Stara kobieta w lesie

Biedna służąca podróżowała kiedyś z rodziną, u której służyła, przez wielki las. Gdy już byli w środku, z gęstwiny wyszli rabusie i wymordowali wszystkich, których napotkali. Wszyscy zginęli razem, oprócz dziewczyny, która w przerażeniu wyskoczyła z powozu i schowała się za drzewem. Gdy rabusie odeszli ze swym łupem, wyszła i ujrzała wielką katastrofę. Wtedy zaczęła gorzko płakać i rzekła: „Cóż może teraz zrobić taka biedna dziewczyna jak ja? Nie wiem, jak wydostać się z lasu, nie mieszka w nim żaden człowiek, więc z pewnością muszę umrzeć z głodu”. Chodziła i szukała drogi, ale nie mogła jej znaleźć. Wieczorem usiadła pod drzewem, oddała się opiece Boga i postanowiła tam siedzieć i czekać, nie odchodząc, obojętnie, co się stanie. Gdy jednak siedziała tam już jakiś czas, przyleciała do niej biała gołębica z małym złotym kluczykiem w dziobie.

Włożył jej do ręki mały kluczyk i powiedział: „Widzisz to wielkie drzewo? Jest w nim mała kłódka, otwiera się ją małym kluczykiem. Znajdziesz tam wystarczająco dużo jedzenia i nie będziesz już cierpieć głodu”. Wtedy podeszła do drzewa i je otworzyła. Znalazła mleko w małej miseczce i biały chleb, który mogła rozłupać, aby móc się najeść do syta.

Kiedy już się nasyciła, powiedziała: „Teraz nadeszła pora, kiedy kury w domu idą spać, jestem tak zmęczona, że ​​też mogłabym pójść spać”.

Wtedy gołąb znów do niej poleciał i przyniósł w dziobie kolejny złoty klucz, i powiedział: „Otwórz tamto drzewo, a znajdziesz łóżko”. Otworzyła je więc i znalazła piękne białe łóżko, i modliła się do Boga, aby chronił ją w nocy, po czym położyła się i zasnęła. Rano gołąb przyleciał po raz trzeci i znów przyniósł mały klucz, i powiedział: „Otwórz tamto drzewo, a znajdziesz ubranie”. A kiedy je otworzyła, znalazła szaty wysadzane złotem i klejnotami, wspanialsze niż szaty jakiejkolwiek córki królewskiej. Tak więc mieszkała tam przez jakiś czas, a gołąb przylatywał każdego dnia i dostarczał jej wszystkiego, czego potrzebowała, i było to spokojne, dobre życie.

Pewnego razu jednak gołąb przyleciał i zapytał: „Czy uczynisz coś dla mnie?”

„Z całego serca” – odpowiedziała dziewczyna.

Wtedy mała gołąbeczka rzekła: „Zaprowadzę cię do małego domku; wejdź do niego, a w środku przy ogniu będzie siedziała staruszka i powie: «Dzień dobry». Ale na swoje życie nie dawaj jej żadnej odpowiedzi, pozwól jej robić, co chce, ale przejdź obok niej z prawej strony. Dalej są drzwi, które się otwierają, i wejdziesz do pokoju, w którym leży mnóstwo pierścieni wszelkiego rodzaju, wśród nich są wspaniałe z błyszczącymi kamieniami; zostaw je jednak tam, gdzie są, i poszukaj zwykłego, który również musi być wśród nich, i przynieś mi go tutaj tak szybko, jak potrafisz”. Dziewczynka poszła do małego domku i podeszła do drzwi.

Siedziała tam starsza kobieta, która spojrzała na nią i rzekła: „Dzień dobry, moje dziecko”.

Dziewczyna nie odpowiedziała i otworzyła drzwi. „Dokądże!” – krzyknęła staruszka, chwyciła ją za suknię i chciała mocno przytrzymać, mówiąc: „To mój dom; nikt nie może tam wejść, jeśli nie pozwolę”. Ale dziewczyna milczała, wyrwała się jej i weszła prosto do pokoju. Na stole leżała ogromna ilość pierścionków, które błyszczały i migotały przed jej oczami. Obróciła je i szukała tego prostego, ale nie mogła go znaleźć. Szukając, zobaczyła staruszkę i to, jak ucieka, chcąc uciec z klatką dla ptaków, którą trzymała w ręku. Pobiegła więc za nią i wyjęła jej klatkę z ręki, a gdy ją uniosła i zajrzała do środka, zobaczyła w środku ptaka z prostą obrączką w dziobie. Wzięła więc obrączkę i pobiegła z nią do domu, radośnie niosąc ją, myśląc, że mała biała gołębica przyleci i zabierze obrączkę, ale tak się nie stało.

Potem oparła się o drzewo i postanowiła czekać na gołębicę, a gdy tak stała, wydawało się, jakby drzewo było miękkie i giętkie, i opuszczało gałęzie. I nagle gałęzie owinęły się wokół niej, tworząc dwa ramiona, a gdy się rozejrzała, drzewo okazało się przystojnym mężczyzną, który objął ją i pocałował serdecznie, mówiąc: „Uwolniłaś mnie z mocy starej kobiety, która jest złą czarownicą. Zamieniła mnie w drzewo i każdego dnia przez dwie godziny byłam białą gołębicą i tak długo, jak ona posiadała pierścień, nie mogłam odzyskać ludzkiej postaci”. Wtedy jego słudzy i jego konie, które również zostały zamienione w drzewa, również zostały uwolnione od czaru i stanęły obok niego. I poprowadził ich do swego królestwa, ponieważ był synem królewskim, i pobrali się, i żyli szczęśliwie.