Wierzbówka i niedźwiedź

Pewnego razu latem niedźwiedź i wilk spacerowali po lesie, a niedźwiedź usłyszał tak piękny śpiew ptaka, że ​​powiedział: „Bracie wilku, jaki to ptak, który tak pięknie śpiewa?”

„To jest Król ptaków” – powiedział wilk – „przed którym musimy się pokłonić”. W rzeczywistości był to jednak wierzbowiec (Zaunkönig).

„Jeśli tak jest”, powiedział niedźwiedź, „bardzo chciałbym zobaczyć jego pałac królewski. Chodź, zabierz mnie tam”.

„To nie jest całkiem tak, jak ci się wydaje” – powiedział wilk – „musisz poczekać, aż przybędzie Królowa”. Wkrótce potem Królowa przybyła z jedzeniem w dziobie, a pan Król również przybył i zaczęli karmić swoje młode. Niedźwiedź chciał odejść natychmiast, ale wilk powstrzymał go za rękaw i powiedział: „Nie, musisz poczekać, aż pan i pani Królowa znowu odejdą”. Obserwowali więc dziuplę, w której znajdowało się gniazdo, i odbiegli truchtem. Niedźwiedź jednak nie mógł odpocząć, dopóki nie zobaczył królewskiego pałacu i po krótkim czasie ponownie do niego podszedł. Król i Królowa właśnie wylecieli, więc zajrzał do środka i zobaczył leżące w nim pięć lub sześć młodych.

„Czy to pałac królewski?” krzyknął niedźwiedź. „To nędzny pałac, a wy nie jesteście dziećmi króla, jesteście niegodziwymi dziećmi!”

Kiedy młode strzyżyki to usłyszały, wpadły w straszny gniew i krzyknęły: „Nie, nie jesteśmy! Nasi rodzice to uczciwi ludzie! Niedźwiedziu, będziesz musiał za to zapłacić!”

Niedźwiedź i wilk zaniepokoili się, zawrócili i schowali się w swoich norach. Młode strzyżyki jednak nadal płakały i wrzeszczały, a kiedy rodzice ponownie przynieśli im jedzenie, powiedziały: „Nie dotkniemy ani jednej nogi muchy, nie, nawet gdybyśmy umierały z głodu, dopóki nie rozstrzygniecie, czy jesteśmy porządnymi dziećmi, czy nie; niedźwiedź tu był i nas obraził!”

Wtedy stary Król rzekł: „Uspokój się, zostanie ukarany”, po czym natychmiast poleciał z Królową do jaskini niedźwiedzia i zawołał: „Stary Gromo, czemu obraziłeś moje dzieci? Poniesiesz za to karę, ukarzemy cię krwawą wojną”. Tak więc wojna została ogłoszona Niedźwiedziowi i wszystkie czworonożne zwierzęta zostały wezwane do udziału w niej: woły, osły, krowy, jelenie i wszelkie inne zwierzęta zamieszkujące ziemię. A strzyżyk przywołał wszystko, co latało w powietrzu, nie tylko ptaki, duże i małe, ale także muszki, szerszenie, pszczoły i muchy.

Gdy nadszedł czas rozpoczęcia wojny, strzyżyk wierzbowy wysłał szpiegów, aby wykryli, kto jest głównodowodzącym wroga. Komar, który był najsprytniejszy, poleciał do lasu, gdzie zgromadził się wróg, i ukrył się pod liściem drzewa, na którym miał zostać ogłoszony dewiza. Stał tam niedźwiedź, który zawołał lisa i powiedział: „Lisie, jesteś najsprytniejszy ze wszystkich zwierząt, będziesz wodzem i poprowadzisz nas”.

„Dobrze” – powiedział lis – „ale na jaki sygnał się zgodzimy?” Nikt o tym nie wiedział, więc lis powiedział: „Mam piękny, długi, puszysty ogon, który wygląda niemal jak pióropusz czerwonych piór. Kiedy podnoszę ogon dość wysoko, wszystko idzie dobrze i musisz szarżować; ale jeśli go puszczę, uciekaj tak szybko, jak potrafisz”. Kiedy komar to usłyszał, odleciał ponownie i ujawnił wszystko z największą dokładnością strzyżykowi. Gdy świtało i miała się rozpocząć bitwa, wszystkie czworonożne zwierzęta nadbiegły z takim hałasem, że ziemia zadrżała. Strzyżyk również przelatywał w powietrzu ze swoją armią z takim brzęczeniem, warkotem i rojem, że wszyscy byli niespokojni i przestraszeni, i po obu stronach nacierali na siebie. Ale strzyżyk zesłał szerszenia, z rozkazem, aby podszedł pod lisa ogon i żądlił z całej siły. Kiedy lis poczuł pierwsze ukłucie, zerwał się tak, że z bólu podciągnął jedną nogę, ale zniósł go i wciąż trzymał ogon wysoko w górze; przy drugim ukłuciu musiał go na chwilę opuścić; przy trzecim nie wytrzymał dłużej i krzyknął, wsuwając ogon między nogi. Widząc to, zwierzęta pomyślały, że wszystko stracone i zaczęły uciekać, każdy do swojej nory, a ptaki wygrały bitwę.

Następnie król i królowa polecieli do domu, do swoich dzieci i zawołali: „Dzieci, cieszcie się, jedzcie i pijcie do syta, wygraliśmy bitwę!”

Ale młode strzyżyki odpowiedziały: „Nie będziemy jeszcze jeść, niedźwiedź musi przyjść do gniazda, prosić o wybaczenie i powiedzieć, że jesteśmy honorowymi dziećmi, zanim to zrobimy”.

Wtedy strzyżyk poleciał do nory niedźwiedzia i zawołał: „Grul, masz przyjść do gniazda do moich dzieci i prosić o wybaczenie, bo inaczej połamią ci wszystkie żebra”. Niedźwiedź podkradł się tam w największym strachu i błagał o wybaczenie. I oto młode strzyżyki w końcu się nasyciły, usiadły razem, jadły, piły i bawiły się do późnej nocy.