Üç Yeşil Dal

Bir zamanlar, bir dağın eteğindeki ormanda yaşayan, zamanını dua ve hayırlı işlerle geçiren bir münzevi vardı. Her akşam, Tanrı'nın şanı için, dağa iki kova su taşırdı. Birçok hayvan ondan içer, birçok bitki de ondan susardı; çünkü yukarıdaki tepelerde sürekli esen güçlü bir rüzgar havayı ve toprağı kurutur, insanlardan korkan yabani kuşlar orada dönüp durur, keskin gözleriyle su ararlardı. Münzevi çok dindar olduğu için, gözlerinin görebildiği bir Tanrı meleği onunla birlikte yukarı çıktı, adımlarını saydı ve iş tamamlandığında, tıpkı eski zamanlardaki peygamberin Tanrı'nın emriyle karga tarafından beslenmesi gibi, ona yemeğini getirdi. Münzevi dindarlığıyla çok yaşlı bir hale geldiğinde, bir gün uzaktan zavallı bir günahkarın darağacına götürüldüğünü gördü. Kendi kendine kayıtsızca, "İşte, o hak ettiği cezayı alıyor!" dedi. Akşam vakti, dağa su taşırken, her zaman ona eşlik eden melek görünmedi ve ona yiyecek de getirmedi. Bunun üzerine çok korktu, yüreğini kurcaladı ve Tanrı'nın bu kadar kızgın olduğu halde nasıl günah işlemiş olabileceğini düşünmeye çalıştı, ama bir şey bulamadı. Sonra ne yedi ne de içti, kendini yere attı ve gece gündüz dua etti. Bir gün ormanda böyle acı acı ağlarken, küçük bir kuşun güzel ve hoş bir şekilde şarkı söylediğini duydu ve daha da üzüldü ve şöyle dedi: “Neşeyle şarkı söylüyorsun, Rab sana kızgın değil. Ah, keşke bana nasıl O'nu gücendirmiş olabileceğimi söyleseydin de tövbe etsem, o zaman kalbim de yeniden sevinirdi.”

Kuş konuşmaya başladı ve şöyle dedi: “Sen haksızlık ettin, çünkü darağacına götürülen zavallı bir günahkârı mahkum ettin ve bu yüzden Rab sana kızgın. Yalnızca O hüküm sürer. Ancak, eğer tövbe eder ve günahlarından vazgeçersen, O seni bağışlayacaktır.”

Melek elinde kuru bir dal tutarak onun yanına geldi ve şöyle dedi: “Bu kuru dalı, üç yeşil dal filizleninceye kadar taşıyacaksın; gece uyurken ise başının altına koyacaksın. Kapı kapı dolaşarak ekmek dileneceksin ve aynı evde bir geceden fazla kalmayacaksın. Bu, Rabbin sana koyduğu kefarettir.”

Sonra keşiş tahta parçasını aldı ve uzun zamandır görmediği dünyaya geri döndü. Kapılarda kendisine verilenlerden başka bir şey yemedi ve içmedi; ancak birçok dileği kabul edilmedi ve birçok kapı ona kapalı kaldı, bu yüzden çoğu zaman bir kırıntı ekmek bile alamadı.

Bir gün sabahtan akşama kadar kapı kapı dolaşmış, kimse ona bir şey vermemiş ve geceyi geçirmesi için de kimse onu misafir etmemişti. Bunun üzerine ormana gitti ve sonunda birinin yaptığı bir mağara buldu; mağarada yaşlı bir kadın oturuyordu. Adam, “İyi kadın, bu gece beni evinde misafir et,” dedi. Kadın ise, “Hayır, istesem bile cesaret edemem. Üç tane kötü ve vahşi oğlum var. Eğer soygun gezisinden eve dönerlerse ve seni bulurlarsa, ikimizi de öldürürler,” dedi.

Keşiş, “Bırakın kalayım, ne size ne de bana zarar verecekler,” dedi ve kadın merhamet göstererek ikna oldu. Bunun üzerine adam merdivenlerin altına uzandı ve tahta parçasını başının altına koydu. Yaşlı kadın bunu görünce sebebini sordu; adam da ona, kefaret olarak yanında tahta parçasını taşıdığını, geceleri yastık olarak kullandığını ve darağacına götürülen fakir bir günahkârı görünce, “İşte hak ettiği cezayı çekiyor” dediği için Tanrı'yı ​​gücendirdiğini söyledi.

Kadın ağlamaya başladı ve şöyle feryat etti: “Eğer Rab tek bir sözü böyle cezalandırıyorsa, oğullarım yargı gününde huzuruna çıktıklarında nasıl bir hal alacaklar?”

Gece yarısı soyguncular eve döndüler, öfkeyle bağırıp çağırdılar. Ateş yaktılar ve ateş mağarayı aydınlatınca merdivenlerin altında yatan bir adam gördüler. Öfkeye kapılıp annelerine, "Bu adam kim? Kimsenin içeri alınmasını yasaklamadık mı?" diye bağırdılar.

Bunun üzerine anne, “Onu rahat bırakın, o, suçunun kefaretini ödeyen zavallı bir günahkârdır” dedi.

Soyguncular, "Ne yaptı ki?" diye sordular.

“Yaşlı adam,” diye bağırdılar, “bize günahlarını anlat.” Yaşlı adam doğruldu ve onlara tek bir kelimeyle nasıl günah işlediğini, Tanrı'nın ona nasıl kızdığını ve şimdi bu suçu nasıl telafi ettiğini anlattı. Hırsızlar bu hikâyeden o kadar derinden etkilendiler ki, o zamana kadarki yaşamlarına hayret ettiler, düşündüler ve içtenlikle tövbe etmeye başladılar. Keşiş, üç günahkârı tövbe ettirdikten sonra, merdivenlerin altına tekrar uyumak için uzandı. Ancak sabahleyin onu ölü buldular ve başının üzerinde durduğu kuru tahtadan üç yeşil dal yükselmişti. Böylece Rab onu bir kez daha lütfuna kavuşturmuştu.