Serca i dłonie

W Denver do wagonów jadącego na wschód ekspresu B. & M. wsiadali liczni pasażerowie. W jednym z wagonów siedziała bardzo ładna młoda kobieta, ubrana z eleganckim gustem i otoczona wszelkimi luksusami doświadczonego podróżnika. Wśród przybyszów byli dwaj młodzi mężczyźni: jeden przystojny, o śmiałej, szczerej twarzy i manierach; drugi, potargany, ponury, mocno zbudowany i ubrany niedbale. Obaj byli skuci kajdankami.

Gdy przejeżdżali między siedzeniami wagonu, jedynym wolnym miejscem było odwrócone miejsce naprzeciwko atrakcyjnej młodej kobiety. Tam para usiadła. Spojrzenie młodej kobiety padło na nich z odległym, szybkim obojętnym spojrzeniem; po czym, z pięknym uśmiechem rozjaśniającym jej twarz i delikatnym rumieńcem na zaokrąglonych policzkach, wyciągnęła drobną dłoń w szarej rękawiczce. Kiedy przemówiła, jej głos, pełny, słodki i rozważny, świadczył o tym, że jej właścicielka przywykła mówić i być słyszaną.

„No cóż, panie Easton, skoro pozwoli mi pan przemówić jako pierwszy, to chyba muszę. Czy pan nigdy nie rozpoznaje starych przyjaciół, kiedy spotyka ich pan na Dzikim Zachodzie?”

Młodszy mężczyzna otrząsnął się gwałtownie na dźwięk jej głosu, wydawał się walczyć z lekkim zażenowaniem, które natychmiast pozbył się, po czym uścisnął jej palce lewą ręką.

„To panna Fairchild” – powiedział z uśmiechem. „Proszę wybaczyć drugą rękę, jest teraz zajęta czymś innym”.

Lekko uniósł prawą rękę, związaną w nadgarstku lśniącą „bransoletką”, do lewej ręki swojej towarzyszki. Radosne spojrzenie w oczach dziewczyny powoli zmieniło się w oszołomienie i przerażenie. Blask zgasł na jej policzkach. Jej usta rozchyliły się w nieokreślonym, relaksującym grymasie. Easton, z lekkim śmiechem, jakby rozbawiony, chciał się odezwać, gdy tamten go uprzedził. Mężczyzna o ponurej twarzy obserwował twarz dziewczyny przymkniętymi spojrzeniami bystrych, przenikliwych oczu.

„Proszę mi wybaczyć, że mówię, panienko, ale widzę, że zna pani tutejszego szeryfa. Jeśli poprosi go pani, żeby przemówił w moim imieniu, kiedy dotrzemy do aresztu, zrobi to i ułatwi mi to sprawę. Zabiera mnie do więzienia w Leavenworth. Grozi mi siedem lat za fałszerstwo”.

„Och!” powiedziała dziewczyna, biorąc głęboki oddech i odzyskując kolor. „Więc to ty tu robisz? Szeryfem!”

„Moja droga panno Fairchild” – powiedział spokojnie Easton – „musiałem coś zrobić. Pieniądze mają to do siebie, że same się unoszą, a wiesz, że potrzeba pieniędzy, żeby dotrzymać kroku naszej ekipie w Waszyngtonie. Widziałem tę szansę na Zachodzie i… cóż, marszałek nie jest tak wysokim stanowiskiem jak ambasador, ale…”

„Ambasador” – powiedziała dziewczyna ciepło – „już nie dzwoni. Nie musiał tego robić. Powinieneś o tym wiedzieć. I tak oto jesteś jednym z tych dzielnych bohaterów Dzikiego Zachodu, jeździsz konno, strzelasz i narażasz się na wszelkie niebezpieczeństwa. To zupełnie co innego niż życie w Waszyngtonie. Brakowało cię w starym towarzystwie”.

Zafascynowane oczy dziewczyny powędrowały w tył, lekko się rozszerzając, i spoczęły na błyszczących kajdankach.

„Nie martw się o nich, panienko” – powiedział drugi mężczyzna. „Wszyscy szeryfowie przykuwają się kajdankami do więźniów, żeby nie mogli uciec. Pan Easton zna się na swojej robocie”.

„Czy wkrótce znów zobaczymy się w Waszyngtonie?” zapytała dziewczyna.

„Myślę, że nieprędko” – powiedział Easton. „Obawiam się, że moje motyle dobiegły końca”.

„Kocham Dziki Zachód” – powiedziała dziewczyna bez związku. Jej oczy delikatnie błyszczały. Odwróciła wzrok przez okno samochodu. Zaczęła mówić szczerze i prosto, bez zbędnego polotu i manier: „Mama i ja spędziliśmy lato w Denver. Tydzień temu wróciła do domu, bo tata był lekko chory. Mogłabym mieszkać i być szczęśliwa na Dzikim Zachodzie. Myślę, że tutejsze powietrze mi służy. Pieniądze to nie wszystko. Ale ludzie zawsze coś źle rozumieją i pozostają głupi…”

„Słuchaj, panie marszałku” – warknął ponury mężczyzna. „To niesprawiedliwe. Muszę się napić, a nie paliłem cały dzień. Nie rozmawialiście już dość długo? Zabierz mnie teraz do wędzarni, dobrze? Jestem prawie nieprzytomny na fajkę”.

Związani podróżni podnieśli się na nogi, Easton miał na twarzy ten sam powolny uśmiech.

„Nie mogę odrzucić prośby o tytoń” – powiedział lekko. „To jedyny przyjaciel nieszczęśników. Do widzenia, panno Fairchild. Obowiązek wzywa, wie pani”. Wyciągnął rękę na pożegnanie.

„Szkoda, że ​​nie jedziesz na Wschód” – powiedziała, przybierając elegancki i stylowy wygląd. „Ale pewnie musisz jechać do Leavenworth?”

„Tak” – powiedział Easton – „muszę jechać do Leavenworth”.

Dwaj mężczyźni przeszli do palarni.

Dwóch pasażerów siedzących obok słyszało większość rozmowy. Jeden z nich powiedział: „Ten marszałek to porządny facet. Niektórzy z tych zachodnich facetów są w porządku”.

„Jest dość młody, żeby piastować taki urząd, prawda?” zapytał drugi.

„Młody!” wykrzyknął pierwszy mówca. „Dlaczego… Och! Nie zrozumiałeś? Powiedz… czy znasz kiedyś funkcjonariusza, który potrafi przykuć więźnia do prawej ręki?”