Üç Dil

Bir zamanlar İsviçre'de yaşayan yaşlı bir kont vardı. Tek oğlu vardı ama zekâ geriliği vardı ve hiçbir şey öğrenemiyordu. Baba, "Dinle oğlum, ne kadar uğraşırsam uğraşayım, aklına hiçbir şey sokamıyorum. Buradan gitmelisin, seni ünlü bir öğretmenin himayesine vereceğim, o seninle neler yapabileceğine bakacaktır." dedi. Genç adam yabancı bir şehre gönderildi ve bir yıl boyunca öğretmenin yanında kaldı. Bu sürenin sonunda eve döndüğünde babası, "Şimdi oğlum, ne öğrendin?" diye sordu.

"Baba, köpeklerin havladıklarında ne demek istediklerini öğrendim."

“Tanrım, bize merhamet et!” diye bağırdı baba; “öğrendiğin tek şey bu mu? Seni başka bir şehre, başka bir öğretmene göndereceğim.” Genç oraya götürüldü ve bir yıl bu öğretmenin yanında kaldı. Geri döndüğünde baba tekrar sordu: “Oğlum, ne öğrendin?”

"Baba, kuşların ne dediğini öğrendim," diye yanıtladı.

Baba öfkeye kapılıp, “Ey kayıp adam, kıymetli zamanı harcadın ve hiçbir şey öğrenmedin; gözlerimin önünde görünmekten utanmıyor musun? Seni üçüncü bir öğretmene göndereceğim, ama bu sefer de hiçbir şey öğrenmezsen, artık baban olmayacağım” dedi. Genç adam üçüncü öğretmenin yanında da bir yıl kaldı ve eve döndüğünde babası, “Oğlum, ne öğrendin?” diye sordu. Genç adam, “Sevgili baba, bu yıl kurbağaların ne dediğini öğrendim” diye cevap verdi. Bunun üzerine baba çok öfkelendi, ayağa kalktı, adamlarını yanına çağırdı ve “Bu adam artık benim oğlum değil, onu kovuyorum ve onu ormana götürüp öldürmenizi emrediyorum” dedi. Onu götürdüler, ama öldürmeleri gerektiğinde acıma duygusuyla bunu yapamadılar ve onu serbest bıraktılar. Yaşlı adama ibret olsun diye bir geyikten gözlerini ve dilini kestiler.

Genç adam yoluna devam etti ve bir süre sonra bir kaleye geldi, orada bir gece kalacak yer istedi. Kalenin lordu, “Evet,” dedi, “eğer geceyi oradaki eski kulede geçirmek istiyorsan, oraya git; ama seni uyarıyorum, hayatın tehlikede, çünkü orası durmadan havlayan ve uluyan vahşi köpeklerle dolu ve belirli saatlerde bir adam onlara veriliyor, onu hemen parçalıyorlar.” Bütün bölge onların yüzünden üzüntü ve dehşet içindeydi, yine de kimse bunu durdurmak için bir şey yapamıyordu.

Ancak genç adam korkusuzdu ve “Bırakın beni havlayan köpeklerin yanına ineyim ve onlara atabileceğim bir şey verin; bana zarar vermezler” dedi. Kendi isteği üzerine, vahşi hayvanlar için ona biraz yiyecek verdiler ve onu kuleye indirdiler. İçeri girdiğinde köpekler ona havlamadılar, aksine etrafında dostça kuyruklarını salladılar, önüne koyduğu şeyi yediler ve saçının teline bile zarar vermediler. Ertesi sabah, herkesin şaşkınlığına, sağ salim ve zarar görmeden dışarı çıktı ve kalenin lorduna şöyle dedi: “Köpekler bana kendi dillerinde neden orada yaşadıklarını ve ülkeye kötülük getirdiklerini açıkladılar. Büyülenmişler ve kulenin altındaki büyük bir hazineyi korumakla yükümlüler ve bu hazine alınıncaya kadar rahat edemezler; ayrıca onların konuşmalarından bunun nasıl yapılacağını da öğrendim.” Bunun üzerine bunu duyan herkes sevindi ve kalenin lordu, eğer işini başarıyla tamamlarsa onu evlat edineceğini söyledi. Adam tekrar aşağı indi ve ne yapması gerektiğini bildiği için işini eksiksiz yaptı ve yanında altın dolu bir sandık getirdi. Bundan sonra vahşi köpeklerin ulumaları bir daha duyulmadı; ortadan kaybolmuşlardı ve ülke bu sıkıntıdan kurtulmuştu.

Bir süre sonra Roma'ya gitmeye karar verdi. Yolda, içinde bir sürü kurbağanın vırakladığı bir bataklığın yanından geçti. Onları dinledi ve ne söylediklerini anladığında çok düşünceli ve üzgün oldu. Sonunda Roma'ya vardı; Papa yeni ölmüştü ve halefi olarak kimi atayacakları konusunda büyük bir anlaşmazlık vardı. Sonunda, ilahi ve mucizevi bir işaretle öne çıkan bir kişinin papa olarak seçilmesi konusunda anlaştılar. Tam bu karar alındığı sırada, genç kont kiliseye girdi ve aniden iki bembeyaz güvercin omuzlarına kondu ve orada kaldı. Din adamları bunu yukarıdan gelen işaret olarak tanıdılar ve ona hemen papa olup olmayacağını sordular. Kararsızdı ve buna layık olup olmadığını bilmiyordu, ancak güvercinler ona bunu yapmasını öğütledi ve sonunda evet dedi. Sonra meshedildi ve kutsandı; böylece yolda kurbağalardan duyduğu ve onu çok etkileyen, Papa Hazretleri olacağına dair kehaneti yerine geldi. Sonra bir ayin yönetmesi gerekiyordu ve tek bir kelimesini bile bilmiyordu, fakat iki güvercin sürekli omuzlarında oturup her şeyi kulağına fısıldadı.