De oude vrouw in het bos

Een arm dienstmeisje reisde eens met het gezin waar ze werkte door een groot bos. Toen ze midden in het bos waren, kwamen er rovers uit het struikgewas tevoorschijn die iedereen die ze tegenkwamen vermoordden. Iedereen kwam om, behalve het meisje, dat in paniek uit de koets was gesprongen en zich achter een boom had verstopt. Toen de rovers met hun buit waren vertrokken, kwam ze tevoorschijn en zag de grote ramp. Ze begon bitter te huilen en zei: "Wat moet een arm meisje zoals ik nu doen? Ik weet niet hoe ik uit het bos moet komen, er woont geen mens, dus ik zal zeker verhongeren." Ze liep rond en zocht naar een weg, maar kon er geen vinden. Toen het avond was, ging ze onder een boom zitten, gaf zich over aan Gods hoede en besloot daar te blijven zitten wachten en niet weg te gaan, wat er ook zou gebeuren. Toen ze daar een tijdje had gezeten, kwam er echter een witte duif naar haar toe vliegen met een klein gouden sleuteltje in zijn bek.

Het gaf haar het kleine sleuteltje en zei: 'Zie je die grote boom? Daar zit een slotje aan. Met dat kleine sleuteltje kun je het openen, en daar zul je genoeg te eten vinden en geen honger meer lijden.' Toen ging ze naar de boom, opende het slotje en vond er melk in een schaaltje en wit brood om erin te breken, zodat ze haar buikje vol kon eten.

Toen ze tevreden was, zei ze: "Nu is het tijd dat de kippen thuis naar hun hok gaan, ik ben zo moe dat ik ook wel naar bed zou kunnen gaan."

Toen vloog de duif weer naar haar toe en bracht opnieuw een gouden sleutel in zijn snavel en zei: 'Open die boom daar, en je zult een bed vinden.' Dus opende ze de boom en vond een prachtig wit bed. Ze bad tot God om haar 's nachts te beschermen, ging liggen en sliep. De volgende ochtend kwam de duif voor de derde keer en bracht weer een sleuteltje en zei: 'Open die boom daar, en je zult kleren vinden.' En toen ze de boom opende, vond ze kleding bezet met goud en juwelen, prachtiger dan die van welke koningsdochter dan ook. Zo woonde ze daar een tijdje, en de duif kwam elke dag en voorzag haar van alles wat ze nodig had, en het was een rustig en goed leven.

Maar op een keer kwam de duif en zei: "Wil je iets voor mij doen?"

'Van harte,' zei het meisje.

Toen zei het duifje: "Ik zal je naar een klein huisje leiden; ga naar binnen, en daar zal een oude vrouw bij het vuur zitten en 'Goedendag' zeggen. Maar geef haar absoluut geen antwoord, laat haar doen wat ze wil, maar loop aan de rechterkant langs haar heen; verderop is een deur die open kan, en je zult een kamer binnengaan waar allerlei ringen liggen, waaronder enkele prachtige met glimmende stenen; laat die echter liggen waar ze zijn, en zoek een gewone ring, die er vast ook tussen ligt, en breng die zo snel mogelijk hier naar mij toe." Het meisje ging naar het huisje en kwam bij de deur.

Daar zat een oude vrouw die haar aanstaarde toen ze haar zag en zei: "Goedendag, mijn kind."

Het meisje gaf geen antwoord en opende de deur. 'Wegwezen!' riep de oude vrouw en greep haar bij haar jurk. Ze wilde haar stevig vasthouden en zei: 'Dat is mijn huis; niemand mag daar naar binnen als ik dat niet wil.' Maar het meisje zweeg, maakte zich los en ging rechtstreeks de kamer in. Op tafel lag een enorme hoeveelheid ringen, die voor haar ogen glinsterden en schitterden. Ze draaide ze om en zocht naar de eenvoudige ring, maar kon hem niet vinden. Terwijl ze zocht, zag ze de oude vrouw wegsluipen en een vogelkooi proberen te stelen die ze in haar hand had. Dus ging ze achter haar aan, pakte de kooi uit haar hand en toen ze hem optilde en erin keek, zag ze een vogeltje met de eenvoudige ring in zijn snavel. Ze pakte de ring en rende er dolblij mee naar huis. Ze dacht dat het kleine witte duifje de ring zou komen halen, maar dat gebeurde niet.

Toen leunde ze tegen een boom en besloot op de duif te wachten. Terwijl ze daar stond, leek het alsof de boom zacht en buigzaam was en zijn takken liet zakken. Plotseling kronkelden de takken zich om haar heen en vormden twee armen. Toen ze omkeek, zag ze dat de boom een ​​knappe man was, die haar hartelijk omhelsde en kuste. Hij zei: 'Jij hebt me bevrijd van de macht van de oude vrouw, die een boze heks is. Ze had me in een boom veranderd, en elke dag was ik twee uur lang een witte duif. Zolang zij de ring bezat, kon ik mijn menselijke gedaante niet terugkrijgen.' Toen werden ook zijn dienaren en paarden, die eveneens in bomen waren veranderd, van de betovering bevrijd en stonden naast hem. Hij leidde hen naar zijn koninkrijk, want hij was een koningszoon. Ze trouwden en leefden gelukkig.