De winterkoning en de beer

Op een zomerdag wandelden de beer en de wolf door het bos, en de beer hoorde een vogel zo prachtig zingen dat hij zei: "Broeder wolf, welke vogel is dat die zo mooi zingt?"

'Dat is de koning der vogels,' zei de wolf, 'voor wie we moeten buigen.' Het was echter in werkelijkheid de wilgenwinterkoning (Zaunkönig).

'Als dat zo is,' zei de beer, 'dan zou ik zijn koninklijk paleis heel graag willen zien; kom, neem me mee.'

'Zo gaat dat niet helemaal zoals je denkt,' zei de wolf; 'je moet wachten tot de koningin komt.' Kort daarna arriveerde de koningin met wat voedsel in haar snavel, en de koning kwam ook, en ze begonnen hun jongen te voeren. De beer wilde meteen mee, maar de wolf hield hem tegen aan zijn mouw en zei: 'Nee, je moet wachten tot de koning en koningin weer weg zijn.' Dus bekeken ze het hol waarin het nest zich bevond en draafden weg. De beer kon echter geen rust vinden voordat hij het koninklijk paleis had gezien, en na korte tijd ging hij er weer heen. De koning en koningin waren net weggevlogen, dus hij gluurde naar binnen en zag vijf of zes jongen erin liggen.

'Is dat het koninklijk paleis?' riep de beer; 'het is een ellendig paleis, en jullie zijn geen kinderen van de koning, jullie zijn onwaardige kinderen!'

Toen de jonge winterkoninkjes dat hoorden, werden ze vreselijk boos en schreeuwden: "Nee, dat zijn we niet! Onze ouders zijn eerlijke mensen! Beer, daar zul je voor boeten!"

De beer en de wolf werden onrustig, keerden terug en kropen in hun holen. De jonge winterkoninkjes bleven echter huilen en krijsen, en toen hun ouders weer eten brachten, zeiden ze: "We raken geen poot van een vlieg aan, nee, zelfs niet als we van de honger omkomen, totdat jullie hebben vastgesteld of we wel of geen fatsoenlijke kinderen zijn; de beer is hier geweest en heeft ons beledigd!"

Toen zei de oude koning: "Wees gerust, hij zal gestraft worden," en hij vloog meteen met de koningin naar de grot van de beer en riep: "Oude Grommenaar, waarom heb je mijn kinderen beledigd? Je zult ervoor boeten, we zullen je straffen met een bloedige oorlog." Zo werd de oorlog aan de beer aangekondigd, en alle viervoeters werden opgeroepen om eraan deel te nemen: ossen, ezels, koeien, herten en elk ander dier dat op aarde leefde. En de winterkoning riep alles op wat in de lucht vloog, niet alleen vogels, groot en klein, maar ook muggen, wespen, bijen en vliegen moesten komen.

Toen de tijd voor de oorlog aanbrak, stuurde de winterkoning spionnen eropuit om te ontdekken wie de opperbevelhebber van de vijand was. De sluwe mug vloog het bos in waar de vijand zich verzamelde en verborg zich onder een blad van de boom waar het wachtwoord zou worden gegeven. Daar stond de beer, die de vos bij zich riep en zei: "Vos, jij bent het slimste van alle dieren, jij zult de generaal zijn en ons leiden."

'Goed,' zei de vos, 'maar welk signaal zullen we afspreken?' Niemand wist dat, dus zei de vos: 'Ik heb een mooie, lange, pluimige staart, die bijna op een pluim van rode veren lijkt. Als ik mijn staart hoog ophef, gaat alles goed en moet je aanvallen; maar als ik hem laat hangen, ren dan zo snel mogelijk weg.' Toen de mug dat hoorde, vloog ze weer weg en vertelde alles tot in de kleinste details aan de winterkoning. Toen de dag aanbrak en de strijd zou beginnen, kwamen alle viervoeters aanrennen met zo'n lawaai dat de aarde beefde. De winterkoning kwam ook met zijn leger door de lucht vliegen met zo'n gezoem, gekraak en gezwerm dat iedereen onrustig en bang werd, en beide kanten rukten op naar elkaar. Maar de winterkoning stuurde de horzel naar beneden met de opdracht om onder de staart van de vos te komen en met al zijn kracht te steken. Toen de vos de eerste steek voelde, schrok hij zo erg dat hij één poot optrok van de pijn, maar hij hield vol en bleef zijn staart hoog in de lucht houden; bij de tweede steek moest hij zijn staart even laten zakken; bij de derde kon hij het niet langer uithouden, schreeuwde het uit en trok zijn staart tussen zijn poten. Toen de dieren dat zagen, dachten ze dat alles verloren was en begonnen te vliegen, ieder in zijn eigen hol, en de vogels hadden de strijd gewonnen.

Toen vlogen de koning en de koningin naar huis naar hun kinderen en riepen: "Kinderen, wees blij, eet en drink naar hartenlust, we hebben de strijd gewonnen!"

Maar de jonge winterkoninkjes zeiden: "We zullen nog niet eten, de beer moet eerst naar het nest komen en om vergiffenis smeken en zeggen dat we eerbare kinderen zijn, voordat we dat zullen doen."

Toen vloog de winterkoning naar het hol van de beer en riep: 'Grommend, je moet naar het nest komen, naar mijn kinderen, en hun vergiffenis vragen, anders zullen al je ribben gebroken worden!' Dus kroop de beer erheen, doodsbang, en vroeg hun vergiffenis. En nu waren de jonge winterkoningen eindelijk tevreden, en ze gingen samen zitten, aten en dronken, en maakten feest tot diep in de nacht.