หญิงชราในป่า

ครั้งหนึ่งมีสาวใช้ผู้ยากไร้คนหนึ่งเดินทางไปกับครอบครัวที่เธอรับใช้ ผ่านป่าใหญ่ และเมื่อพวกเขาอยู่กลางป่า โจรก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้และฆ่าทุกคนที่พบเจอ ทุกคนตายหมด ยกเว้นสาวใช้คนนั้นที่กระโดดลงจากรถด้วยความตกใจและซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ เมื่อโจรปล้นไปพร้อมกับของที่ขโมยมา เธอก็ออกมาและเห็นความหายนะครั้งใหญ่ เธอจึงร้องไห้อย่างขมขื่นและพูดว่า “เด็กสาวผู้ยากไร้อย่างฉันจะทำอย่างไรได้ ฉันไม่รู้ว่าจะออกจากป่านี้ไปได้อย่างไร ไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่ในนั้น ฉันคงอดตายแน่ๆ” เธอเดินไปรอบๆ และมองหาทาง แต่ก็หาไม่เจอ เมื่อถึงเวลาเย็น เธอก็นั่งลงใต้ต้นไม้ มอบตัวเองไว้ในความคุ้มครองของพระเจ้า และตั้งใจว่าจะนั่งรออยู่ที่นั่นโดยไม่ไปไหน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอนั่งอยู่ได้สักพัก นกพิราบขาวตัวหนึ่งก็บินมาหาเธอพร้อมกับกุญแจทองคำเล็กๆ ในปาก

มันยื่นกุญแจดอกเล็ก ๆ ให้เธอ แล้วพูดว่า “เจ้าเห็นต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นไหม ในนั้นมีกุญแจดอกเล็ก ๆ อยู่ มันเปิดได้ด้วยกุญแจดอกเล็ก ๆ และที่นั่นเจ้าจะพบอาหารเพียงพอ และจะไม่ต้องอดอยากอีกต่อไป” จากนั้นเธอก็ไปที่ต้นไม้และเปิดมันออก และพบน้ำนมในถ้วยเล็ก ๆ และขนมปังขาวให้หักกินจนอิ่ม

เมื่อเธอพอใจแล้ว เธอก็พูดว่า “ตอนนี้เป็นเวลาที่ไก่ที่บ้านเข้านอนแล้ว ฉันเหนื่อยมากจนอยากไปนอนเหมือนกัน”

แล้วนกพิราบก็บินมาหาเธออีกครั้ง และคาบกุญแจทองคำอีกดอกหนึ่งมาด้วย แล้วพูดว่า “เปิดต้นไม้ต้นนั้นสิ แล้วเจ้าจะพบที่นอน” เธอจึงเปิดมันออก และพบที่นอนสีขาวสวยงาม เธอจึงอธิษฐานขอให้พระเจ้าคุ้มครองเธอในยามค่ำคืน แล้วนอนลงหลับไป ในตอนเช้า นกพิราบก็มาเป็นครั้งที่สาม และนำกุญแจดอกเล็กๆ มาให้อีกดอกหนึ่ง แล้วพูดว่า “เปิดต้นไม้ต้นนั้นสิ แล้วเจ้าจะพบเสื้อผ้า” และเมื่อเธอเปิดมันออก เธอก็พบเสื้อผ้าที่ประดับด้วยทองคำและอัญมณี งดงามยิ่งกว่าเสื้อผ้าของธิดาของกษัตริย์องค์ใดๆ เธอจึงอาศัยอยู่ที่นั่นสักพักหนึ่ง และนกพิราบก็มาทุกวันและจัดหาทุกสิ่งที่เธอต้องการ และเธอก็ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

แต่ครั้งหนึ่ง นกพิราบตัวหนึ่งมาและพูดว่า “เจ้าจะช่วยทำอะไรสักอย่างเพื่อข้าได้ไหม?”

“ด้วยความจริงใจทั้งหมด” เด็กหญิงกล่าว

จากนั้นนกพิราบตัวน้อยก็กล่าวว่า “ฉันจะนำทางเจ้าไปยังบ้านหลังเล็กๆ เข้าไปข้างในนั้น จะมีหญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างเตาผิงและกล่าวว่า ‘สวัสดี’ แต่ขอสาบานด้วยชีวิตของเจ้าว่าอย่าได้ตอบนางเลย ปล่อยให้นางทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ แต่จงเดินผ่านนางไปทางด้านขวา ถัดไปอีกหน่อยจะมีประตูซึ่งเปิดออกได้ และเจ้าจะเข้าไปในห้องที่มีแหวนนานาชนิดวางอยู่มากมาย ในจำนวนนั้นมีแหวนที่งดงามประดับด้วยอัญมณีแวววาวอยู่หลายวง แต่จงทิ้งแหวนเหล่านั้นไว้ที่เดิม แล้วจงหาแหวนธรรมดาๆ สักวงหนึ่ง ซึ่งจะต้องอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย แล้วนำมันมาให้ฉันโดยเร็วที่สุด” เด็กหญิงจึงไปยังบ้านหลังเล็กๆ และมาถึงประตู

หญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น เมื่อเห็นเธอเธอก็จ้องมองและกล่าวว่า “สวัสดีจ้ะลูก”

เด็กหญิงไม่ตอบอะไร และเปิดประตู “ไปไหน!” หญิงชราร้องพลางคว้าตัวเด็กหญิงไว้แน่น และพูดว่า “นั่นบ้านของฉัน ไม่มีใครเข้าไปได้ถ้าฉันไม่อนุญาต” แต่เด็กหญิงเงียบ สลัดตัวออก และเดินตรงเข้าไปในห้อง บนโต๊ะมีแหวนจำนวนมหาศาลวางอยู่ แหวนเหล่านั้นส่องประกายระยิบระยับต่อหน้าต่อตาเธอ เธอพลิกแหวนไปมาเพื่อหาแหวนธรรมดา แต่หาไม่เจอ ขณะที่เธอกำลังหาอยู่นั้น เธอเห็นหญิงชรากำลังแอบหนีไปพร้อมกับกรงนกที่อยู่ในมือ เธอจึงเดินตามไปและแย่งกรงนกมาจากมือเธอ เมื่อยกกรงขึ้นและมองเข้าไปข้างใน ก็พบนกตัวหนึ่งคาบแหวนธรรมดาไว้ในปาก จากนั้นเธอก็หยิบแหวนและวิ่งกลับบ้านอย่างมีความสุข คิดว่านกพิราบขาวตัวน้อยจะมาเอาแหวนไป แต่ก็ไม่มา

จากนั้นนางก็เอนตัวพิงต้นไม้และตั้งใจจะรอคอยนกพิราบ และขณะที่นางยืนอยู่นั้น ดูเหมือนว่าต้นไม้จะอ่อนนุ่มและยืดหยุ่นได้ และกิ่งก้านก็โน้มลงมา ทันใดนั้นกิ่งก้านก็พันรอบตัวนาง กลายเป็นแขนสองข้าง และเมื่อนางมองไปรอบๆ ต้นไม้ก็กลายเป็นชายหนุ่มรูปงาม เขาโอบกอดและจูบนางอย่างสุดหัวใจ แล้วกล่าวว่า “เจ้าได้ปลดปล่อยข้าจากอำนาจของหญิงชราผู้เป็นแม่มดชั่วร้าย นางได้สาปข้าให้เป็นต้นไม้ และทุกวันเป็นเวลาสองชั่วโมงข้าจะเป็นนกพิราบขาว และตราบใดที่นางยังมีแหวนอยู่ ข้าก็ไม่สามารถกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ได้” จากนั้นบรรดาคนรับใช้และม้าของเขา ซึ่งถูกสาปให้เป็นต้นไม้เช่นกัน ก็ได้รับการปลดปล่อยจากคำสาป และยืนอยู่เคียงข้างเขา และเขาก็นำพวกเขาไปยังอาณาจักรของเขา เพราะเขาเป็นโอรสของกษัตริย์ พวกเขาแต่งงานและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข