นกฮูก

เมื่อสองหรือสามร้อยปีก่อน ในสมัยที่ผู้คนยังไม่ฉลาดแกมโกงและเจ้าเล่ห์เหมือนทุกวันนี้ เหตุการณ์สุดประหลาดได้เกิดขึ้นในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง ด้วยความบังเอิญ นกฮูกตัวใหญ่ตัวหนึ่งที่เรียกว่านกฮูกมีเขา ได้บินมาจากป่าใกล้เคียงเข้ามาในยุ้งฉางของชาวเมืองคนหนึ่งในเวลากลางคืน และเมื่อรุ่งเช้าก็ไม่กล้าออกมาจากที่ซ่อนอีกเลย เพราะกลัวนกตัวอื่นๆ ซึ่งจะส่งเสียงร้องน่ากลัวทุกครั้งที่มันปรากฏตัว ในตอนเช้า เมื่อคนรับใช้เข้าไปในยุ้งฉางเพื่อเอาฟาง เขาก็ตกใจอย่างมากเมื่อเห็นนกฮูกนั่งอยู่ตรงมุมนั้น เขาจึงวิ่งหนีไปบอกเจ้านายว่ามีสัตว์ประหลาดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ซึ่งสามารถกินคนได้โดยไม่ยากเลย กำลังนั่งอยู่ในยุ้งฉางและกลอกตาไปมาอย่างน่ากลัว “ฉันรู้จักเจ้าดีอยู่แล้ว” นายท่านกล่าว “เจ้ากล้าหาญพอที่จะไล่นกดำไปทั่วทุ่งนา แต่พอเห็นไก่ตายอยู่ตรงนั้น เจ้ากลับต้องหาไม้มาเขี่ยก่อนจะเข้าไปใกล้ ฉันต้องไปดูด้วยตัวเองว่ามันเป็นสัตว์ประหลาดชนิดไหน” นายท่านกล่าวเสริม แล้วก็เดินเข้าไปในยุ้งฉางอย่างไม่เกรงกลัวและมองไปรอบๆ อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นสิ่งมีชีวิตประหลาดน่ากลัวด้วยตาตัวเอง เขาก็หวาดกลัวไม่น้อยไปกว่าคนรับใช้ เขาจึงกระโดดออกมาสองครั้ง วิ่งไปหาเพื่อนบ้าน และขอร้องพวกเขาอย่างอ้อนวอนให้ช่วยเหลือเขาในการต่อสู้กับสัตว์ร้ายที่ไม่รู้จักและอันตราย มิฉะนั้นทั้งเมืองอาจตกอยู่ในอันตรายหากมันหลุดออกมาจากยุ้งฉางที่มันถูกขังอยู่ เสียงดังอึกทึกครึกโครมดังขึ้นทั่วทุกถนน ชาวเมืองต่างพากันมาพร้อมกับหอก คราดหญ้า เคียว และขวาน ราวกับว่าพวกเขากำลังจะออกไปต่อสู้กับศัตรู ในที่สุด เหล่าวุฒิสมาชิกก็ปรากฏตัวพร้อมกับนายกเทศมนตรีนำหน้า เมื่อพวกเขารวมตัวกันที่ตลาดแล้ว พวกเขาก็เดินไปยังยุ้งฉางและล้อมรอบมันจากทุกด้าน จากนั้นหนึ่งในผู้กล้าหาญที่สุดก็ก้าวออกมาและเข้าไปข้างในโดยลดหอกลง แต่เขาก็วิ่งออกมาทันทีพร้อมกับเสียงกรีดร้องและหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย และพูดอะไรไม่ออกสักคำ ส่วนอีกสองคนก็กล้าเข้าไปเช่นกัน แต่ก็ไม่ต่างกัน

ในที่สุดก็มีชายคนหนึ่งก้าวออกมา เขาเป็นชายร่างใหญ่กำยำผู้มีชื่อเสียงด้านวีรกรรมทางการทหาร และกล่าวว่า “พวกท่านจะขับไล่ปีศาจร้ายนั้นไปได้เพียงแค่จ้องมองมันไม่ได้หรอก เราต้องเอาจริงเอาจัง แต่ข้าเห็นว่าพวกท่านทุกคนต่างหลงใหลในสตรี และไม่มีใครกล้าเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายนั้นเลย” เขาจึงสั่งให้นำเกราะมาให้ แล้วให้คนนำดาบและหอกมาสวมเกราะ ทุกคนต่างชื่นชมความกล้าหาญของเขา แม้ว่าหลายคนจะเกรงกลัวชีวิตของเขา ประตูยุ้งฉางทั้งสองบานถูกเปิดออก และพวกเขาก็เห็นนกฮูก ซึ่งในระหว่างนั้นได้เกาะอยู่บนคานไม้ขนาดใหญ่ตรงกลาง เขาจึงให้คนนำบันไดมา และเมื่อเขายกบันไดขึ้นและเตรียมที่จะปีนขึ้นไป ทุกคนต่างร้องบอกเขาว่าเขาต้องแสดงความกล้าหาญ และฝากฝังเขาไว้กับนักบุญจอร์จผู้สังหารมังกร

เมื่อเขาขึ้นไปถึงยอดเขาได้ไม่นาน นกฮูกก็รู้ตัวว่าเขากำลังหมายปองเธอ อีกทั้งยังงุนงงกับฝูงชนและเสียงตะโกน และไม่รู้ว่าจะหนีอย่างไร เธอจึงกลอกตา ขยับขน กระพือปีก งับปาก และร้องเสียงห้าวว่า “ทูวิท ทูวู”

“โจมตีให้ถึงเป้าหมาย! โจมตีให้ถึงเป้าหมาย!” ฝูงชนด้านนอกตะโกนให้กำลังใจวีรบุรุษผู้กล้าหาญ

“ใครก็ตามที่ยืนอยู่ตรงที่ฉันยืนอยู่” เขาตอบ “คงไม่มีใครร้องตะโกนว่า ‘ตีให้โดน!’ หรอก!” แน่นอนว่าเขาเหยียบลงไปบนบันไดขั้นที่สูงขึ้นไปอีกหนึ่งขั้น แต่แล้วเขาก็เริ่มสั่นเทา และเกือบจะเป็นลม ก่อนจะถอยกลับลงมา

และตอนนี้ก็ไม่มีใครเหลืออยู่ที่กล้าเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายเช่นนั้นอีกแล้ว “ปีศาจ” พวกเขากล่าว “มันวางยาพิษและทำร้ายชายที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเราจนถึงแก่ความตาย เพียงแค่กัดและหายใจรดเขา! พวกเราก็ต้องเสี่ยงชีวิตด้วยหรือ?” พวกเขาปรึกษาหารือกันว่าจะทำอย่างไรเพื่อป้องกันไม่ให้เมืองทั้งเมืองถูกทำลาย ในช่วงเวลาหนึ่งดูเหมือนทุกอย่างจะไม่มีประโยชน์ แต่ในที่สุดนายกเทศมนตรีก็พบทางออก

“ความเห็นของผม” เขากล่าว “คือเราควรใช้เงินจากกองกลางจ่ายค่ายุ้งฉางนี้ และข้าว ฟาง หรือหญ้าแห้งทั้งหมดที่อยู่ในนั้น เพื่อชดเชยให้กับเจ้าของ แล้วเผายุ้งฉางทั้งหลังและสัตว์ร้ายตัวนั้นไปด้วย วิธีนี้จะไม่มีใครต้องเสี่ยงชีวิต นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องค่าใช้จ่าย และความตระหนี่จะเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ” ทุกคนเห็นด้วยกับเขา ดังนั้นพวกเขาจึงจุดไฟเผายุ้งฉางทั้งสี่มุม และนกฮูกก็ถูกเผาไหม้อย่างน่าอนาถ ใครที่ไม่เชื่อก็ไปดูด้วยตัวเองเถอะ