Ormandaki Yaşlı Kadın

Bir zamanlar fakir bir hizmetçi kız, hizmet ettiği aileyle birlikte büyük bir ormandan geçiyordu. Ormanın ortasındayken, çalılıkların arasından soyguncular çıktı ve buldukları herkesi öldürdüler. Kız hariç hepsi birlikte öldü. Kız korkuyla arabadan atlayıp bir ağacın arkasına saklanmıştı. Soyguncular ganimetleriyle birlikte gittikten sonra, kız dışarı çıktı ve büyük felaketi gördü. Sonra hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı ve şöyle dedi: “Benim gibi fakir bir kız şimdi ne yapabilir? Ormandan nasıl çıkacağımı bilmiyorum, içinde insan yaşamıyor, kesinlikle açlıktan öleceğim.” Etrafta dolaşıp bir yol aradı ama bulamadı. Akşam olunca bir ağacın altına oturdu, kendini Tanrı'ya bıraktı ve ne olursa olsun orada oturup beklemeye, gitmemeye karar verdi. Ancak bir süre orada oturduktan sonra, ağzında küçük bir altın anahtar olan beyaz bir güvercin ona doğru uçtu.

Tanrı küçük anahtarı kadının eline verdi ve şöyle dedi: "Şu büyük ağacı görüyor musun? İçinde küçük bir kilit var, o minik anahtarla açılıyor ve orada doyasıya yiyecek bulacaksın, artık açlık çekmeyeceksin." Bunun üzerine kadın ağaca gitti, kilidi açtı ve içinde küçük bir kapta süt ve onu kırıp yiyebileceği beyaz ekmek buldu, böylece karnını doyurabildi.

Yemeğini bitirdiğinde, "Evdeki tavukların tüneklerine gitme vakti geldi, ben de çok yorgunum, ben de yatağa gidebilirim," dedi.

Sonra güvercin tekrar ona uçtu ve gagasıyla başka bir altın anahtar getirdi ve dedi ki: “Şuradaki ağacı aç, bir yatak bulacaksın.” O da ağacı açtı ve güzel, beyaz bir yatak buldu. Gece boyunca kendisini koruması için Tanrı'ya dua etti, yattı ve uyudu. Sabahleyin güvercin üçüncü kez geldi ve yine küçük bir anahtar getirdi ve dedi ki: “Şuradaki ağacı aç, elbise bulacaksın.” O da ağacı açtığında, herhangi bir kralın kızınınkinden daha görkemli, altın ve mücevherlerle süslü elbiseler buldu. Böylece bir süre orada yaşadı ve güvercin her gün gelip ona ihtiyacı olan her şeyi sağladı; sakin ve güzel bir hayat sürdü.

Ancak bir keresinde güvercin gelip, "Benim için bir şey yapar mısın?" dedi.

"Tüm kalbimle," dedi kız.

Sonra küçük güvercin, “Seni küçük bir eve götüreceğim; içeri gir, içeride ateşin yanında oturan yaşlı bir kadın olacak ve ‘Günaydın’ diyecek. Ama yemin ederim ki ona cevap verme, ne yaparsa yapsın, sağından geçip git; ileride bir kapı var, onu aç, içeri girdiğin odada her türden bir sürü yüzük var, aralarında parıldayan taşlı muhteşem yüzükler de var; ama onları oldukları yerde bırak ve aralarında mutlaka bulunan sade bir yüzüğü bulup bana en kısa sürede getir.” dedi. Kız küçük eve gitti ve kapıya geldi.

Orada oturan yaşlı kadın onu görünce şaşkınlıkla baktı ve "Günaydın evladım" dedi.

Kız ona cevap vermedi ve kapıyı açtı. “Defol git!” diye bağırdı yaşlı kadın ve kızın elbisesinden yakalayıp sıkıca tutmak istedi, “Burası benim evim; ben izin vermediğim sürece kimse içeri giremez.” Ama kız sessiz kaldı, ondan kurtuldu ve doğruca odaya girdi. Masanın üzerinde, gözlerinin önünde parıldayan ve ışıldayan çok sayıda yüzük duruyordu. Yüzükleri çevirdi ve sade olanı aradı, ama bulamadı. Ararken, yaşlı kadını ve elindeki kuş kafesini alıp kaçmaya çalışırken gördü. Bu yüzden peşinden gitti ve kafesi elinden aldı. Kafesi kaldırıp içine baktığında, gagasında sade yüzük olan bir kuş vardı. Sonra yüzüğü aldı ve sevinçle eve koştu. Küçük beyaz güvercinin gelip yüzüğü alacağını düşündü, ama gelmedi.

Sonra bir ağaca yaslandı ve güvercini beklemeye karar verdi; öylece dururken, ağaç sanki yumuşak ve esnekmiş gibi dallarını aşağı doğru sarkıtıyormuş gibi görünüyordu. Ve aniden dallar etrafına dolandı ve iki kol oldu; etrafına baktığında, ağaç yakışıklı bir adam olmuştu, onu kucaklayıp öptü ve dedi ki: “Beni kötü bir cadı olan yaşlı kadının gücünden kurtardın. Beni ağaca dönüştürmüştü ve her gün iki saat boyunca beyaz bir güvercindim ve yüzüğü elinde tuttuğu sürece insan şeklime geri dönemezdim.” Sonra onun hizmetkarları ve atları da, onlar da ağaca dönüştürülmüşlerdi, büyünün etkisinden kurtuldular ve onun yanında durdular. Ve onları krallığına götürdü, çünkü o bir kralın oğluydu; evlendiler ve mutlu yaşadılar.