Sowa

Dwieście lub trzysta lat temu, gdy ludzie nie byli jeszcze tak przebiegli i chytrzy jak dziś, w małym miasteczku miało miejsce niezwykłe wydarzenie. Z jakiegoś nieszczęścia jedna z wielkich sów, zwanych sowami rogatymi, przyleciała nocą z pobliskiego lasu do stodoły jednego z mieszkańców miasta i gdy nastał dzień, nie odważyła się ponownie wyjść ze swojego schronienia, z obawy przed innymi ptakami, które za każdym razem, gdy się pojawiała, wznosiły przeraźliwy krzyk. Rankiem, gdy służący wszedł do stodoły po słomę, tak bardzo przeraził się widokiem sowy siedzącej w kącie, że uciekł i oznajmił swemu panu, że w stodole siedzi potwór, jakiego nigdy w życiu nie widział, a który bez najmniejszego trudu może pożreć człowieka. „Znam cię już” – rzekł pan – „masz dość odwagi, by gonić kosa po polach, ale kiedy zobaczysz martwą kurę, musisz zdobyć kij, zanim się do niej zbliżysz. Muszę sam pójść i zobaczyć, co to za potwór” – dodał pan i śmiało wszedł do spichlerza, rozglądając się dookoła. Kiedy jednak ujrzał na własne oczy dziwne, ponure stworzenie, przeraził się nie mniej niż sługa. Dwoma susami wyskoczył, pobiegł do sąsiadów i błagał ich błagalnie o pomoc w walce z nieznanym i niebezpiecznym zwierzęciem, bo inaczej całe miasto mogłoby znaleźć się w niebezpieczeństwie, gdyby wyrwało się ze stodoły, w której było zamknięte. Na wszystkich ulicach podniósł się wielki hałas i wrzawa, mieszkańcy miasta wyszli uzbrojeni we włócznie, widły, kosy i topory, jakby wyruszali na wroga; w końcu pojawili się senatorowie z burmistrzem na czele. Gdy dotarli na rynek, podeszli do stodoły i otoczyli ją ze wszystkich stron. Wtedy jeden z najodważniejszych z nich wystąpił i wszedł z opuszczoną włócznią, ale zaraz potem wybiegł z krzykiem, blady jak ściana i nie mógł wykrztusić ani słowa. Jeszcze dwóch innych odważyło się wejść, ale nie powiodło im się lepiej.

W końcu jeden z nich wystąpił; potężny, silny mężczyzna, słynący z wojowniczych czynów, i rzekł: „Nie odpędzicie potwora samym spojrzeniem; musimy być tu poważni, ale widzę, że wszyscy jesteście nastawieni na kobiety i żaden z was nie odważy się stawić czoła zwierzęciu”. Rozkazał im dać sobie zbroję, kazał przynieść miecz i włócznię i sam się uzbroił. Wszyscy chwalili jego odwagę, choć wielu obawiało się o jego życie. Otworzyły się wrota stodoły i zobaczyli sowę, która tymczasem usiadła na środku wielkiej belki poprzecznej. Kazał przynieść drabinę, a kiedy ją podniósł i przygotował się do wejścia, wszyscy krzyczeli do niego, aby dzielnie się trzymał, i polecili go świętemu Jerzemu, który zabił smoka.

Gdy już był na szczycie, sowa zrozumiała, że ​​ma wobec niej jakieś zamiary, a ponadto była zdezorientowana tłumem i wrzaskami i nie wiedziała, jak uciec, przewróciła oczami, potargała pióra, zatrzepotała skrzydłami, kłapnęła dziobem i krzyknęła ostrym głosem: „Tuwhit, tuwhoo”.

„Uderz w swój dom! Uderz w swój dom!” krzyczał tłum na zewnątrz do dzielnego bohatera.

„Ktokolwiek stałby tam, gdzie ja stoję” – odpowiedział – „nie płakałby, uderzaj w cel!”. Rzeczywiście postawił stopę o szczebel wyżej na drabinie, ale potem zaczął drżeć i, na wpół omdlały, cofnął się.

A teraz nie było już nikogo, kto odważyłby się narazić na takie niebezpieczeństwo. „Ten potwór” – mówili – „otruł i śmiertelnie zranił najsilniejszego z nas, atakując go i po prostu chuchając na niego! Czy my również mamy ryzykować życie?”. Naradzali się, co powinni zrobić, aby zapobiec zniszczeniu całego miasta. Przez długi czas wszystko wydawało się bezużyteczne, ale w końcu burmistrz znalazł sposób.

„Moim zdaniem” – powiedział – „powinniśmy z funduszy publicznych zapłacić za tę stodołę i wszelkie zboże, słomę czy siano, jakie się w niej znajduje, i w ten sposób zrekompensować straty właścicielowi, a następnie spalić cały budynek, a wraz z nim tę straszliwą bestię. W ten sposób nikt nie będzie musiał narażać swojego życia. Nie pora teraz na rozmyślanie o wydatkach, a skąpstwo byłoby tu niestosowne”. Wszyscy się z nim zgodzili. Podpalili więc stodołę ze wszystkich czterech narożników, a wraz z nią sowa została sromotnie spalona. Kto nie chce uwierzyć, niech sam tam pójdzie i sam się dowie.