บทกวีแห่งสันติภาพของเรจินัลด์

“ผมกำลังเขียนบทกวีเกี่ยวกับสันติภาพ” เรจินัลด์กล่าว ขณะที่เขากำลังคุ้ยหาขนมบิสกิตรวมในกระป๋อง ซึ่งอาจจะมีมาการองสักชิ้นสองชิ้นซ่อนอยู่ข้างในนั้น

“ดูเหมือนว่าเคยมีการพยายามทำอะไรทำนองนี้มาก่อนแล้ว” คนอื่นกล่าว

“โอ้ ฉันรู้ แต่ฉันอาจไม่มีโอกาสอีกแล้ว นอกจากนี้ ฉันยังมีปากกาหมึกซึมใหม่ด้วย ฉันไม่ได้แสร้งทำเป็นว่าได้คิดอะไรที่แปลกใหม่มากนัก ในการเขียนเกี่ยวกับสันติภาพ สิ่งสำคัญคือการพูดในสิ่งที่คนอื่นพูดกัน เพียงแต่พูดให้ดีกว่า มันเริ่มต้นด้วยอารมณ์ความรู้สึกเกี่ยวกับนกตามปกติ—

'เมื่อนกเป็ดน้ำบินไปทางทิศตะวันตก'
ได้ยินเพลงพื้นบ้านของ Vereeniginging
ได้ยินเสียงตะโกนและเสียงร้องเพลง”—

“การรวมตัวเป็นสิ่งที่ดี แต่ทำไมต้องรวมตัวกับวิจเจียน?”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? อะไรก็ตามที่บินไปทางทิศตะวันตก ย่อมต้องขึ้นต้นด้วยตัว w อยู่แล้ว”

“จำเป็นต้องบินไปทางทิศตะวันตกหรือไม่?”

“นกตัวนั้นต้องไปที่ไหนสักแห่ง คุณคงไม่อยากให้มันอยู่แถวนี้แล้วดูโง่เขลาหรอก จากนั้นฉันก็เลยเขียนเรื่องเกี่ยวกับละมั่งฮาร์ทบีสต์ที่วิ่งอย่างไม่เกรงกลัวไปทั่วทุ่งหญ้าร้าง”

“แน่นอน คุณก็รู้ว่ามันแทบจะสูญพันธุ์ไปแล้วในแถบเหล่านั้นใช่ไหม?”

“ฉันห้ามตัวเองไม่ได้หรอก มันวิ่งได้สวยงามเหลือเกิน ฉันทำให้มันมีความปรารถนาที่ไม่คาดคิดสารพัดอย่าง—

'แม่ครับ ผมขอไปเข้าห้องน้ำได้ไหมครับ'
ขับรถซิ่งไปทั่วและกีดขวางการจราจรงั้นหรือ?

แน่นอน คุณอาจจะบอกว่าบนทุ่งหญ้าโล่งแห้งแล้งที่โดนแดดแผดเผา คงไม่มีรถวิ่งให้ต้องกังวลใจหรอก แต่ก็ไม่มีคำอื่นใดที่คล้องจองกับคำว่า "รถวิ่ง" ได้เลย

“เทวดา?”

เรจินัลด์ครุ่นคิด “อาจจะใช้ได้ แต่ผมยังมีเรื่องเกี่ยวกับเทวดาอีกเยอะที่จะต้องเขียนในภายหลัง คุณต้องมีเทวดาอยู่ในบทกวีเกี่ยวกับสันติภาพสิ ผมรู้เรื่องนิสัยของพวกท่านน้อยมากจริงๆ”

“พวกมันสามารถทำสิ่งที่ไม่คาดคิดได้ เช่นเดียวกับฮาร์ทบีสต์”

“แน่นอน จากนั้นฉันก็เปิดวิทยุไปที่ลอนดอน เมืองแห่งบทเพลงราตรีอันน่าสะพรึงกลัว ที่ก้องกังวานไปด้วยบทเพลงแห่งความสุขและการขอบคุณ—

'และผู้ที่หลับตาอยู่ โดยไม่หลับตาเลย'
ได้ยินเสียงหนึ่งที่คอยเรียกร้องอยู่ตลอดกาล
ขออำลา Dolly Gray อย่างสุดซึ้ง;
หันเหความเหนื่อยล้าไปบนเปลหามของเขา-
เขาได้ยินเสียงดอกสายน้ำผึ้งบนเตียง
ได้รับการยกย่องในหมู่ผู้เลี้ยงผึ้ง'

“แม้ในช่วงเวลาที่ดีที่สุด ลองเฟลโลว์ก็ไม่ได้เขียนอะไรแบบนั้นเลย”

“ฉันเห็นด้วยกับคุณ”

“ฉันหวังว่าคุณจะไม่ทำอย่างนั้น ฉันเป็นคนอารมณ์ดี แต่ฉันทนไม่ได้ถ้าใครมาเห็นด้วยกับฉัน และฉันก็เป็นห่วงเจ้านกเหยี่ยวตัวนั้นมาก”

เรจินัลด์จ้องมองกล่องใส่บิสกิตอย่างหดหู่ ซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยแครกเกอร์ที่ถูกคัดทิ้งอย่างไม่น่าดู

“ผมเชื่อว่า” เขาพึมพำ “ถ้าผมหาผู้หญิงที่โหยหาขนมกรุบกรอบอย่างไม่รู้จักพอได้ ผมจะแต่งงานกับเธอ”

“โศกนาฏกรรมของนกเหยี่ยวคืออะไร?” อีกฝ่ายถามด้วยความเห็นใจ

“อ้อ ก็แค่ว่ามันไม่มีสัมผัสคล้องจองน่ะสิ ฉันคิดถึงมันตลอดเวลาที่กำลังแต่งตัว—มันแย่มากเลยนะถ้าคนเราคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย—แล้วก็คิดถึงมันตลอดช่วงพักเที่ยงด้วย และฉันก็ยังคิดไม่ตกอยู่เลย ฉันรู้สึกเหมือนกับพวกคนขับรถโชคร้ายที่ต้องมาเจอกับอุบัติเหตุรถเสียกลางถนนที่คนพลุกพล่านจนรถเสียหลัก ฉันเกรงว่าฉันคงต้องตัดคำว่า aasvogel ออกไปแล้วล่ะ เพราะมันทำให้บรรยากาศของร้านดูมีเสน่ห์ขึ้นมาจริงๆ”

“แต่คุณก็ยังมีละมั่งที่ไม่สนใจอะไรอยู่ดี”

“และเป็นการตักเตือนทางศีลธรรมที่สวยงามทีเดียว—เมื่อคุณคิดไตร่ตรองความหมายจนเข้าใจแล้ว—

'หยุดเถิด สงคราม ความบ้าคลั่งที่ปะทุขึ้นมาพร้อมกับเหล้าองุ่นนั้น'
และจงสั่งให้กองทัพของท่านหันดาบมาทางส่วนแบ่งของข้า'

ดูเหมือนว่า "ส่วนแบ่งเหมืองแร่" จะเหมาะสมกว่า "ส่วนแบ่งไถนา" ยังมีเรื่องราวเกี่ยวกับพรแห่งสันติภาพอีกมากมาย ฉันควรจะอ่านต่อดีไหม?

“ถ้าผมต้องเลือก ผมคิดว่าผมอยากให้พวกเขายังคงทำสงครามต่อไป”