Baykuş

İki üç yüz yıl önce, insanların günümüzdeki kadar kurnaz ve zeki olmadığı zamanlarda, küçük bir kasabada olağanüstü bir olay yaşandı. Bir talihsizlik sonucu, boynuzlu baykuş denilen büyük baykuşlardan biri, geceleyin komşu ormandan kasaba halkından birinin ahırına girmiş ve gün ağardığında, diğer kuşların her görünüşünde çıkardığı korkunç çığlıklar yüzünden saklandığı yerden dışarı çıkmaya cesaret edememişti. Sabahleyin uşak saman almak için ahıra girdiğinde, baykuşun bir köşede oturduğunu görünce o kadar korkmuştu ki, kaçıp efendisine, hayatında hiç görmediği türden, bir insanı hiç zorlanmadan yiyebilecek bir canavarın ahırda oturduğunu ve gözlerini yuvarladığını haber vermişti. “Seni zaten tanıyorum,” dedi efendi, “tarlalarda bir karakuşu kovalayacak kadar cesursun, ama ölü bir tavuk görünce yanına yaklaşmadan önce bir sopa alıyorsun. Gidip kendi gözlerimle görmeliyim, ne tür bir canavar bu,” diye ekledi efendi ve oldukça cesurca ambarın içine girdi ve etrafına bakındı. Ancak, garip ve korkunç yaratığı kendi gözleriyle görünce, hizmetkar kadar korkmuştu. İki sıçrayışla dışarı fırladı, komşularına koştu ve bilinmeyen ve tehlikeli bir canavara karşı kendisine yardım etmeleri için yalvararak rica etti; aksi takdirde, kapalı olduğu ambardan kaçarsa tüm kasaba tehlikeye girebilirdi. Tüm sokaklarda büyük bir gürültü ve kargaşa çıktı, kasaba halkı mızraklar, saman çatalları, tırpanlar ve baltalarla sanki bir düşmana karşı savaşa çıkıyorlarmış gibi geldiler; sonunda senatörler, başlarında belediye başkanıyla birlikte ortaya çıktılar. Pazara vardıklarında, ahıra doğru yürüdüler ve her taraftan kuşattılar. Bunun üzerine içlerinden en cesur olanı öne çıktı ve mızrağını indirerek içeri girdi, ancak hemen ardından çığlık atarak ve ölüm gibi solgun bir halde dışarı koştu ve tek kelime bile söyleyemedi. Diğer iki kişi de içeri girmeye cesaret etti, ancak onların da şansı yaver gitmedi.

Sonunda biri öne çıktı; savaşçı kahramanlıklarıyla ünlü, iri yarı, güçlü bir adam, “Sadece bakarak canavarı kovamazsınız; burada ciddi olmalıyız, ama görüyorum ki hepiniz kadın gibi davranıyorsunuz ve hiçbiriniz hayvanla karşılaşmaya cesaret edemiyorsunuz” dedi. Onlara zırh getirmelerini emretti, bir kılıç ve mızrak getirtti ve kendini silahlandırdı. Birçoğu hayatından endişe etse de, herkes onun cesaretini övdü. İki ahır kapısı açıldı ve bu sırada büyük bir kirişin ortasına tünemiş olan baykuşu gördüler. Bir merdiven getirttiler ve merdiveni kaldırıp yukarı çıkmaya hazırlandığında, hepsi ona cesur olması gerektiğini haykırdılar ve onu ejderhayı öldüren Aziz George'a benzettiler.

Tam tepeye vardığında, baykuş onun kendisine göz koyacağını anlayınca, kalabalık ve bağırışlar karşısında şaşkına dönünce ve nasıl kaçacağını bilemeyince, gözlerini devirdi, tüylerini kabarttı, kanatlarını çırptı, gagasını şaklattı ve sert bir sesle "Tuwhit, tuwhoo" diye bağırdı.

Dışarıdaki kalabalık cesur kahramana "Vur eve! Vur eve!" diye bağırdı.

"Benim durduğum yerde duran herkes, 'Vur gitsin!' diye bağırmazdı," diye yanıtladı. Gerçekten de ayağını merdivenin bir basamağına daha sağlamca bastı, ama sonra titremeye başladı ve neredeyse bayılacak gibi bir halde geri döndü.

Artık kendini böyle bir tehlikeye atmaya cesaret eden kimse kalmamıştı. "Canavar," dediler, "aramızdaki en güçlü adamı bile ısırarak ve nefesini üfleyerek zehirledi ve ölümcül şekilde yaraladı! Biz de hayatımızı riske mi atacağız?" Bütün şehrin yok olmasını önlemek için ne yapmaları gerektiği konusunda istişare ettiler. Uzun süre her şey işe yaramaz gibi görünüyordu, ama sonunda belediye başkanı bir çare buldu.

“Benim görüşüm şu ki,” dedi, “ortak kasadan bu ahırı ve içindeki tüm mısır, saman veya kuru otu ödeyip sahibine tazminat ödemeli, sonra da bütün binayı ve o korkunç hayvanı yakmalıyız. Böylece kimse hayatını tehlikeye atmak zorunda kalmaz. Bu, masraf düşünmenin zamanı değil ve cimrilik uygunsuz olur.” Herkes onunla hemfikir oldu. Böylece ahırı dört köşesinden ateşe verdiler ve baykuş da yanarak öldü. İnanmayanlar oraya gidip kendileri araştırsınlar.