Hırsız ve Efendisi

Hans, oğluna bir meslek öğretmek istedi ve bu yüzden kiliseye gidip Tanrı'ya dua ederek onun için en faydalı mesleğin hangisi olacağını sordu. Bunun üzerine kâtip mihrabın arkasına geçip, "Hırsızlık, hırsızlık!" dedi. Bunun üzerine Hans oğlunun yanına gidip ona hırsızlık öğrenmesi gerektiğini ve Tanrı'nın böyle söylediğini anlattı. Oğluyla birlikte hırsızlık konusunda bilgili bir adam aramaya gittiler. Uzun süre yürüdükten sonra büyük bir ormana vardılar; orada yaşlı bir kadının yaşadığı küçük bir ev vardı.

Hans, "Hırsızlıkla tanışıklığı olan birini tanıyor musun?" diye soruyor.

"Bunu burada gayet iyi öğrenebilirsiniz," diyor kadın, "oğlum bu konuda usta." Bunun üzerine adam oğluyla konuşuyor ve hırsızlığı gerçekten iyi bilip bilmediğini soruyor.

Usta hırsız, “Ona iyi bir eğitim vereceğim. Bir yıl geçtikten sonra geri gelin, eğer oğlunuzu tanırsanız, eğitim için hiçbir ücret almayacağım; ama tanımazsanız, bana iki yüz thaler vermelisiniz” dedi.

Baba eve geri döner ve oğlu büyücülüğü ve hırsızlığı iyice öğrenir. Yıl sona erdiğinde, baba oğlunu nasıl tanıyacağını düşünmekten büyük bir endişe duyar. Bu sıkıntılı haliyle uğraşırken, küçük bir cüceyle karşılaşır ve cüce ona, "Adamım, seni sürekli böyle bir sıkıntıya sokan şey nedir?" der.

“Ah,” diyor Hans, “bir yıl önce oğlumu bir usta hırsıza teslim ettim. Bana yıl sonunda geri gelmemi, eğer oğlumu gördüğümde tanıyamazsam iki yüz thaler ödememi, tanırsam hiçbir şey ödememem gerektiğini söyledi. Şimdi ise onu tanımamaktan korkuyorum ve parayı nereden bulacağımı bilmiyorum.”

Cüce ona yanına küçük bir ekmek sepeti almasını ve bacanın altına geçmesini söyler. “İşte orada, kirişin üzerinde bir sepet var, içinden küçük bir kuş ötüyor, işte o senin oğlun.”

Hans oraya gider ve içinde kuş bulunan sepetin önüne siyah ekmek dolu küçük bir sepet atar. Küçük kuş sepetten çıkar ve yukarı bakar. Baba, "Merhaba oğlum, burada mısın?" der ve oğlu babasını görünce çok sevinir. Ancak usta hırsız, "Şeytan seni kışkırtmış olmalı, yoksa oğlunu nasıl tanıyabilirdin?" der.

"Baba, bırak gidelim," dedi genç.

Baba ve oğul eve doğru yola koyuldular. Yolda bir at arabası geçiyordu. Bunun üzerine oğul babasına, "Kendimi büyük bir tazıya dönüştüreceğim, böylece benim sayemde çok para kazanabilirsin" dedi.

Ardından beyefendi arabadan seslenerek, "Beyefendi, köpeğinizi satar mısınız?" diye sordu.

“Evet,” diyor baba.

"Bunun için ne kadar istiyorsunuz?"

"Otuz thaler."

“Eh, dostum, bu çok fazla para, ama çok güzel bir köpek olduğu için alacağım.” Beyefendi köpeği arabasına alır, ancak biraz daha ilerledikten sonra köpek arabanın penceresinden dışarı fırlar, babasının yanına geri döner ve artık bir tazı değildir.

Birlikte eve giderler. Ertesi gün komşu kasabada bir panayır vardır, bu yüzden genç adam babasına, “Şimdi kendimi güzel bir ata dönüştüreceğim ve beni satabilirsin; ama beni sattığında, dizginlerimi çıkarmalısın, yoksa tekrar insan olamam” der. Bunun üzerine baba atla birlikte panayıra gider ve usta hırsız gelir ve atı yüz thaler karşılığında satın alır, ancak baba unutur ve dizginleri çıkarmaz. Böylece adam atla birlikte eve gider ve onu ahıra koyar.

Hizmetçi eşikten içeri girdiğinde at, "Dizginimi çıkar, dizginimi çıkar" diyor.

Sonra hizmetçi kız durdu ve “Ne, konuşabiliyor musun?” dedi. Bunun üzerine gidip atın dizginini çıkardı ve at serçe oldu, kapıdan dışarı uçtu. Büyücü de serçe oldu ve onun peşinden uçtu. Sonra bir araya gelip kura çektiler, ama efendi kaybetti ve suya gidip balık oldu. Sonra genç de balık oldu ve tekrar kura çektiler, efendi yine kaybetti. Bunun üzerine efendi horoz oldu, genç de tilki oldu ve efendinin kafasını ısırdı, efendi öldü ve bugüne kadar ölü kaldı.