De welsprekendheid van Red Conlin

Ze spraken over de kracht van grote redenaars, en ieder van hen had wel iets te zeggen over zijn of haar persoonlijke favoriet.

De drummer was voor de begeleiding van Bourke Cockran bij zijn welsprekendheid tegen de wereld, de jonge advocaat vond de charmante Ingersoll de meest overtuigende pleiter, en de verzekeringsagent behartigde de belangen van de charismatische WCP Breckenridge.

'Ze praten allemaal wel wat,' zei de oude veehouder, die aan zijn pijp rookte en luisterde, 'maar ze kunnen niet tippen aan Red Conlin, die in '80 vee hoedde ten zuiden van Santone. Ken je Red?'

Niemand had die eer ooit gehad.

“Red Conlin was een geboren redenaar; hij was niet overladen met boekenkennis, maar zijn woorden vloeiden soepel en gemakkelijk, als whisky uit een nieuwe kraan uit een vol vat. Hij was altijd goedgemutst en had een brede glimlach op zijn gezicht, en als hij om een ​​warm koekje vroeg, deed hij dat alsof hij om zijn leven smeekte. Hij was een man met een vlotte babbel, en die liet hem nooit in de steek.”

“Ik herinner me dat we in Atascosa County eens flink last hadden van paardendieven. Er was een bende, en ze roofden elke week wel een paard. Een paar van ons kwamen bij elkaar, riepen de orde op en besloten die te handhaven. De leider van de bende was een kerel genaamd Mullens, en een echte bikkel. Hij was ook een vechtersbaas, en het maakte hem niet uit wanneer. Twintig van ons zadelden onze paarden op en gingen naar het kamp, ​​beladen met revolvers en Winchesters. Die Mullens had het lef om de eerste nacht onze rijpaarden te proberen af ​​te snijden, maar we hoorden hem, stapten weer op onze paarden en zetten de achtervolging in. Er waren nog vijf of zes anderen bij Mullens.”

Het was pikdonker, en al snel achtervolgden we er een. Zijn paard was kreupel, en we wisten dat het Mullens was aan zijn grote witte hoed en zwarte baard. We gaven hem nauwelijks de tijd om te praten, zo woedend waren we, maar binnen twee minuten zat er een touw om zijn nek en werd Mullens eindelijk omhoog gehesen. We wachtten ongeveer tien minuten tot hij stil lag, en toen stak een kerel uit nieuwsgierigheid een lucifer aan en gilde:

“'Jeetje jongens, we hebben de verkeerde man opgehangen!'”

“En dat hadden we.”

“We hebben de zaak van die man heropend en hem een ​​nieuw proces gegeven, en hem vrijgesproken, maar het was te laat om hem nog te helpen. Hij was net zo dood als Davy Crockett.”

“Het was Sandy McNeagh, een van de rustigste, meest integere en meest gerespecteerde mannen in de regio, en wat nog erger was, hij was nog maar zo'n drie maanden getrouwd.

'Wat moeten we nu doen?', vroeg ik me af, en het was zeker een zaak om over na te denken.

'We zouden nu in de buurt van Sandy's huis moeten zijn,' zei een van de mannen, die probeerde rond te kijken en de plek van onze briljante kippenroof te lokaliseren, zoals ze dat noemen.

"Op dat moment zagen we een lichtje schijnen uit een deur die in het donker openging. Het huis was nog geen tweehonderd meter verderop, en we zagen wat we wisten dat Sandy's vrouw moest zijn in de deuropening, naar hem op zoek."

'Iemand moet het haar gaan vertellen,' zei ik. Ik was een beetje de leider van de jongens. 'Wie wil het doen?' Niemand stond te springen om het voorstel.

'Red Conlin,' zei ik, 'jij bent de aangewezen persoon om het haar te vertellen, en de enige man hier die zijn mond tegen dat arme meisje zou durven openen. Ga, als een man, en moge de Heer je leren wat je moet zeggen, want verdorie, als ik dat kan.'

“Die jongen aarzelde geen moment. Ik zag hem zijn hand natmaken en zijn rode krullen in het donker gladstrijken, en ik zag zijn tanden glinsteren toen hij zei:

'Ik ga, jongens; wacht op me.'

“Hij ging weg en we zagen de deur opengaan en lieten hem binnen.”

'Moge de Heer die arme weduwnaar bijstaan,' zeiden we allemaal, 'en vervloek ons, die klunzen, die moordende slagers, wij hebben geen recht om onszelf mannen te noemen.'

“Het duurde misschien een kwartier voordat Red terugkwam.”

'Hoe is het?' fluisterden we, bijna bang om hem te horen spreken.

'Het is geregeld,' zegt Roodkapje, 'en mijn vrouw en ik nodigen je uit voor de bruiloft aanstaande dinsdagavond.'

"Die Red Conlin kon wel praten."