โจรกับนายของเขา

ฮันส์ปรารถนาจะให้ลูกชายเรียนรู้ทักษะอาชีพ จึงเข้าไปในโบสถ์และอธิษฐานต่อพระเจ้าเพื่อขอคำแนะนำว่าอาชีพใดจะเป็นประโยชน์ที่สุดสำหรับลูกชาย จากนั้นเสมียนก็เดินไปด้านหลังแท่นบูชาและกล่าวว่า “การขโมย การขโมย” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮันส์จึงกลับไปหาลูกชายและบอกเขาว่าเขาต้องเรียนรู้การขโมย และพระเจ้าได้ตรัสเช่นนั้น เขาจึงไปกับลูกชายเพื่อตามหาคนที่เชี่ยวชาญเรื่องการขโมย พวกเขาเดินไปเป็นเวลานานและมาถึงป่าใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งมีบ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่งตั้งอยู่และมีหญิงชราอาศัยอยู่ในนั้น

ฮันส์ถามว่า “คุณรู้จักคนที่เชี่ยวชาญเรื่องการขโมยบ้างไหม?”

“คุณสามารถเรียนรู้เรื่องนั้นได้ที่นี่อย่างดีเลยค่ะ” หญิงคนนั้นกล่าว “ลูกชายฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้” เขาจึงพูดคุยกับลูกชายและถามว่าเขารู้จักวิธีการขโมยดีจริง ๆ หรือไม่

หัวหน้าโจรกล่าวว่า “ข้าจะสอนเขาให้ดี กลับมาอีกครั้งเมื่อครบหนึ่งปีแล้ว ถ้าเจ้าจำลูกชายของเจ้าได้ ข้าจะไม่รับค่าสอนใดๆ ทั้งสิ้น แต่ถ้าเจ้าจำเขาไม่ได้ เจ้าต้องจ่ายเงินให้ข้าสองร้อยทาเลอร์”

พ่อกลับบ้านไป และลูกชายก็เรียนรู้เวทมนตร์และการขโมยอย่างละเอียด เมื่อสิ้นปี พ่อก็เต็มไปด้วยความวิตกกังวลว่าจะจำลูกชายได้อย่างไร ในขณะที่เขากำลังทุกข์ใจอยู่นั้น เขาก็ได้พบกับคนแคระตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ซึ่งพูดว่า “ท่านครับ เกิดอะไรขึ้นกับท่าน ท่านถึงได้มีปัญหาอยู่เสมอ?”

“โอ้” ฮันส์กล่าว “เมื่อปีที่แล้ว ฉันฝากลูกชายไว้กับหัวหน้าโจร เขาบอกฉันว่าให้กลับมาเมื่อครบปีแล้ว และถ้าฉันจำลูกชายไม่ได้เมื่อเจอเขา ฉันต้องจ่ายเงินสองร้อยทาเลอร์ แต่ถ้าฉันจำเขาได้ ฉันไม่ต้องจ่ายอะไรเลย และตอนนี้ฉันกลัวว่าจะจำเขาไม่ได้ และบอกไม่ได้ว่าอยู่ที่ไหนถึงจะหาเงินได้”

จากนั้นคนแคระก็บอกให้เขานำตะกร้าขนมปังเล็กๆ ติดตัวไปด้วย และไปยืนอยู่ใต้ปล่องไฟ “ตรงคานนั้นมีตะกร้าใบหนึ่งอยู่ มีนกตัวเล็กๆ กำลังจิกกินอยู่ นั่นก็คือลูกชายของคุณ”

ฮันส์เดินไปที่นั่น แล้วโยนตะกร้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยขนมปังดำไว้ข้างหน้าตะกร้าที่มีนกอยู่ นกน้อยก็บินออกมาและเงยหน้าขึ้นมอง “สวัสดีลูกชายของฉัน เจ้ามาอยู่ที่นี่หรือ?” พ่อพูด และลูกชายก็ดีใจที่ได้เห็นพ่อ แต่หัวหน้าโจรกลับพูดว่า “ปีศาจต้องดลใจเจ้าแน่ ไม่อย่างนั้นเจ้าจะรู้จักลูกชายของเจ้าได้อย่างไร?”

“คุณพ่อครับ โปรดให้เราไปเถอะครับ” เด็กหนุ่มกล่าว

จากนั้นพ่อกับลูกชายก็ออกเดินทางกลับบ้าน ระหว่างทางมีรถม้าคันหนึ่งแล่นผ่านมา ลูกชายจึงพูดกับพ่อว่า “ผมจะแปลงร่างเป็นสุนัขเกรย์ฮาวด์ตัวใหญ่ แล้วพ่อจะได้เงินมากมายจากผม”

จากนั้นสุภาพบุรุษท่านนั้นก็ตะโกนมาจากรถม้าว่า “คุณลุงครับ คุณจะขายสุนัขของคุณไหมครับ?”

“ใช่ครับ” พ่อตอบ

“คุณต้องการขายมันในราคาเท่าไหร่?”

“สามสิบทาเลอร์”

“โอ้โห ราคาดีมากเลย แต่เพราะมันเป็นหมาที่สวยงามมาก ฉันจะเอามัน” สุภาพบุรุษท่านนั้นอุ้มมันขึ้นรถม้า แต่เมื่อรถม้าแล่นไปได้สักพัก หมาตัวนั้นก็กระโดดออกจากรถม้าทางหน้าต่าง แล้ววิ่งกลับไปหาพ่อของมัน และมันก็ไม่ได้เป็นหมาเกรย์ฮาวด์อีกต่อไป

พวกเขากลับบ้านด้วยกัน วันรุ่งขึ้นมีงานวัดในเมืองใกล้เคียง ชายหนุ่มจึงพูดกับพ่อว่า “ตอนนี้ผมจะแปลงร่างเป็นม้าที่สวยงาม แล้วท่านก็ขายผมได้ แต่เมื่อท่านขายผมแล้ว ท่านต้องถอดบังเหียนออกด้วย มิฉะนั้นผมจะกลับเป็นคนไม่ได้อีก” จากนั้นพ่อก็พาม้าไปที่งานวัด และหัวหน้าโจรก็มาซื้อม้าไปในราคาหนึ่งร้อยทาเลอร์ แต่พ่อลืมและไม่ได้ถอดบังเหียนออก ดังนั้นชายคนนั้นจึงกลับบ้านพร้อมกับม้าและนำไปไว้ในคอก

เมื่อสาวใช้ก้าวข้ามธรณีประตู ม้าก็ร้องว่า “ถอดบังเหียนของฉันออก ถอดบังเหียนของฉันออก”

จากนั้นสาวใช้ก็หยุดนิ่งและกล่าวว่า “เจ้าพูดได้หรือ?” แล้วเธอก็ไปถอดบังเหียนออก ม้าก็กลายเป็นนกกระจอกและบินออกไปที่ประตู พ่อมดก็กลายเป็นนกกระจอกเช่นกันและบินตามไป จากนั้นพวกเขาก็มาพบกันและจับฉลาก แต่เจ้านายแพ้และลงไปในน้ำกลายเป็นปลา จากนั้นเด็กหนุ่มก็กลายเป็นปลาเช่นกัน และพวกเขาก็จับฉลากอีกครั้ง และเจ้านายก็แพ้ ดังนั้นเจ้านายจึงเปลี่ยนตัวเองเป็นไก่ตัวผู้ และเด็กหนุ่มก็กลายเป็นสุนัขจิ้งจอกและกัดหัวเจ้านายขาด เจ้านายจึงตายและยังคงตายอยู่จนถึงทุกวันนี้