Harten en handen

In Denver stroomden de passagiers de wagons van de oostwaarts rijdende B. & M. expresstrein binnen. In een van de wagons zat een zeer aantrekkelijke jonge vrouw, elegant gekleed en omringd door alle luxe van een ervaren reiziger. Onder de nieuwkomers bevonden zich twee jonge mannen, de ene met een knappe uitstraling, een gedurfde, openhartige blik en manieren; de andere een verwarde, sombere man, gezet en ruw gekleed. De twee waren met handboeien aan elkaar vastgemaakt.

Terwijl ze door het gangpad van de koets liepen, was de enige vrije plaats er een die tegenover de aantrekkelijke jonge vrouw stond. Daar namen het paar plaats. De blik van de jonge vrouw viel op hen met een afstandelijke, vluchtige onverschilligheid; vervolgens, met een lieflijke glimlach die haar gezicht opfleurt en een zachte roze tint op haar ronde wangen, stak ze een klein, grijs gehandschoend handje uit. Toen ze sprak, verkondigde haar stem, vol, zoet en weloverwogen, dat de eigenares gewend was te spreken en gehoord te worden.

'Welnu, meneer Easton, als u wilt dat ik als eerste spreek, dan moet ik dat maar doen. Herkent u oude vrienden nooit als u ze in het Westen tegenkomt?'

De jongere man schrok op bij het geluid van haar stem, leek even wat verlegen te zijn, maar dat schudde hij meteen van zich af, en pakte vervolgens haar vingers vast met zijn linkerhand.

'Het is mevrouw Fairchild,' zei hij met een glimlach. 'Ik verzoek u mijn andere hand even te verontschuldigen; die is momenteel even bezig.'

Hij hief zijn rechterhand iets op, die met de glimmende 'armband' om de pols van zijn metgezel aan zijn linkerhand was vastgebonden. De blije uitdrukking in de ogen van het meisje veranderde langzaam in een verbijsterde afschuw. De gloed verdween van haar wangen. Haar lippen openden zich in een vage, ontspannende zucht van onrust. Easton, met een klein lachje, alsof hij geamuseerd was, stond op het punt weer te spreken toen de ander hem voor was. De somber kijkende man had het gezicht van het meisje met sluierachtige blikken vanuit zijn scherpe, doordachte ogen in de gaten gehouden.

'U zult me ​​vast wel vergeven dat ik spreek, juffrouw, maar ik zie dat u de gerechtsdeurwaarder hier kent. Als u hem wilt vragen om een ​​goed woordje voor me te doen als we bij de cel aankomen, zal hij dat doen, en dat maakt het daar een stuk makkelijker voor me. Hij brengt me naar de gevangenis van Leavenworth. Ik krijg zeven jaar voor valsemunterij.'

'O!' zei het meisje, terwijl ze diep ademhaalde en haar kleur terugkeerde. 'Dus dat is wat je hier doet? Een marshal!'

'Mijn beste juffrouw Fairchild,' zei Easton kalm, 'ik moest iets doen. Geld heeft de neiging om vleugels te krijgen, en u weet dat je geld nodig hebt om in Washington gelijke tred te houden met onze kringen. Ik zag deze kans in het Westen, en—tja, een maarschalkspost is niet zo'n hoge positie als die van ambassadeur, maar—'

'De ambassadeur,' zei het meisje hartelijk, 'belt niet meer. Dat had hij ook nooit hoeven doen. Dat zou je moeten weten. En nu ben je een van die stoere helden uit het Wilde Westen, je rijdt, je schiet en je begeeft je in allerlei gevaren. Dat is heel anders dan het leven in Washington. Je wordt gemist door de oude garde.'

De ogen van het meisje, gefascineerd, dwaalden iets af en bleven rusten op de glinsterende handboeien.

'Maak je geen zorgen om ze, juffrouw,' zei de andere man. 'Alle marshals boeien zichzelf vast aan hun gevangenen om te voorkomen dat ze ontsnappen. Meneer Easton weet wat hij doet.'

'Zien we je binnenkort weer in Washington?' vroeg het meisje.

'Niet snel, denk ik,' zei Easton. 'Mijn vlinderdagen zijn voorbij, vrees ik.'

'Ik hou van het Westen,' zei het meisje achteloos. Haar ogen glinsterden zachtjes. Ze keek weg uit het autoraam. Ze begon oprecht en eenvoudig te spreken, zonder opsmuk of gekunsteldheid: 'Mama en ik hebben de zomer in Denver doorgebracht. Ze is een week geleden naar huis gegaan omdat papa een beetje ziek was. Ik zou in het Westen kunnen wonen en gelukkig zijn. Ik denk dat de lucht hier me goed doet. Geld is niet alles. Maar mensen begrijpen dingen altijd verkeerd en blijven dom—'

'Zeg eens, meneer Marshal,' gromde de man met het sombere gezicht. 'Dit is niet helemaal eerlijk. Ik heb een drankje nodig en heb de hele dag nog niet gerookt. Heeft u niet lang genoeg gepraat? Neem me nu mee naar de rookruimte, alstublieft. Ik ben bijna dood van de dorst.'

De gebonden reizigers stonden op, Easton met dezelfde trage glimlach op zijn gezicht.

'Ik kan een verzoek om tabak niet afwijzen,' zei hij luchtig. 'Het is de enige vriend van de minderbedeelden. Tot ziens, juffrouw Fairchild. De plicht roept, weet u.' Hij stak zijn hand uit voor een afscheid.

'Het is jammer dat je niet naar het oosten gaat,' zei ze, terwijl ze zich weer in een keurige en stijlvolle houding hulde. 'Maar je moet wel doorreizen naar Leavenworth, neem ik aan?'

'Ja,' zei Easton, 'ik moet doorreizen naar Leavenworth.'

De twee mannen schoven door het gangpad naar de rookruimte.

De twee passagiers op een stoel vlakbij hadden het grootste deel van het gesprek gehoord. Een van hen zei: "Die marshal is een aardige kerel. Sommige van die westerlingen zijn best oké."

'Hij is wel erg jong voor zo'n functie, vind je niet?' vroeg de ander.

'Jongen!' riep de eerste spreker uit, 'waarom—O! Begreep je het niet? Zeg eens—heb je ooit een agent meegemaakt die een gevangene met handboeien aan zijn rechterhand vastmaakt?'