De drie groene takjes

Er was eens een kluizenaar die in een bos aan de voet van een berg woonde. Hij bracht zijn tijd door met bidden en goede werken, en elke avond droeg hij, tot eer van God, twee emmers water de berg op. Vele dieren dronken ervan en vele planten werden erdoor verfrist, want op de hoogten waaide voortdurend een sterke wind die de lucht en de grond uitdroogde, en de wilde vogels die de mens vreesden, cirkelden daar rond en zochten met hun scherpe ogen naar water. En omdat de kluizenaar zo vroom was, ging een engel van God, die hij met eigen ogen kon zien, met hem mee de berg op, telde zijn stappen en bracht hem, toen het werk voltooid was, zijn voedsel, zoals de profeet vanouds op Gods bevel door de raaf werd gevoed. Toen de kluizenaar in zijn vroomheid al een hoge leeftijd had bereikt, gebeurde het eens dat hij van verre een arme zondaar naar de galg zag worden gebracht. Hij zei achteloos tegen zichzelf: "Zie je wel, die krijgt zijn verdiende loon!" 's Avonds, toen hij het water de berg op droeg, verscheen de engel die hem gewoonlijk vergezelde niet en bracht hem ook geen voedsel. Toen werd hij doodsbang en onderzocht hij zijn hart. Hij probeerde te bedenken hoe hij gezondigd kon hebben, want God was zo boos, maar hij kon het niet vinden. Toen at en dronk hij niet meer, wierp zich op de grond en bad dag en nacht. En toen hij op een dag zo bitter huilde in het bos, hoorde hij een vogeltje prachtig en vrolijk zingen. Toen werd hij nog meer verontrust en zei: 'Wat zing je toch vrolijk, de Heer is niet boos op je. Ach, als je me toch kon vertellen hoe ik Hem beledigd heb, zodat ik boete kon doen, dan zou mijn hart ook weer blij zijn.'

Toen begon de vogel te spreken en zei: ‘Je hebt onrecht gedaan door een arme zondaar te veroordelen die naar de galg werd geleid, en daarom is de Heer boos op je. Hij alleen heeft het recht. Maar als je berouw toont en je zonden bekeert, zal Hij je vergeven.’

Toen ging de engel naast hem staan ​​met een droge tak in zijn hand en zei: ‘Je moet deze droge tak dragen totdat er drie groene twijgen uit groeien, maar 's nachts, als je wilt slapen, moet je hem onder je hoofd leggen. Je moet van deur tot deur om brood bedelen en niet langer dan één nacht in hetzelfde huis blijven. Dat is de boete die de Heer je oplegt.’

Toen nam de kluizenaar het stuk hout en keerde terug naar de wereld die hij zo lang niet had gezien. Hij at en dronk niets anders dan wat hem bij de deuren werd aangeboden; veel smeekbeden werden echter niet verhoord en veel deuren bleven voor hem gesloten, zodat hij vaak geen kruimeltje brood kreeg.

Toen hij eens van 's morgens vroeg tot 's avonds laat van deur tot deur was gegaan en niemand hem iets had gegeven en niemand hem onderdak wilde bieden voor de nacht, ging hij het bos in. Daar vond hij een grot die iemand had uitgegraven, en daarin zat een oude vrouw. Toen zei hij: "Goede vrouw, laat mij vannacht bij u in huis slapen." Maar zij zei: "Nee, dat durf ik niet, zelfs al zou ik het willen. Ik heb drie zonen die slecht en wild zijn. Als ze terugkomen van hun rooftocht en u aantreffen, zouden ze ons allebei vermoorden."

De kluizenaar zei: 'Laat mij blijven, ze zullen u noch mij kwaad doen.' De vrouw had medelijden en liet zich overhalen. Toen ging de man onder de trap liggen en legde het stuk hout onder zijn hoofd. Toen de oude vrouw hem dat zag doen, vroeg ze waarom. Hij vertelde haar dat hij het stuk hout als boetedoening bij zich droeg en het 's nachts als kussen gebruikte. Hij had de Heer beledigd, omdat hij een arme zondaar op weg naar de galg had zien gaan en had gezegd dat hij zijn verdiende loon kreeg.

Toen begon de vrouw te huilen en riep: 'Als de Heer al één enkel woord zo straft, hoe zal het dan met mijn zonen gaan als zij voor Hem verschijnen in het oordeel?'

Om middernacht kwamen de rovers thuis en maakten veel lawaai. Ze stookten een vuur, en toen het de grot verlichtte en ze een man onder de trap zagen liggen, werden ze woedend en riepen naar hun moeder: 'Wie is die man? Hebben we dan niet verboden dat er ook maar iemand naar binnen wordt gebracht?'

Toen zei de moeder: "Laat hem met rust, het is maar een arme zondaar die boete doet voor zijn misdaad."

De overvallers vroegen: "Wat heeft hij gedaan?"

'Oude man,' riepen ze, 'vertel ons uw zonden!' De oude man richtte zich op en vertelde hoe hij met één enkel woord zo had gezondigd dat God boos op hem was geworden, en hoe hij nu boete deed voor deze misdaad. De rovers waren zo diep geraakt door dit verhaal dat ze hun leven tot dan toe overpeinsden, erover nadachten en met oprecht berouw begonnen boete te doen. Nadat hij de drie zondaars had bekeerd, ging de kluizenaar weer onder de trap liggen om te slapen. De volgende ochtend vonden ze hem echter dood, en uit het droge hout waarop zijn hoofd lag, waren drie groene takjes omhooggeschoten. Zo had de Heer hem opnieuw in Zijn gunst opgenomen.