หัวใจและมือ
อ่านเรื่องสั้นฉบับเต็มเรื่อง “หัวใจและมือ” โดย โอ. เฮนรี
ที่เดนเวอร์ มีผู้โดยสารจำนวนมากขึ้นรถไฟด่วน B. & M. ที่มุ่งหน้าไปทางตะวันออก ในตู้โดยสารหนึ่งมีหญิงสาวสวยคนหนึ่งแต่งกายอย่างมีรสนิยมและรายล้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกหรูหราครบครันราวกับนักเดินทางผู้มากประสบการณ์ ในบรรดาผู้โดยสารใหม่นั้นมีชายหนุ่มสองคน คนหนึ่งมีรูปร่างหน้าตาดี ใบหน้าและท่าทางกล้าหาญตรงไปตรงมา ส่วนอีกคนเป็นคนหน้าตาบึ้งตึง หน้าตาเศร้าหมอง รูปร่างใหญ่โต และแต่งกายหยาบกระด้าง ทั้งสองถูกใส่กุญแจมือติดกัน
ขณะที่พวกเขาเดินผ่านทางเดินในตู้โดยสาร ที่นั่งว่างเพียงที่เดียวคือที่นั่งหันหลังให้หญิงสาวสวยคนนั้น คู่รักจึงนั่งลงตรงนั้น สายตาของหญิงสาวมองมาที่พวกเขาด้วยท่าทีเฉยเมยและไม่สนใจ จากนั้นรอยยิ้มหวานๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ พร้อมกับแก้มกลมๆ ที่แดงระเรื่อเล็กน้อย เธอจึงยื่นมือเล็กๆ ที่สวมถุงมือสีเทาออกมา เมื่อเธอพูด เสียงของเธอที่เต็มเปี่ยม หวาน และหนักแน่น บ่งบอกว่าเจ้าของเสียงนั้นคุ้นเคยกับการพูดและการให้คนอื่นได้ยิน
“เอาล่ะ คุณอีสตัน ถ้าคุณจะให้ผมพูดก่อน ผมก็คงต้องพูดก่อน คุณไม่เคยจำเพื่อนเก่าได้เลยเหรอเวลาเจอกันทางตะวันตก?”
ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นทันทีเมื่อได้ยินเสียงของเธอ ดูเหมือนจะต่อสู้กับความเขินอายเล็กน้อยซึ่งเขาก็สลัดทิ้งไปในทันที จากนั้นก็ใช้มือซ้ายจับนิ้วมือของเธอไว้
“ผมคือคุณแฟร์ไชลด์ครับ” เขากล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ขออนุญาตใช้มืออีกข้างนะครับ ตอนนี้กำลังใช้งานอยู่”
เขายกมือขวาขึ้นเล็กน้อย มือขวาถูกมัดไว้ที่ข้อมือด้วย “กำไล” ที่แวววาวอยู่ข้างมือซ้ายของเพื่อน ดวงตาที่เคยเบิกกว้างด้วยความยินดีค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวปนงงงวย รอยแดงบนแก้มจางหายไป ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อยราวกับกำลังรู้สึกทุกข์ใจ อีสตันหัวเราะเบาๆ ราวกับขบขัน กำลังจะพูดต่อ แต่เพื่อนก็พูดตัดหน้าเสียก่อน ชายหน้าบึ้งคนนั้นจ้องมองสีหน้าของหญิงสาวด้วยสายตาที่เฉียบคมและเจ้าเล่ห์
“ขออภัยด้วยนะครับ คุณผู้หญิง แต่ผมเห็นว่าคุณรู้จักกับนายอำเภอที่นี่ ถ้าคุณขอให้เขาพูดอะไรสักคำให้ผมเมื่อเราไปถึงเรือนจำ เขาจะช่วยพูดให้ และมันจะทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นสำหรับผมที่นั่น เขาจะพาผมไปที่เรือนจำเลเวนเวิร์ธ โทษจำคุกเจ็ดปีในข้อหาปลอมแปลงธนบัตร”
“โอ้!” เด็กสาวอุทานออกมาพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าแดงก่ำขึ้น “อ๋อ คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอ? เป็นนายอำเภอ!”
“คุณแฟร์ไชลด์ที่รัก” อีสตันกล่าวอย่างใจเย็น “ผมต้องทำอะไรสักอย่าง เงินมีวิธีที่จะทำให้ทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยตัวเอง และคุณก็รู้ว่าต้องใช้เงินถึงจะตามทันพวกพ้องของเราในวอชิงตัน ผมเห็นโอกาสนี้ทางตะวันตก และ—เอาล่ะ ตำแหน่งจอมพลอาจจะไม่สูงเท่าตำแหน่งเอกอัครราชทูต แต่—”
“ท่านทูตไม่โทรมาอีกแล้วค่ะ” เด็กสาวพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ท่านไม่จำเป็นต้องโทรมาเลยด้วยซ้ำ คุณน่าจะรู้เรื่องนี้ และตอนนี้คุณก็กลายเป็นหนึ่งในวีรบุรุษตะวันตกผู้กล้าหาญ ขี่ม้า ยิงปืน และเผชิญอันตรายสารพัด นั่นแตกต่างจากชีวิตในวอชิงตัน คุณเป็นที่คิดถึงจากกลุ่มเพื่อนเก่าๆ นะคะ”
ดวงตาของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความหลงใหล หันกลับไปมองกุญแจมือที่แวววาวอีกครั้ง โดยเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย
“คุณไม่ต้องห่วงพวกเขาหรอกครับ คุณผู้หญิง” ชายอีกคนกล่าว “นายอำเภอทุกคนต่างก็ใส่กุญแจมือตัวเองติดกับนักโทษเพื่อป้องกันไม่ให้หนีไปได้ คุณอีสตันรู้เรื่องงานของเขาดี”
“เราจะได้เจอกันอีกเร็วๆ นี้ที่วอชิงตันไหมคะ” เด็กสาวถาม
“คงไม่เร็วนี้หรอกมั้ง” อีสตันกล่าว “ฉันเกรงว่าช่วงเวลาที่ฉันรู้สึกเหมือนผีเสื้อบินได้คงจะจบลงแล้ว”
“ฉันรักทางตะวันตก” เด็กสาวพูดอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาของเธอเป็นประกายอย่างอ่อนโยน เธอมองออกไปนอกหน้าต่างรถ แล้วเริ่มพูดอย่างจริงใจและเรียบง่ายโดยปราศจากเล่ห์เหลี่ยมหรือกิริยามารยาทใดๆ “แม่กับฉันใช้เวลาช่วงฤดูร้อนอยู่ที่เดนเวอร์ แม่กลับบ้านไปเมื่อสัปดาห์ก่อนเพราะพ่อไม่สบายเล็กน้อย ฉันสามารถใช้ชีวิตและมีความสุขได้ทางตะวันตก ฉันคิดว่าอากาศที่นี่เข้ากับฉันดี เงินไม่ใช่ทุกอย่าง แต่ผู้คนมักเข้าใจผิดและยังคงโง่เขลาอยู่เสมอ—”
“นี่ครับ คุณนายอำเภอ” ชายหน้าบึ้งพูดเสียงหงุดหงิด “นี่มันไม่ยุติธรรมเลย ผมอยากดื่มอะไรสักอย่าง และไม่ได้สูบบุหรี่มาทั้งวันแล้ว คุณพูดนานพอหรือยัง พาผมเข้าไปในห้องสูบบุหรี่ทีเถอะ ผมแทบจะตายอยู่แล้วเพราะอยากสูบไปป์”
นักเดินทางที่ถูกมัดลุกขึ้นยืน อีสตันยังคงมีรอยยิ้มช้าๆ บนใบหน้าเช่นเดิม
“ผมปฏิเสธคำร้องขอใบอนุญาตขายยาสูบไม่ได้หรอกครับ” เขากล่าวอย่างสบายๆ “มันเป็นเพื่อนแท้ของผู้ด้อยโอกาส ลาก่อนครับ คุณแฟร์ไชลด์ หน้าที่เรียกหาแล้วครับ” เขาจึงยื่นมือออกไปเพื่อกล่าวลา
“น่าเสียดายที่คุณไม่ได้ไปทางตะวันออก” เธอกล่าวพลางจัดแต่งเสื้อผ้าให้เรียบร้อยและมีสไตล์ “แต่ฉันคิดว่าคุณคงต้องไปเลเวนเวิร์ธต่อใช่ไหม?”
“ใช่” อีสตันกล่าว “ผมต้องเดินทางต่อไปยังเลเวนเวิร์ธ”
ชายทั้งสองเดินชิดทางเดินเข้าไปในห้องสูบบุหรี่
ผู้โดยสารสองคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ได้ยินบทสนทนาส่วนใหญ่ คนหนึ่งพูดว่า “นายอำเภอคนนั้นเป็นคนดีนะ พวกชาวตะวันตกบางคนก็เจ๋งดี”
“เขายังหนุ่มเกินไปที่จะดำรงตำแหน่งแบบนั้นไม่ใช่เหรอ?” อีกคนถาม
“หนุ่มน้อย!” ผู้พูดคนแรกอุทาน “ทำไม—โอ้! คุณไม่เข้าใจเหรอ? ว่าแต่—คุณเคยเห็นเจ้าหน้าที่คนไหนใส่กุญแจมือผู้ต้องขังที่มือขวาบ้างไหม?”
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
