De drie talen

Er woonde eens een oude graaf in Zwitserland die een enige zoon had, maar die was dom en kon niets leren. Toen zei de vader: "Luister eens, mijn zoon, ik krijg niets in je hoofd, hoe hard ik het ook probeer. Je moet hier weg, ik zal je in de zorg van een beroemde meester geven, die zal zien wat hij met je kan doen." De jongen werd naar een vreemde stad gestuurd en bleef daar een heel jaar bij de meester. Aan het einde van die tijd kwam hij weer thuis en vroeg zijn vader: "Nou, mijn zoon, wat heb je geleerd?"

“Vader, ik heb geleerd wat honden zeggen als ze blaffen.”

‘Heer, heb medelijden met ons!’ riep de vader; ‘is dat alles wat je geleerd hebt? Ik zal je naar een andere stad sturen, naar een andere meester.’ De jongen werd daarheen gebracht en bleef ook bij deze meester een jaar. Toen hij terugkwam, vroeg de vader opnieuw: ‘Mijn zoon, wat heb je geleerd?’

Hij antwoordde: "Vader, ik heb geleerd wat de vogels zeggen."

Toen werd de vader woedend en zei: 'O, verloren zoon, je hebt kostbare tijd verspild en niets geleerd; schaam je je niet om voor mijn ogen te verschijnen? Ik zal je naar een derde meester sturen, maar als je ook deze keer niets leert, zal ik niet langer je vader zijn.' De jongen bleef ook een heel jaar bij de derde meester, en toen hij thuiskwam en zijn vader vroeg: 'Mijn zoon, wat heb je geleerd?', antwoordde hij: 'Lieve vader, ik heb dit jaar geleerd wat kikkers kwaken.' Toen werd de vader woedend, sprong op, riep zijn volk bij zich en zei: 'Deze man is niet langer mijn zoon, ik verdrijf hem en beveel jullie hem mee te nemen naar het bos en hem te doden.' Ze namen hem mee, maar toen ze hem hadden moeten doden, konden ze het niet uit medelijden en lieten hem gaan. Ze sneden de ogen en de tong uit een hert om die als teken naar de oude man te brengen.

De jongeman zwierf verder en kwam na enige tijd bij een fort waar hij om onderdak smeekte. "Ja," zei de kasteelheer, "als je de nacht daar beneden in de oude toren wilt doorbrengen, ga dan maar daarheen; maar ik waarschuw je, het is op levensgevaar, want het zit er vol met wilde honden die onophoudelijk blaffen en huilen, en op bepaalde uren moet er iemand aan hen worden uitgeleverd, die ze dan meteen verslinden." De hele streek was in rouw en ontzetting vanwege hen, en toch kon niemand er iets aan doen.

De jongeman was echter onbevreesd en zei: "Laat me maar naar de blaffende honden gaan en geef me iets wat ik naar ze kan gooien; ze zullen me geen kwaad doen." Zoals hij zelf wilde, gaven ze hem wat voer voor de wilde dieren en brachten hem naar de toren. Toen hij binnenkwam, blaften de honden niet naar hem, maar kwispelden heel vriendelijk met hun staart om hem heen, aten wat hij ze voorschotelde en deden hem geen haar op zijn hoofd. De volgende ochtend kwam hij, tot ieders verbazing, weer ongedeerd naar buiten en zei tegen de kasteelheer: "De honden hebben me in hun eigen taal verteld waarom ze daar wonen en het land kwaad aandoen. Ze zijn betoverd en moeten waken over een grote schat die beneden in de toren ligt, en ze kunnen geen rust vinden totdat die is weggenomen. Ik heb uit hun gesprek ook begrepen hoe dat moet gebeuren." Toen verheugden allen die dit hoorden zich, en de kasteelheer zei dat hij hem als zoon zou adopteren als hij de opdracht succesvol zou volbrengen. Hij daalde weer af, en omdat hij wist wat hij moest doen, deed hij het grondig en bracht een kist vol goud mee naar buiten. Het gehuil van de wilde honden was voortaan niet meer te horen; ze waren verdwenen, en het land was bevrijd van de onrust.

Na enige tijd nam hij zich voor om naar Rome te reizen. Onderweg kwam hij langs een moeras, waar een aantal kikkers zaten te kwaken. Hij luisterde naar ze, en toen hij begreep wat ze zeiden, werd hij erg peinzend en verdrietig. Eindelijk arriveerde hij in Rome, waar de paus net was overleden, en er grote onenigheid bestond over wie zijn opvolger moest worden. Uiteindelijk werd besloten dat de paus gekozen zou worden door een goddelijk en wonderbaarlijk teken. En net toen dat besloten was, ging de jonge graaf de kerk binnen, en plotseling vlogen er twee sneeuwwitte duiven op zijn schouders en bleven daar zitten. De geestelijken herkenden daarin het teken van boven en vroegen hem ter plekke of hij paus wilde worden. Hij was onbeslist en wist niet of hij het waardig was, maar de duiven raadden hem aan het te doen, en uiteindelijk zei hij ja. Toen werd hij gezalfd en gewijd, en zo werd vervuld wat hij onderweg van de kikkers had gehoord, wat hem zo had geraakt, dat hij Zijne Heiligheid de Paus zou worden. Daarna moest hij een mis zingen, maar hij kende er geen woord van. De twee duiven zaten echter voortdurend op zijn schouders en fluisterden hem alles in zijn oor.