วาทศิลป์ของเรด คอนลิน

พวกเขากำลังพูดถึงพลังของนักพูดผู้ยิ่งใหญ่ และแต่ละคนก็มีเรื่องที่จะพูดถึงนักพูดที่ตนชื่นชอบเป็นพิเศษ

มือกลองสนับสนุน Bourke Cockran ในการกล่าวสุนทรพจน์ต่อต้านโลก ทนายความหนุ่มคิดว่า Ingersoll ผู้มีเสน่ห์เป็นผู้ว่าความที่โน้มน้าวใจได้มากที่สุด และตัวแทนประกันภัยสนับสนุนการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนของ WCP Breckenridge ผู้มีเสน่ห์ดึงดูดใจ

“พวกเขาทุกคนก็พูดมากไปแหละ” ชายชราผู้เลี้ยงวัวกล่าวพลางสูบไปป์และฟังอยู่ “แต่พวกเขาเทียบไม่ได้กับเรด คอนลินเลย ที่เลี้ยงวัวอยู่ทางใต้ของซานโตเนในปี 1980 คุณเคยรู้จักเรดไหม?”

ไม่มีใครเคยได้รับเกียรตินั้นมาก่อน

“เรด คอนลิน เป็นนักพูดที่มีพรสวรรค์โดยธรรมชาติ เขาไม่ได้หมกมุ่นอยู่กับความรู้จากตำรา แต่คำพูดของเขากลับไหลลื่นและง่ายดายราวกับวิสกี้ที่ไหลออกมาจากก๊อกใหม่จากถังที่เต็มเปี่ยม เขาอารมณ์ดีอยู่เสมอและยิ้มแย้มแจ่มใส และถ้าเขาขอขนมปังอบร้อนๆ เขาก็จะทำราวกับว่ากำลังอ้อนวอนขอชีวิต เขาเป็นคนที่มีพรสวรรค์ในการพูด และมันไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลย”

“ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่งในเคาน์ตีอาตาโคซา พวกขโมยม้าสร้างความเดือดร้อนให้เรามาก มีแก๊งหนึ่ง พวกมันขโมยม้าไปได้สัปดาห์ละตัวหรือสองตัว พวกเราบางคนรวมตัวกันและตั้งระเบียบขึ้นมา แล้วก็ตัดสินใจที่จะรักษาระเบียบนั้นไว้ หัวหน้าแก๊งชื่อมัลเลนส์ เขาเป็นคนโหดมาก ชอบต่อสู้ด้วย ไม่เลือกเวลา พวกเรายี่สิบคนขึ้นหลังม้าแล้วไปตั้งค่าย พร้อมปืนลูกโม่หกนัดและปืนวินเชสเตอร์ มัลเลนส์คนนั้นกล้าที่จะพยายามตัดเชือกผูกม้าของเราในคืนแรก แต่พวกเราได้ยินเสียงเขา จึงขึ้นม้าแล้วไล่ตามเขาไป มีคนอื่นอีกห้าหรือหกคนอยู่กับมัลเลนส์ด้วย”

“มันมืดสนิทราวกับฟ้าร้อง และไม่นานเราก็ไล่จับเขาได้คนหนึ่ง ม้าของเขาขาพิการ และเรารู้ว่าเป็นมัลเลนส์จากหมวกสีขาวใบใหญ่และเคราสีดำของเขา เราแทบไม่ให้เวลาเขาพูดอะไรเลย เพราะเราโกรธมาก แต่ในสองนาทีก็มีเชือกคล้องคอเขา และมัลเลนส์ก็ถูกเหวี่ยงขึ้นไปในที่สุด เรารอประมาณสิบนาทีจนกระทั่งเขาแน่นิ่ง แล้วก็มีคนจุดไม้ขีดไฟด้วยความอยากรู้อยากเห็นและตะโกนออกมาว่า:

“โอ้พระเจ้า พวกเราแขวนคอคนผิดแล้ว!”

“และเราก็มี”

“เรารื้อคดีของเขาขึ้นมาพิจารณาใหม่และให้เขาได้รับการพิจารณาคดีใหม่ และตัดสินให้เขาพ้นผิด แต่ก็สายเกินไปที่จะช่วยอะไรเขาได้แล้ว เขาตายไปแล้วเหมือนเดวี่ คร็อกเก็ตต์”

“เขาคือแซนดี้ แม็คนีห์ หนึ่งในผู้ชายที่เงียบขรึม ซื่อตรง และเป็นที่เคารพนับถือมากที่สุดในเขตนั้น และที่แย่กว่านั้นคือ เขาเพิ่งแต่งงานได้เพียงประมาณสามเดือนเท่านั้น”

“ฉันถามตัวเองว่า ‘เราจะทำอย่างไรดี?’ และมันก็เป็นเรื่องที่ต้องคิดหนักจริงๆ”

“‘ตอนนี้เราน่าจะใกล้บ้านแซนดี้แล้ว’ ชายคนหนึ่งพูดขึ้น ขณะที่เขากำลังพยายามมองไปรอบๆ เพื่อหาจุดเกิดเหตุที่พวกเราถอดกรงไก่กันอย่างที่เขาว่ากันนั่นแหละ”

“ทันใดนั้นเราก็เห็นแสงไฟจากประตูที่เปิดออกในความมืด บ้านหลังนั้นอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองร้อยหลา และเราก็เห็นสิ่งที่เรารู้ว่าต้องเป็นภรรยาของแซนดี้อยู่ที่ประตู กำลังมองหาเขาอยู่”

“ผมพูดว่า ‘ต้องมีใครสักคนไปบอกเธอ’ ผมเป็นเหมือนผู้นำกลุ่มเด็กๆ ‘ใครจะไปทำ?’ ไม่มีใครตอบรับข้อเสนอนั้นทันที”

“ผมพูดว่า ‘เรด คอนลิน คุณนี่แหละคือคนที่ควรบอกเธอ และเป็นคนเดียวในที่นี้ที่กล้าพูดอะไรกับหญิงสาวผู้น่าสงสารคนนั้น ไปเถอะ อย่างลูกผู้ชาย และขอให้พระเจ้าทรงสอนคุณว่าควรพูดอะไร เพราะผมเองก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน’”

“เด็กคนนั้นไม่เคยลังเลเลย ฉันเห็นเขาลูบมือให้เปียก แล้วจัดแต่งผมหยิกสีแดงของเขาในความมืด และฉันเห็นฟันของเขาเป็นประกายขณะที่เขาพูดว่า:

“ฉันจะไปก่อนนะพวก รอฉันด้วย”

“เขาเดินไป และเราเห็นประตูเปิดอยู่ จึงให้เขาเข้ามา”

“พวกเราต่างพูดว่า ‘ขอพระเจ้าทรงช่วยเหลือหญิงม่ายผู้น่าสงสารคนนั้น และขอสาปแช่งพวกเราที่โง่เขลา ฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยม พวกเราไม่มีสิทธิ์เรียกตัวเองว่าเป็นผู้ชายเลย’”

“ประมาณสิบห้านาทีได้มั้ง ตอนที่เรดกลับมา”

“เป็นยังไงบ้าง?” พวกเรากระซิบกันเบาๆ ราวกับกลัวที่จะได้ยินเขาพูด

“ ‘ตกลงเรียบร้อยแล้ว’ เรดกล่าว ‘และผมกับภรรยาขอเชิญท่านไปร่วมงานแต่งงานคืนวันพุธหน้า’ ”

“เรด คอนลินคนนั้นพูดเก่งจัง”