Red Conlin'in Belagati

Büyük hatiplerin gücünden bahsediyorlardı ve her biri kendi özel favorisi hakkında söyleyecek bir şeylere sahipti.

Davulcu, Bourke Cockran'ın dünyaya karşı hitabet yeteneğini desteklemekten yanaydı, genç avukat kibar Ingersoll'u en ikna edici savunmacı olarak görüyordu ve sigorta acentesi de etkileyici WCP Breckenridge'in iddialarını savunuyordu.

"Hepsi biraz laf eder," dedi piposunu tüttürerek dinleyen yaşlı sığır çobanı, "ama 1880'de Santone'nin aşağısında sığır yetiştiren Kızıl Conlin'in yanına bile yaklaşamazlar. Kızıl'ı hiç tanıdınız mı?"

Hiç kimse bu onura erişememişti.

“Red Conlin doğuştan yetenekli bir hatipti; kitap bilgisiyle dolu değildi, ama sözleri tıpkı dolu bir fıçıdan yeni açılmış viski gibi özgürce ve kolayca akıyordu. Her zaman neşeliydi ve yüzünde kocaman bir gülümseme vardı; sıcak bir bisküvi istediğinde ise sanki hayatı için yalvarıyormuş gibi yapardı. Konuşma yeteneği olan ve bu yeteneği hiç kaybetmeyen bir adamdı.”

“Bir keresinde, Atascosa Bölgesi'nde, at hırsızları bizi çok korkutmuştu. Bir çete halindeydiler ve her hafta bir atı kaçırıyorlardı. Bazılarımız bir araya gelip düzeni sağlamaya karar verdik ve bunu sürdürmeye karar verdik. Çetenin başı Mullens adında bir adamdı ve çok sert bir herifti. Kavgacıydı da, ne zaman kavga edeceğinden de çekinmezdi. Yirmi kişi atlarımıza binip kampa gittik, altıpatlar ve Winchester tüfekleriyle donanmıştık. O Mullens ilk gece bizim eyer atlarımızı kesmeye kalkıştı, ama onu duyduk, atlarımıza bindik ve peşine düştük. Mullens'le birlikte beş altı kişi daha vardı.

“Hava zifiri karanlıktı ve çok geçmeden içlerinden birini yakaladık. Atı topaldı ve büyük beyaz şapkası ve siyah sakalından Mullens olduğunu anladık. O kadar sinirlenmiştik ki, konuşmasına bile fırsat vermedik, ama iki dakika içinde boynuna bir ip geçirdik ve Mullens sonunda yukarı çekildi. On dakika kadar hareketsiz kalmasını bekledik, sonra bir adam merakından bir kibrit çaktı ve bağırdı:

“Aman Tanrım çocuklar, yanlış adamı astık!”

“Ve bizde de vardı.”

"Adamın davasını yeniden açtık, ona yeni bir yargılama hakkı verdik ve beraat ettirdik, ama artık ona bir fayda sağlayacak çok geç olmuştu. O da Davy Crockett kadar ölmüştü."

"Bu kişi, bölgenin en sessiz, en dürüst ve en saygın adamlarından biri olan Sandy McNeagh'di ve daha da kötüsü, henüz üç ay önce evlenmişti."

"'Şimdi ne yapacağız?' dedim kendi kendime ve gerçekten de üzerinde düşünülmesi gereken bir durumdu bu."

"Adamlardan biri, 'Şimdi Sandy'nin evinin yakınlarında olmalıyız,' dedi ve etrafı kolaçan ederek, tabir yerindeyse, o muhteşem kümes hayvanı avının gerçekleştiği yeri bulmaya çalıştı."

"Tam o sırada karanlıkta açılan bir kapıdan bir ışık gördük ve ev iki yüz metreden daha az bir mesafedeydi. Kapıda Sandy'nin karısını ararken gördük, onun olduğunu biliyorduk."

"Birinin gidip ona söylemesi gerek," dedim. Çocukları ben yönlendiriyordum. "Kim yapacak?" Kimse bu teklife atlamadı.

“'Kızıl Conlin,' dedim, 'ona bunu söyleyecek adam sensin ve burada zavallı kıza ağzını açabilecek tek adam sensin. Git, adam gibi davran ve Tanrı sana ne söylemen gerektiğini öğretsin, çünkü ben öğretemem.'

"O çocuk hiç tereddüt etmedi. Elini ıslattığını, karanlıkta kızıl saçlarını geriye doğru düzelttiğini ve dişlerinin parıldayarak şöyle dediğini gördüm:"

"Ben gidiyorum çocuklar; beni bekleyin."

"Gitti ve kapının açık olduğunu görünce içeri aldık."

"Tanrı o zavallı dul adama yardım etsin," dedik hepimiz, "ve biz beceriksiz, katil, kendimize adam demeye hakkımız olmayanları lanetlesin."

"Red'in geri dönmesinin üzerinden belki on beş dakika geçmişti."

"Nasıl?" diye fısıldadık, neredeyse onun konuşmasını duymaktan korkuyorduk.

"'Her şey yoluna girdi,' diyor Red, 'dul eşimle birlikte sizi gelecek Salı akşamı düğünümüze davet ediyoruz.'"

"Şu Red Conlin denen adam ne kadar da konuşkandı."