นกกระจิบวิลโลว์กับหมี

ครั้งหนึ่งในฤดูร้อน หมีและหมาป่ากำลังเดินเล่นอยู่ในป่า และหมีได้ยินเสียงนกร้องไพเราะมากจนมันพูดว่า “พี่หมาป่า นกอะไรกันนะที่ร้องได้ไพเราะขนาดนี้?”

“นั่นคือราชาแห่งนก” หมาป่ากล่าว “ที่เราต้องก้มกราบ” แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันคือนกกระจิบหลิว (Zaunkönig) ต่างหาก

“ถ้าอย่างนั้น” หมีกล่าว “ฉันอยากเห็นพระราชวังของเขามากเหลือเกิน พาฉันไปที่นั่นเถอะ”

“มันไม่ได้ทำอย่างที่คุณคิดหรอก” หมาป่ากล่าว “คุณต้องรอจนกว่าพระราชินีจะเสด็จมา” ไม่นานนัก พระราชินีก็เสด็จมาพร้อมอาหารในปาก และพระราชาเสด็จมาด้วย พวกเขาจึงเริ่มป้อนอาหารให้ลูกๆ หมีอยากจะไปทันที แต่หมาป่าดึงแขนเสื้อมันไว้แล้วพูดว่า “ไม่ คุณต้องรอจนกว่าพระราชาและพระราชินีจะเสด็จกลับไปก่อน” ดังนั้นพวกเขาจึงสังเกตโพรงที่เป็นรัง แล้วก็เดินจากไป อย่างไรก็ตาม หมีก็ยังนอนไม่หลับจนกว่าจะได้เห็นพระราชวัง และเมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน มันก็กลับไปที่นั่นอีกครั้ง พระราชาและพระราชินีเพิ่งเสด็จออกไป มันจึงแอบมองเข้าไปและเห็นลูกๆ ห้าหรือหกตัวนอนอยู่ในนั้น

“นั่นคือพระราชวังหรือ?” หมีร้อง “มันเป็นพระราชวังที่น่าสังเวช และพวกเจ้าไม่ใช่โอรสธิดาของพระราชา พวกเจ้าเป็นลูกหลานที่ไร้เกียรติ!”

เมื่อลูกนกกระจิบได้ยินเช่นนั้น พวกมันก็โกรธจัดและร้องตะโกนว่า “ไม่ พวกเราไม่ใช่แบบนั้น! พ่อแม่ของพวกเราเป็นคนซื่อสัตย์! หมีเอ๋ย เจ้าจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำ!”

หมีและหมาป่าเริ่มกระสับกระส่าย จึงหันหลังกลับและเข้าไปในโพรงของพวกมัน แต่ลูกนกกระจิบยังคงร้องไห้และกรีดร้องต่อไป และเมื่อพ่อแม่ของพวกมันนำอาหารมาให้อีกครั้ง พวกมันก็พูดว่า “พวกเราจะไม่แตะต้องแม้แต่ขาของแมลงวันสักตัว ไม่เลย ต่อให้พวกเราจะตายเพราะความหิวโหยก็ตาม จนกว่าพวกท่านจะตัดสินได้ว่าพวกเราเป็นลูกที่น่านับถือหรือไม่ หมีมาที่นี่และดูถูกพวกเรา!”

จากนั้นกษัตริย์ชราก็ตรัสว่า “ใจเย็น ๆ เขาจะได้รับการลงโทษ” แล้วพระองค์ก็รีบบินไปกับราชินีไปยังถ้ำหมี และร้องเข้าไปว่า “เจ้าหมีแก่ ทำไมเจ้าถึงดูหมิ่นลูก ๆ ของข้า? เจ้าจะต้องรับผลกรรม เราจะลงโทษเจ้าด้วยสงครามที่นองเลือด” ดังนั้นสงครามจึงถูกประกาศแก่หมี และสัตว์สี่เท้าทั้งหมดถูกเรียกให้เข้าร่วมสงคราม ไม่ว่าจะเป็นวัว ลา วัว กวาง และสัตว์อื่น ๆ ทุกชนิดบนโลก และนกกระจิบวิลโลว์ก็เรียกทุกสิ่งที่บินได้ในอากาศ ไม่เพียงแต่นกตัวใหญ่และตัวเล็กเท่านั้น แต่รวมถึงริ้น ตัวต่อ ผึ้ง และแมลงวันก็ต้องมาร่วมด้วย

เมื่อถึงเวลาที่สงครามจะเริ่มต้น นกกระจิบส่งสายสืบออกไปเพื่อสืบหาว่าใครคือผู้บัญชาการสูงสุดของศัตรู ยุงซึ่งฉลาดที่สุด บินเข้าไปในป่าที่ศัตรูรวมพลอยู่ และซ่อนตัวอยู่ใต้ใบไม้ของต้นไม้ที่จะมีการกล่าวคำปฏิญาณ ณ ที่นั้น หมีได้ยืนอยู่และเรียกสุนัขจิ้งจอกมาอยู่ตรงหน้า แล้วกล่าวว่า “สุนัขจิ้งจอก เจ้าฉลาดที่สุดในบรรดาสัตว์ทั้งปวง เจ้าจะเป็นแม่ทัพและนำทัพพวกเรา”

“ดี” สุนัขจิ้งจอกกล่าว “แต่เราจะตกลงกันใช้สัญญาณอะไรดี?” ไม่มีใครรู้ สุนัขจิ้งจอกจึงกล่าวว่า “ฉันมีหางยาวและฟูสวยงาม ดูเหมือนขนนกสีแดง เมื่อฉันยกหางขึ้นสูง ทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี และพวกเจ้าต้องบุกโจมตี แต่ถ้าฉันปล่อยหางลง พวกเจ้าจงวิ่งหนีไปให้เร็วที่สุด” เมื่อยุงได้ยินเช่นนั้น มันก็บินหนีไปอีกครั้ง และบอกทุกอย่างอย่างละเอียดที่สุดแก่เจ้านกกระจิบ เมื่อรุ่งเช้ามาถึง และการต่อสู้กำลังจะเริ่มต้น สัตว์สี่ขาทั้งหลายก็วิ่งเข้ามาด้วยเสียงดังสนั่นจนแผ่นดินสั่นสะเทือน นกกระจิบก็บินมาในอากาศพร้อมกองทัพของมันด้วยเสียงหึ่งๆ และเสียงหวีดหวิว จนทุกคนรู้สึกไม่สบายใจและหวาดกลัว และทั้งสองฝ่ายก็รุกคืบเข้าหากัน แต่เจ้านกกระจิบได้ส่งตัวต่อลงมา พร้อมคำสั่งให้เข้าไปอยู่ใต้หางของสุนัขจิ้งจอก และต่อยด้วยพลังทั้งหมดที่มี เมื่อสุนัขจิ้งจอกรู้สึกเจ็บแสบครั้งแรก มันก็สะดุ้งจนต้องยกขาข้างหนึ่งขึ้นด้วยความเจ็บปวด แต่มันก็อดทนและยังคงชูหางขึ้นสูงอยู่ เมื่อถูกต่อยครั้งที่สอง มันก็ต้องลดหางลงชั่วครู่ และเมื่อถูกต่อยครั้งที่สาม มันก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป มันร้องเสียงดังและหดหางลง เมื่อสัตว์อื่นๆ เห็นเช่นนั้น พวกมันก็คิดว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้ว จึงเริ่มบินหนีเข้าไปในรูของตนเอง และในที่สุดนกก็เป็นฝ่ายชนะการต่อสู้

จากนั้นพระราชาและพระราชินีก็เสด็จกลับบ้านไปหาพระโอรสและพระธิดา แล้วตรัสว่า “ลูกๆ เอ๋ย จงยินดีเถิด จงกินดื่มให้เต็มที่เถิด เราได้รับชัยชนะแล้ว!”

แต่ลูกนกกระจิบตอบว่า “พวกเรายังไม่กินหรอก หมีต้องมาที่รัง ขอโทษ และบอกว่าพวกเราเป็นลูกที่ดีเสียก่อน พวกเราถึงจะยอมกิน”

จากนั้นนกกระจิบก็บินไปที่โพรงหมีและร้องว่า “เจ้าหมีคำราม เจ้าต้องมาที่รังหาลูกๆ ของข้า และขอโทษพวกมัน มิฉะนั้นซี่โครงทุกซี่ของเจ้าจะหัก” หมีจึงคลานไปที่นั่นด้วยความกลัวอย่างที่สุด และขอโทษพวกมัน ในที่สุดลูกนกกระจิบก็พอใจ และนั่งลงด้วยกัน กินดื่ม และสนุกสนานกันจนดึกดื่น