Elokwencja Reda Conlina

Rozmawiali o zdolnościach wielkich mówców i każdy z nich miał coś do powiedzenia o swoim ulubionym mówcy.

Perkusista popierał Bourke'a Cockrana w jego przemówieniu przeciwko całemu światu, młody prawnik uważał eleganckiego Ingersolla za najbardziej przekonującego obrońcę, a agent ubezpieczeniowy wysunął roszczenia magnetycznego WCP Breckenridge'a.

„Wszyscy trochę gadają” – powiedział stary hodowca bydła, który palił fajkę i słuchał – „ale nie mogli się równać z Redem Conlinem, tym, który hodował bydło pod Santone w 1980 roku. Znałeś kiedyś Reda?”

Nikt nie miał tego zaszczytu.

„Red Conlin był urodzonym mówcą; nie przeładowany książkami, ale jego słowa płynęły swobodnie i swobodnie, niczym whisky z nowego kranu z pełnej beczki. Zawsze był w dobrym humorze i szeroko się uśmiechał, a jeśli prosił o gorącego biszkoptu, robił to tak, jakby błagał o życie. Był człowiekiem, który miał dar elokwencji i ten dar nigdy go nie zawiódł.

Pamiętam, jak kiedyś w hrabstwie Atascosa złodzieje koni strasznie nas prześladowali. Była ich banda i co tydzień uciekali przed jakimś caballaro. Kilku z nas zebrało się, podjęło działania zmierzające do utrzymania porządku i postanowiło go utrzymać. Przywódcą bandy był niejaki Mullens i twardy z niego drań. Walczył też, i nie był wybredny, kiedy. Dwudziestu z nas osiodłało konie i pojechało do obozu, obładowanych sześciostrzałowcami i winchesterami. Ten Mullens miał czelność pierwszej nocy próbować odciąć nasze wierzchowce, ale usłyszeliśmy go, wskoczyliśmy na konie i ruszyliśmy w jego ślady. Było z Mullensem pięciu lub sześciu innych.

„Było ciemno jak w gromie i wkrótce dogoniliśmy jednego z nich. Jego koń kulał, a my poznaliśmy, że to Mullens, po jego wielkim białym kapeluszu i czarnej brodzie. Nie daliśmy mu nawet chwili, żeby się odezwał, byliśmy tak wściekli, ale po dwóch minutach owinięto mu szyję liną i w końcu wyciągnięto Mullensa. Czekaliśmy jakieś dziesięć minut, aż znieruchomiał, po czym jakiś facet z ciekawości zapalił zapałkę i wrzasnął:

„O rany, chłopaki, powiesiliśmy niewłaściwego człowieka!”

„I tak było.

„Wróciliśmy do sprawy tego faceta, przeprowadziliśmy nowy proces i uniewinniliśmy go, ale było już za późno, żeby mu cokolwiek pomóc. Był martwy jak Davy Crockett.

„To był Sandy McNeagh, jeden z najcichszych, najbardziej uczciwych i najbardziej szanowanych mężczyzn w hrabstwie, a co gorsza, nie był żonaty od zaledwie trzech miesięcy.

„Co mamy zrobić?” zapytałem i z pewnością było to coś, nad czym warto się zastanowić.

„Powinniśmy być już blisko domu Sandy'ego” – powiedział jeden z mężczyzn, który próbował rozejrzeć się i zlokalizować miejsce naszej, jak to mówią, genialnej akcji w kurniku.

Właśnie wtedy zobaczyliśmy światło z drzwi, które otworzyły się w ciemności, a dom nie był oddalony o jakieś dwieście jardów. Wtedy zobaczyliśmy w drzwiach kogoś, kto musiał być żoną Sandy'ego i go szukał.

„Ktoś musi pójść i jej to powiedzieć” – powiedziałem. W pewnym sensie prowadziłem chłopaków. „Kto to zrobi?” Nikt nie rzucił się na tę propozycję.

„Red Conlin, mówię, jesteś tym, kto jej to powie, i jedynym mężczyzną tutaj, który może otworzyć usta tej biednej dziewczynie. Idź jak mężczyzna i niech Bóg cię nauczy, co masz mówić, bo jeśli ja potrafię, to i ja.”

„Ten chłopak nigdy się nie wahał. Widziałem, jak zwilżył dłoń i wygładził rude loki w ciemności, i widziałem, jak błyszczą mu zęby, gdy mówił:

„Pójdę, chłopcy. Czekajcie na mnie.”

„Poszedł, a my zobaczyliśmy, że drzwi są otwarte i pozwoliliśmy mu wejść.

„Oby Bóg pomógł tej biednej wdowie” – powiedzieliśmy wszyscy – „a nas wrobił w te głupoty, zamordował rzeźników, którzy nie mają prawa nazywać siebie mężczyznami”.

„Minęło może piętnaście minut, kiedy Red wrócił.

„Jak się czujesz?” – szepnęliśmy, niemal bojąc się go usłyszeć.

„To już ustalone”, mówi Red, „a żona i ja zapraszamy cię na ślub w następny czwartek wieczorem”.

„Ten koleś, Red Conlin, umiał mówić.”