Söğüt Çalıkuşu ve Ayı

Bir yaz günü ayı ve kurt ormanda yürüyordu ve ayı çok güzel öten bir kuş duydu. "Kurt kardeş, bu kadar güzel öten kuş hangisi?" diye sordu.

"İşte kuşların kralı," dedi kurt, "önünde eğilmeliyiz." Oysa gerçekte bu, söğüt çalıkuşu (Zaunkönig) idi.

"Öyleyse," dedi ayı, "kraliyet sarayını görmeyi çok isterim; hadi, beni oraya götürün."

“Bu, sandığınız gibi yapılmaz,” dedi kurt; “Kraliçe gelene kadar beklemeniz gerekir.” Kısa süre sonra Kraliçe gagasıyla biraz yiyecekle geldi ve Lord Kral da geldi ve yavrularını beslemeye başladılar. Ayı hemen gitmek isterdi, ama kurt onu kolundan tutarak geri çekti ve “Hayır, Lord ve Leydi Kraliçe tekrar gidene kadar beklemeniz gerekir,” dedi. Böylece yuvanın bulunduğu deliği gözlemlediler ve uzaklaştılar. Ancak ayı, kraliyet sarayını görmeden rahat edemedi ve kısa bir süre sonra tekrar oraya gitti. Kral ve Kraliçe az önce uçup gitmişlerdi, bu yüzden içeriye baktı ve içinde beş altı yavru yattığını gördü.

“Burası kraliyet sarayı mı?” diye bağırdı ayı; “Burası sefil bir saray ve siz kralın çocukları değil, rezil çocuklarsınız!”

Genç çalıkuşları bunu duyunca çok öfkelendiler ve bağırdılar: "Hayır, öyle değiliz! Anne babamız dürüst insanlar! Ayı, bunun bedelini ödeyeceksin!"

Ayı ve kurt huzursuzlandılar, geri döndüler ve yuvalarına girdiler. Ancak genç söğüt çalıkuşları ağlamaya ve bağırmaya devam ettiler ve ebeveynleri tekrar yiyecek getirdiğinde, "Saygın çocuklar olup olmadığımızı belirleyene kadar, açlıktan ölsek bile, bir sineğin bacağına bile dokunmayacağız; ayı buraya geldi ve bize hakaret etti!" dediler.

Yaşlı Kral, “Rahat olun, cezalandırılacak,” dedi ve hemen Kraliçe ile birlikte ayının mağarasına uçarak seslendi: “Yaşlı Kükreyen, neden çocuklarıma hakaret ettin? Bunun bedelini ödeyeceksin, seni kanlı bir savaşla cezalandıracağız.” Böylece ayıya savaş ilan edildi ve dört ayaklı bütün hayvanlar, öküzler, eşekler, inekler, geyikler ve yeryüzündeki diğer tüm hayvanlar savaşa katılmak üzere çağrıldı. Söğüt kuşu da havada uçan her şeyi çağırdı; sadece büyük küçük kuşlar değil, sivrisinekler, eşek arıları, arılar ve sinekler de gelmek zorundaydı.

Savaş başlama vakti geldiğinde, söğüt kuşu düşmanın başkomutanının kim olduğunu öğrenmek için casuslar gönderdi. En kurnaz olan sivrisinek, düşmanın toplandığı ormana uçtu ve parolanın verileceği ağacın bir yaprağının altına saklandı. Orada ayı duruyordu ve tilkiyi yanına çağırarak, “Tilki, sen bütün hayvanların en kurnazısın, sen general olacaksın ve bize önderlik edeceksin” dedi.

“Güzel,” dedi tilki, “ama hangi işarette anlaşacağız?” Kimse bunu bilmiyordu, bu yüzden tilki, “Güzel, uzun ve kabarık bir kuyruğum var, neredeyse kırmızı tüylerden bir tüy demeti gibi görünüyor. Kuyruğumu iyice yukarı kaldırdığımda her şey yolunda gidiyor ve saldırmanız gerekiyor; ama eğer aşağı sarkıtırsam, olabildiğince hızlı kaçın.” dedi. Sivrisinek bunu duyunca tekrar uçup gitti ve her şeyi en ince ayrıntısına kadar söğüt kuşuna anlattı. Gün ağardığında ve savaş başlamak üzereyken, dört ayaklı hayvanların hepsi öyle bir gürültüyle koşarak geldiler ki, yer titredi. Söğüt kuşu da ordusuyla birlikte havada öyle bir vızıldama, uğultu ve kalabalıkla uçarak geldi ki, herkes huzursuz ve korkmuştu ve her iki tarafta da birbirlerine karşı ilerlediler. Ama söğüt kuşu, tilkinin kuyruğunun altına girip tüm gücüyle sokması için yaban arısını gönderdi. Tilki ilk iğneyi hissettiğinde, acıdan bir bacağını yukarı çekti, ama dayandı ve kuyruğunu havada tutmaya devam etti; ikinci iğnede, bir an için kuyruğunu indirmek zorunda kaldı; üçüncüsünde ise daha fazla dayanamadı, çığlık attı ve kuyruğunu bacaklarının arasına sıkıştırdı. Hayvanlar bunu görünce her şeyin bittiğini sandılar ve her biri kendi yuvasına uçmaya başladı ve kuşlar savaşı kazandı.

Bunun üzerine Kral ve Kraliçe çocuklarının yanına uçarak evlerine gittiler ve şöyle bağırdılar: "Çocuklarım, sevinin, dilediğinizce yiyin ve için, savaşı kazandık!"

Ama genç çalıkuşları, "Henüz yemek yemeyeceğiz, ayı yuvaya gelmeli, özür dilemeli ve onurlu çocuklar olduğumuzu söylemeli, ondan sonra yemek yiyeceğiz," dediler.

Sonra söğüt çalıkuşu ayının yuvasına uçtu ve bağırdı: “Ayı, yuvaya, yavrularımın yanına gel ve onlardan özür dile, yoksa vücudunun her kaburga kemiği kırılacak!” Bunun üzerine ayı büyük bir korkuyla oraya sürünerek gitti ve onlardan özür diledi. Sonunda genç çalıkuşları memnun oldular, birlikte oturdular, yediler içtiler ve gece geç saatlere kadar eğlendiler.