Kalpler ve Eller

Denver'da, doğuya giden B&M ekspres treninin vagonlarına yolcu akını oldu. Bir vagonda, zarif bir şekilde giyinmiş ve deneyimli bir yolcunun tüm lüks konforlarıyla çevrili çok güzel bir genç kadın oturuyordu. Yeni gelenler arasında iki genç adam vardı; biri yakışıklı, cesur, açık sözlü bir yüz ve tavra sahip; diğeri ise dağınık, asık suratlı, iri yapılı ve kaba giyimli biriydi. İkisi de birbirine kelepçelenmişti.

Otobüsün koridorunda ilerlerken, sunulan tek boş koltuk, çekici genç kadına dönük, ters yönde olan bir koltuktu. Birbirine bağlı çift buraya oturdu. Genç kadının bakışları, uzak ve hızlı bir ilgisizlikle onlara yöneldi; sonra yüzünü aydınlatan güzel bir gülümseme ve yuvarlak yanaklarına hafif bir pembelik katarak, küçük gri eldivenli elini uzattı. Konuştuğunda, dolgun, tatlı ve bilinçli sesi, sahibinin konuşmaya ve duyulmaya alışkın olduğunu ilan ediyordu.

"Pekâlâ, Bay Easton, eğer önce beni konuşturursanız, sanırım konuşmalıyım. Batıda karşılaştığınız eski dostlarınızı hiç tanımıyor musunuz?"

Genç adam, kadının sesini duyunca birden irkildi, hafif bir utanç duygusuyla boğuşmuş gibiydi ama bunu anında üzerinden attı ve ardından sol eliyle kadının parmaklarını kavradı.

"Bayan Fairchild," dedi gülümseyerek. "Diğer elimi mazur görün lütfen; şu anda başka bir işle meşgulüm."

Sağ elini hafifçe kaldırdı; bileğinden parlayan "bilezik" ile arkadaşının sol eline bağlıydı. Kızın gözlerindeki neşeli ifade yavaşça şaşkın bir dehşete dönüştü. Yanaklarındaki ışıltı soldu. Dudakları belirsiz, rahatlatıcı bir endişeyle aralandı. Easton, sanki eğleniyormuş gibi hafifçe gülerek tekrar konuşmak üzereydi ki diğeri onu engelledi. Somurtkan yüzlü adam, keskin ve kurnaz gözleriyle kızın yüzünü gizlice izliyordu.

"Konuştuğum için özür dilerim hanımefendi, ama burada görevliyle tanıştığınızı görüyorum. Hapishaneye vardığımızda ondan benim için birkaç kelime söylemesini rica ederseniz, bunu yapacaktır ve bu orada işlerimi kolaylaştıracaktır. Beni Leavenworth hapishanesine götürüyor. Sahtecilikten yedi yıl hapis cezası var."

“Ah!” dedi kız, derin bir nefes alıp yüzüne renk gelerek. “Demek burada yaptığınız iş buymuş? Polis şefi mi oldunuz?”

"Sevgili Bayan Fairchild," dedi Easton sakin bir şekilde, "bir şeyler yapmak zorundaydım. Para kendi kendine kanatlanıp uçma eğilimindedir ve Washington'daki çevremizle aynı seviyede kalmak için paraya ihtiyaç olduğunu biliyorsunuz. Batıda bu fırsatı gördüm ve—yani, mareşallik büyükelçilik kadar yüksek bir makam değil ama—"

Kız, sıcak bir şekilde, “Büyükelçi artık aramıyor,” dedi. “Aramasına hiç gerek yoktu. Bunu bilmelisin. Şimdi sen de bu göz alıcı Batı kahramanlarından birisin, at biniyorsun, ateş ediyorsun ve her türlü tehlikeye atılıyorsun. Bu, Washington hayatından farklı. Eski arkadaş çevresinden özlendin.”

Kızın gözleri, büyülenmiş bir şekilde, biraz daha irileşerek, parıldayan kelepçelere takıldı.

"Onlar için endişelenmeyin, hanımefendi," dedi diğer adam. "Bütün polis memurları, mahkumların kaçmasını önlemek için kendilerini onlara kelepçeler. Bay Easton işini biliyor."

"Sizi yakında Washington'da tekrar görecek miyiz?" diye sordu kız.

"Sanırım yakın zamanda değil," dedi Easton. "Korkarım kelebek günlerimin sonu geldi."

“Batıyı seviyorum,” dedi kız alakasız bir şekilde. Gözleri hafifçe parlıyordu. Arabanın camından dışarı baktı. Stil ve gösterişten uzak, samimi ve sade bir şekilde konuşmaya başladı: “Annemle birlikte yazı Denver'da geçirdik. Babam biraz hasta olduğu için bir hafta önce eve döndü. Batıda yaşayabilir ve mutlu olabilirim. Sanırım buradaki hava bana iyi geliyor. Para her şey değil. Ama insanlar her zaman olayları yanlış anlıyor ve aptal kalıyorlar—”

“Bay Şerif,” diye homurdandı asık suratlı adam. “Bu hiç adil değil. Bir içkiye ihtiyacım var ve bütün gün sigara içmedim. Yeterince konuşmadınız mı? Beni hemen sigara içme odasına götürün, olur mu? Bir pipo için neredeyse ölüyorum.”

Bağlı yolcular ayağa kalktılar, Easton'ın yüzünde aynı yavaş gülümseme vardı.

"Tütün için yapılan bir dilekçeyi reddedemem," dedi hafifçe. "Talihsizlerin tek dostu o. Hoşça kalın, Bayan Fairchild. Görev çağırıyor, biliyorsunuz." Vedalaşmak için elini uzattı.

"Doğuya gitmemeniz çok kötü," dedi, şık ve zarif bir şekilde giyinirken. "Ama sanırım Leavenworth'e gitmelisiniz?"

"Evet," dedi Easton, "Leavenworth'e gitmeliyim."

İki adam koridordan yavaşça ilerleyerek sigara içme odasına girdiler.

Yakındaki bir koltukta oturan iki yolcu konuşmanın çoğunu duymuştu. Yolculardan biri şöyle dedi: "Şu mareşal iyi bir adam. Bu Batılılardan bazıları da gayet iyi."

"Böyle bir makamı üstlenmek için oldukça genç, değil mi?" diye sordu diğeri.

"Genç!" diye haykırdı ilk konuşmacı, "neden—Ah! Anlamadın mı? Söyle bakalım—hiç bir memurun bir mahkumu sağ elinden kelepçelediğine şahit oldun mu?"