Het vredesgedicht van Reginald

'Ik schrijf een gedicht over vrede,' zei Reginald, terwijl hij na een schoonmaakbeurt tevoorschijn kwam uit een blik met gemengde koekjes, waarin zich misschien nog wel een macaron of twee verstopte.

'Zoiets is blijkbaar al eens geprobeerd,' zei de Ander.

“Oh, ik weet het; maar misschien krijg ik die kans nooit meer. Bovendien heb ik een nieuwe vulpen. Ik pretendeer niet dat ik iets heel origineels heb geschreven; als je over vrede schrijft, is het de bedoeling om te zeggen wat iedereen zegt, alleen dan beter. Het begint met de gebruikelijke ornithologische emotie—

'Wanneer de smient westwaarts vliegt
Ik hoorde de volksmuziek van Vereeniginging.
"Ik hoorde het geschreeuw en het gezang."

“Vereeniginging is goed, maar waarom smient?”

“Waarom niet? Alles wat naar het westen vliegt, begint vanzelfsprekend met een w.”

"Moet het vliegtuig naar het westen vliegen?"

'Die vogel moet ergens heen. Je wilt hem niet zomaar laten rondhangen en er dom uitzien. En dan heb ik het nog over die onbezonnen hartebeesten die over de verlaten savanne galopperen.'

"Je weet natuurlijk wel dat het in die regio's praktisch is uitgestorven?"

“Ik kan er niets aan doen, het galoppeert zo lekker. Ik geef het allerlei onverwachte verlangens—”

'Moeder, mag ik gaan maffiken,
Scheur rond en hinder het verkeer?

Natuurlijk zul je zeggen dat er op de kale, door de zon verschroeide vlakte geen noemenswaardig verkeer zou zijn, maar er is geen ander woord dat rijmt op 'maffick'.

“Serafijn?”

Reginald dacht even na. "Dat zou kunnen, maar ik heb later nog veel over engelen. Engelen horen absoluut in een vredesgedicht voor te komen; ik weet namelijk ontzettend weinig over hun gewoonten."

“Ze kunnen onverwachte dingen doen, net als de hartebeest.”

“Natuurlijk. Dan zet ik Londen aan, de stad van de huiveringwekkende nachtliederen, waar de hymnen van vreugde en dankzegging weerklinken—

'En de slaper, met geopende ogen,
Ik hoorde een stem die eeuwig bleef bidden.
Een hartelijk afscheid van Dolly Gray;
Hij draaide zich vermoeid om op zijn kruk.
Bed hoorde hij de kamperfoelie
Geprezen in imkerliederen.

Op zijn best schreef Longfellow niets van dat alles.”

“Ik ben het met je eens.”

'Ik wou dat je dat niet deed. Ik heb een zachtaardig karakter, maar ik kan er niet tegen als er met me wordt ingestemd. En ik maak me zo'n zorgen om de aasvogel.'

Reginald staarde somber naar het koekblik, dat nu een onaantrekkelijke verzameling afgekeurde cracknels bevatte.

'Ik geloof,' mompelde hij, 'dat als ik een vrouw zou kunnen vinden met een onverzadigbare trek in cracknels, ik met haar zou trouwen.'

'Wat is de tragedie van de aasvogel?' vroeg de Ander meelevend.

“Ach, gewoon dat er geen rijm voor is. Ik heb er de hele tijd aan gedacht tijdens het aankleden – het is vreselijk slecht om na te denken terwijl je je aankleedt – en de hele lunchpauze, en ik zit er nog steeds mee te piekeren. Ik voel me net als die ongelukkige automobilisten die een weinig benijdenswaardige status bereiken door hopeloos stil te komen staan ​​met hun auto op de drukste wegen. Ik ben bang dat ik de aasvogel moet laten vallen, want het gaf het geheel zo'n mooie, lokale sfeer.”

“Maar je hebt nog steeds die onoplettende hartebeesten.”

"En een nogal decoratieve morele vermaning – als je de betekenis er eenmaal uit hebt gepuzzeld –"

'Houd op, oorlog, met je borrelende waanzin die de wijn deelt,
En beveel uw legioenen hun zwaarden tegen mijn wapens te keren.'

Mijnaandelen lijken beter te passen dan ploegscharen. Er staat nog veel meer over de zegeningen van de vrede, zal ik verder lezen?

"Als ik moet kiezen, denk ik dat ik liever heb dat ze de oorlog voortzetten."