สามภาษา

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเคานต์ชราคนหนึ่งอาศัยอยู่ในสวิตเซอร์แลนด์ เขามีลูกชายเพียงคนเดียว แต่ลูกชายนั้นโง่เขลาและเรียนรู้อะไรไม่ได้เลย บิดาจึงกล่าวว่า “ฟังนะลูกเอ๋ย พ่อพยายามสอนอะไรลูกก็แล้วแต่ ลูกต้องไปจากที่นี่ พ่อจะฝากลูกไว้ในความดูแลของอาจารย์ผู้มีชื่อเสียง ท่านคงจะดูว่าจะทำอะไรกับลูกได้บ้าง” เด็กหนุ่มถูกส่งไปยังเมืองแปลกหน้า และอยู่กับอาจารย์นั้นเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม เมื่อครบกำหนดแล้ว เขาจึงกลับบ้าน และบิดาถามว่า “ลูกเอ๋ย ตอนนี้ลูกเรียนรู้อะไรบ้าง?”

“พ่อครับ ผมได้เรียนรู้แล้วว่าสุนัขเห่าแล้วพูดอะไรบ้าง”

“พระเจ้า โปรดเมตตาเราด้วย!” บิดาร้องออกมา “เจ้าเรียนรู้มาแค่นี้หรือ? เราจะส่งเจ้าไปยังเมืองอื่น ไปอยู่กับอาจารย์อีกคนหนึ่ง” เด็กหนุ่มถูกพาไปที่นั่น และอยู่กับอาจารย์คนนั้นเป็นเวลาหนึ่งปีเช่นกัน เมื่อเขากลับมา บิดาก็ถามอีกว่า “ลูกเอ๋ย เจ้าเรียนรู้อะไรมาบ้าง?”

เขาตอบว่า “พ่อครับ ผมเรียนรู้แล้วว่านกพูดอะไร”

แล้วบิดาก็โกรธจัดและพูดว่า “โอ้ เจ้าคนหลงทาง เจ้าเสียเวลาอันมีค่าไปเปล่าประโยชน์ ไม่ละอายใจบ้างหรือที่มาปรากฏตัวต่อหน้าข้า? ข้าจะส่งเจ้าไปอยู่กับอาจารย์คนที่สาม แต่ถ้าเจ้ายังไม่เรียนรู้อะไรอีกในครั้งนี้ ข้าจะไม่เป็นพ่อของเจ้าอีกต่อไป” เด็กหนุ่มอยู่กับอาจารย์คนที่สามเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม และเมื่อเขากลับบ้าน บิดาถามว่า “ลูกเอ๋ย เจ้าเรียนรู้อะไรบ้าง?” เขาตอบว่า “พ่อที่รัก ปีนี้ผมเรียนรู้แค่เสียงกบร้องครับ” แล้วบิดาก็โกรธจัดที่สุด ลุกขึ้นเรียกคนของเขามา และพูดว่า “คนนี้ไม่ใช่ลูกของข้าอีกต่อไป ข้าจะขับไล่เขาออกไป และสั่งให้พวกเจ้าพาเขาไปในป่าแล้วฆ่าเขาเสีย” พวกเขาพาเขาไป แต่เมื่อถึงเวลาที่จะฆ่าเขา พวกเขาทำไม่ได้เพราะสงสาร จึงปล่อยเขาไป แล้วพวกเขาก็ควักตาและลิ้นของกวางออกมาเพื่อนำไปให้ชายชราเป็นสัญลักษณ์

ชายหนุ่มเดินเรื่อยไป และหลังจากนั้นไม่นานก็มาถึงป้อมปราการแห่งหนึ่ง เขาขอที่พักค้างคืน “ได้” เจ้าของป้อมกล่าว “ถ้าเจ้าจะพักค้างคืนในหอคอยเก่าที่นั่น ก็ไปเถิด แต่ข้าขอเตือนเจ้าไว้ มันอันตรายถึงชีวิต เพราะที่นั่นเต็มไปด้วยสุนัขป่า ซึ่งเห่าหอนไม่หยุด และในบางช่วงเวลาจะต้องมีคนถูกมอบให้พวกมัน ซึ่งพวกมันจะกัดกินทันที” ผู้คนทั้งบริเวณต่างโศกเศร้าและหวาดกลัวเพราะเหตุการณ์นี้ แต่ก็ไม่มีใครทำอะไรเพื่อหยุดยั้งเรื่องนี้ได้

แต่เด็กหนุ่มนั้นไม่เกรงกลัว และกล่าวว่า “ขอแค่ให้ผมลงไปหาหมาที่เห่าอยู่เหล่านั้น แล้วให้ของอะไรสักอย่างที่ผมสามารถโยนให้พวกมันกินได้ พวกมันจะไม่ทำร้ายผมหรอก” ตามที่เขาต้องการ พวกเขาจึงให้ข้าวของสัตว์ป่าแก่เขา และพาเขาลงไปที่หอคอย เมื่อเขาเข้าไปข้างใน หมาเหล่านั้นก็ไม่เห่าเขา แต่กลับกระดิกหางอย่างเป็นมิตร กินอาหารที่เขาวางไว้ให้ และไม่ทำร้ายเขาแม้แต่น้อย เช้าวันรุ่งขึ้น ด้วยความประหลาดใจของทุกคน เขาออกมาอย่างปลอดภัยและไม่ได้รับอันตรายใดๆ และกล่าวกับเจ้าของปราสาทว่า “หมาเหล่านั้นได้บอกผมด้วยภาษาของพวกมันเองว่าทำไมพวกมันถึงอาศัยอยู่ที่นั่น และนำความชั่วร้ายมาสู่แผ่นดิน พวกมันถูกมนต์สะกด และถูกบังคับให้เฝ้าสมบัติมากมายที่อยู่ข้างล่างในหอคอย และพวกมันจะไม่มีวันได้พักผ่อนจนกว่าจะนำสมบัตินั้นออกไปได้ และผมก็ได้เรียนรู้จากคำพูดของพวกมันด้วยว่าต้องทำอย่างไร” แล้วทุกคนที่ได้ยินเรื่องนี้ก็ต่างยินดีปรีดา และเจ้าของปราสาทก็กล่าวว่าจะรับเขาเป็นบุตรบุญธรรมหากเขาทำสำเร็จ เขาจึงลงไปอีกครั้ง และเนื่องจากเขารู้ว่าต้องทำอะไร เขาจึงทำอย่างละเอียดถี่ถ้วน และนำหีบทองคำเต็มหีบออกมาด้วย หลังจากนั้นก็ไม่มีเสียงหอนของสุนัขป่าอีกต่อไป พวกมันหายไปแล้ว และแผ่นดินก็พ้นจากความทุกข์ยาก

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็คิดที่จะเดินทางไปโรม ระหว่างทางเขาผ่านบึงแห่งหนึ่ง ซึ่งมีกบหลายตัวนั่งร้องอยู่ เขาฟังพวกมัน และเมื่อเขารู้ว่าพวกมันกำลังพูดอะไร เขาก็ครุ่นคิดและเศร้าโศกอย่างมาก ในที่สุดเขาก็มาถึงโรม ซึ่งพระสันตะปาปาเพิ่งสิ้นพระชนม์ และเกิดความยากลำบากอย่างมากในการเลือกผู้สืบทอดตำแหน่ง ในที่สุดพวกเขาก็ตกลงกันว่าควรเลือกบุคคลที่มีคุณสมบัติอันศักดิ์สิทธิ์และปาฏิหาริย์เป็นพระสันตะปาปา และทันทีที่ตกลงกันได้ เคานต์หนุ่มก็เข้าไปในโบสถ์ และทันใดนั้นนกพิราบสีขาวบริสุทธิ์สองตัวก็บินมาเกาะที่ไหล่ของเขาและนั่งอยู่ตรงนั้น นักบวชในโบสถ์จำได้ว่านั่นคือสัญญาณจากเบื้องบน และถามเขาในทันทีว่าเขาต้องการเป็นพระสันตะปาปาหรือไม่ เขายังลังเลและไม่รู้ว่าตนเองคู่ควรหรือไม่ แต่นกพิราบเหล่านั้นแนะนำให้เขารับตำแหน่ง และในที่สุดเขาก็ตอบตกลง จากนั้นท่านก็ได้รับการเจิมและอภิเษก และด้วยเหตุนี้สิ่งที่ท่านได้ยินจากกบระหว่างทางจึงสำเร็จลุล่วง ซึ่งเป็นสิ่งที่ดลใจท่านอย่างมาก ว่าท่านจะได้เป็นสมเด็จพระสันตะปาปา จากนั้นท่านต้องร้องเพลงในพิธีมิสซา แต่ท่านไม่รู้เนื้อเพลงแม้แต่คำเดียว เพราะมีนกพิราบสองตัวมาเกาะที่ไหล่ท่านตลอดเวลา และกระซิบเนื้อเพลงทั้งหมดให้ท่านฟัง