De Uil

Twee- of driehonderd jaar geleden, toen mensen nog lang niet zo sluw en listig waren als tegenwoordig, vond er een buitengewone gebeurtenis plaats in een klein stadje. Door een of ander toeval was een van de grote uilen, de oehoe, 's nachts vanuit het naburige bos de schuur van een van de dorpelingen binnengedrongen. Bij het aanbreken van de dag durfde ze haar schuilplaats niet meer te verlaten, uit angst voor de andere vogels, die een vreselijke kreet slaakten zodra ze verscheen. De volgende ochtend, toen de knecht de schuur inging om stro te halen, schrok hij zo erg van de aanblik van de uil die daar in een hoek zat, dat hij wegrende en zijn meester vertelde dat er een monster, zoals hij er nog nooit een had gezien, dat zonder enige moeite een mens kon verslinden, in de schuur zat en met zijn ogen ronddraaide. 'Ik ken je al,' zei de heer, 'je hebt genoeg lef om een ​​merel over het veld te jagen, maar als je een dode kip ziet liggen, moet je eerst een stok pakken voordat je er in de buurt komt. Ik moet zelf gaan kijken wat voor monster het is,' voegde de heer eraan toe, en hij ging stoutmoedig de graanschuur in en keek rond. Toen hij het vreemde, grimmige wezen echter met eigen ogen zag, was hij net zo bang als de knecht. Met twee sprongen sprong hij naar buiten, rende naar zijn buren en smeekte hen dringend om hem te helpen tegen een onbekend en gevaarlijk beest, anders zou de hele stad in gevaar zijn als het uit de schuur zou breken, waar het opgesloten zat. Er ontstond een groot lawaai en rumoer in alle straten, de stadsbewoners kwamen gewapend met speren, hooivorken, zeisen en bijlen, alsof ze tegen een vijand trokken; uiteindelijk verschenen de senatoren met de burgemeester aan hun hoofd. Toen ze zich op de markt hadden verzameld, marcheerden ze naar de schuur en omsingelden die van alle kanten. Daarop stapte een van de dappersten naar voren en ging naar binnen met zijn speer in de lucht, maar rende er onmiddellijk daarna gillend en lijkbleek weer uit, zonder een woord uit te kunnen brengen. Twee anderen waagden zich ook naar binnen, maar het verging hen niet beter.

Eindelijk kwam er iemand naar voren; een grote, sterke man die bekend stond om zijn krijgshaftige daden, en zei: "Jullie zullen het monster niet verjagen door er alleen maar naar te kijken; we moeten hier serieus zijn, maar ik zie dat jullie allemaal op vrouwen zijn gericht, en niemand van jullie durft het beest te confronteren." Hij beval hen hem een ​​harnas te geven, liet een zwaard en een speer brengen en bewapende zich. Iedereen prees zijn moed, hoewel velen voor zijn leven vreesden. De twee schuurdeuren werden geopend en ze zagen de uil, die zich inmiddels midden op een grote dwarsbalk had genesteld. Hij liet een ladder brengen, en toen hij die omhoog had gehesen en zich klaarmaakte om naar boven te klimmen, riepen ze hem allemaal toe dat hij zich dapper moest gedragen en bevalen hem aan bij Sint-Joris, die de draak had gedood.

Toen hij net boven was aangekomen en de uil doorhad dat hij het op haar gemunt had, en bovendien verward was door de menigte en het geschreeuw, en niet wist hoe ze moest ontsnappen, rolde ze met haar ogen, zette haar veren op, flapperde met haar vleugels, klapte met haar snavel en riep met een scherpe stem: "Tuwhit, tuwhoo."

"Sla raak! Sla raak!" schreeuwde de menigte buiten naar de dappere held.

'Iedereen die op mijn plek stond,' antwoordde hij, 'zou niet roepen: sla raak!' Hij zette inderdaad een trede hoger op de ladder, maar toen begon hij te trillen en, half flauwgevallen, ging hij weer terug.

En nu was er niemand meer over die het aandurfde zich in zo'n gevaar te begeven. 'Het monster,' zeiden ze, 'heeft de sterkste man onder ons vergiftigd en dodelijk verwond door naar hem te happen en hem alleen maar aan te ademen! Gaan wij ook ons ​​leven riskeren?' Ze overlegden over wat ze moesten doen om te voorkomen dat de hele stad verwoest zou worden. Lange tijd leek alles tevergeefs, maar uiteindelijk vond de burgemeester een oplossing.

'Mijn mening,' zei hij, 'is dat we uit de gemeenschappelijke kas deze schuur, en al het graan, stro of hooi dat erin zit, moeten betalen en zo de eigenaar schadeloos stellen. Daarna moeten we het hele gebouw, en het verschrikkelijke beest, platbranden. Zo hoeft niemand zijn leven in gevaar te brengen. Dit is niet het moment om aan uitgaven te denken, en gierigheid zou niet gepast zijn.' Iedereen was het met hem eens. Dus staken ze de schuur aan alle vier de hoeken in brand, en daarmee verbrandde de uil op gruwelijke wijze. Wie het niet gelooft, kan erheen gaan en het zelf onderzoeken.