Złodziej i jego pan

Hans pragnął, aby jego syn nauczył się jakiegoś zawodu, więc poszedł do kościoła i modlił się do Pana Boga, aby dowiedzieć się, co będzie dla niego najkorzystniejsze. Wtedy urzędnik stanął za ołtarzem i powiedział: „Złodziejstwo, złodziejstwo”. Wtedy Hans wrócił do syna i powiedział mu, że ma się nauczyć kradzieży, i że Pan Bóg tak powiedział. Wyruszył więc z synem, aby poszukać człowieka, który zna się na kradzieży. Idąc długo, dotarli do wielkiego lasu, gdzie stał mały domek, a w nim staruszka.

Hans mówi: „Czy znasz człowieka, który zna się na kradzieży?”

„Możesz się tego tutaj nauczyć całkiem dobrze” – mówi kobieta – „mój syn jest w tym mistrzem”. Rozmawia więc z synem i pyta, czy ten naprawdę dobrze zna się na kradzieży?

Mistrz złodziejski mówi: „Będę go dobrze uczył. Wróć za rok, a wtedy, jeśli poznasz swojego syna, nie wezmę za niego żadnej zapłaty; ale jeśli go nie znasz, musisz mi dać dwieście talarów”.

Ojciec wraca do domu, a syn dogłębnie uczy się czarów i kradzieży. Pod koniec roku ojciec jest pełen niepokoju, zastanawiając się, jak rozpoznać syna. Gdy tak krąży po swoich kłopotach, spotyka małego krasnoludka, który mówi: „Człowieku, co cię boli, że ciągle masz takie kłopoty?”

„Och” – mówi Hans – „rok temu oddałem syna do złodzieja, który powiedział mi, że mam wrócić, kiedy rok się skończy, i że jeśli wtedy nie będę znał syna, kiedy go zobaczę, mam zapłacić dwieście talarów; a jeśli go znam, mam nic nie płacić, a teraz boję się, że go nie poznam i nie wiem, skąd mam wziąć pieniądze”.

Potem krasnolud każe mu wziąć ze sobą mały koszyk chleba i stanąć pod kominem. „Tam, na belce poprzecznej, stoi koszyk, z którego wykrzykuje mały ptaszek, a to twój syn”.

Hans idzie tam i rzuca mały koszyczek pełen czarnego chleba przed koszyczek z ptakiem w środku, a mały ptak wylatuje i patrzy w górę. „Cześć, synu, jesteś tu?” mówi ojciec, a syn cieszy się na widok ojca, ale mistrz złodziejstwa odpowiada: „Chyba diabeł cię podsunął, bo skąd mogłeś poznać swojego syna?”

„Ojcze, chodźmy” – powiedział młodzieniec.

Potem ojciec i syn ruszyli w drogę powrotną. Po drodze przejechał powóz. Wtedy syn powiedział do ojca: „Zamienię się w dużego charta, a wtedy będziesz mógł na mnie zarobić dużo pieniędzy”.

Wtedy dżentelmen zawołał z powozu: „Mój człowieku, czy sprzedasz swojego psa?”

„Tak” – odpowiada ojciec.

„Ile chcesz za to?”

„Trzydzieści talarów.”

„Och, człowieku, to świetna okazja, ale ponieważ to taki wspaniały pies, to go wezmę”. Pan zabrał psa do powozu, ale gdy odjechali kawałek, pies wyskoczył z powozu przez okno i wrócił do ojca, nie będąc już chartem.

Wracają razem do domu. Następnego dnia w sąsiednim mieście odbywa się jarmark, więc młodzieniec mówi do ojca: „Teraz przemienię się w pięknego konia, a ty możesz mnie sprzedać; ale kiedy mnie sprzedasz, musisz mi zdjąć uzdę, bo inaczej nie będę mógł stać się mężczyzną”. Ojciec idzie więc z koniem na jarmark, a złodziej przychodzi i kupuje konia za sto talarów, ale ojciec zapomina i nie zdejmuje uzdy. Mężczyzna wraca więc z koniem do domu i odstawia go do stajni.

Gdy służąca przekracza próg, koń mówi: „Zdejmij mi uzdę, zdejmij mi uzdę”.

Wtedy dziewczyna staje i pyta: „Co, nie możesz mówić?”. Idzie więc i zdejmuje uzdę, a koń zamienia się w wróbla i wylatuje przez drzwi, a czarodziej również zamienia się w wróbla i leci za nim. Potem spotykają się i rzucają losy, ale pan przegrywa, udaje się do wody i jest rybą. Wtedy młodzieniec również zamienia się w rybę, znów rzucają losy i pan przegrywa. Pan przemienia się w koguta, a młodzieniec w lisa, który odgryza panu głowę, a ten umiera i pozostaje martwy do dziś.