Ay

Eskiden gecelerin hep karanlık olduğu ve gökyüzünün siyah bir bez gibi üzerini kapladığı bir ülke vardı; çünkü orada ay hiç doğmaz ve karanlıkta hiçbir yıldız parlamazdı. Dünyanın yaratılışında gece ışığı yeterliydi. Üç genç adam bir zamanlar bu ülkeden bir seyahat gezisine çıktılar ve başka bir krallığa vardılar. Orada, akşamları güneş dağların arkasına saklandığında, bir meşe ağacının üzerine yerleştirilmiş, uzaklara yumuşak bir ışık saçan parlak bir küre vardı. Bu sayede, güneş kadar parlak olmasa da her şey çok iyi görülebiliyor ve ayırt edilebiliyordu. Yolcular durup arabasıyla geçen bir köylüye bunun ne tür bir ışık olduğunu sordular. "Bu ay," diye cevapladı köylü; "belediye başkanımız onu üç thaler karşılığında satın aldı ve meşe ağacına bağladı. Her gün içine yağ dökmesi ve temiz tutması gerekiyor ki her zaman net bir şekilde yansın. Bunu yaptığı için bizden haftada bir thaler alıyor."

Köylü arabasıyla uzaklaşınca, içlerinden biri, "Bu lambadan faydalanabiliriz, evimizde bunun kadar büyük bir meşe ağacı var, onu ona asabiliriz. Geceleri karanlıkta el yordamıyla bir şeyler aramak zorunda kalmamak ne büyük bir zevk olurdu!" dedi.

İkincisi, "Size ne yapacağımızı söyleyeyim," dedi; "bir araba ve atlar getireceğiz ve ayı götüreceğiz. Buradaki insanlar kendilerine başka bir ay satın alabilirler."

“Ben iyi bir tırmanıcıyım,” dedi üçüncüsü, “onu aşağı indireceğim.” Dördüncüsü bir araba ve atlar getirdi, üçüncüsü ağaca tırmandı, ayın içine bir delik açtı, içinden bir ip geçirdi ve aşağı sarkıttı. Parlayan top arabaya konulduğunda, hırsızlığı kimse görmesin diye üzerini bir bezle örttüler. Onu güvenli bir şekilde kendi ülkelerine götürdüler ve yüksek bir meşe ağacının üzerine yerleştirdiler. Yeni lamba tüm ülkeyi aydınlattığında, yatak odaları ve oturma odaları ışıkla dolduğunda, yaşlılar ve gençler sevindiler. Cüceler kayalardaki mağaralarından çıktılar ve küçük kırmızı paltolu minik elfler çayırlarda halkalar halinde dans ettiler.

Dört kişi, ayın yağlanmasını sağladı, fitilini temizledi ve haftalık thalerlerini aldı; ancak yaşlandılar ve içlerinden biri hastalanıp öleceğini anlayınca, ayın dörtte birinin kendi malı olarak mezarına konulmasını vasiyet etti. Öldüğünde, belediye başkanı ağaca tırmandı ve budama makasıyla bir çeyrek kesti ve bu tabutuna konuldu. Ayın ışığı azaldı, ancak yine de görünür değildi. İkinci kişi öldüğünde, ikinci çeyrek de onunla birlikte gömüldü ve ışık azaldı. Üçüncü kişinin ölümünden sonra daha da zayıfladı; o da kendi payını yanına aldı. Dördüncü kişi de mezarına götürüldüğünde, eski karanlık hali yeniden başladı ve insanlar geceleri fenerleri olmadan dışarı çıktıklarında kafalarını birbirine çarpıyorlardı.

Ancak, ayın parçaları aşağıda, her zaman karanlığın hüküm sürdüğü dünyada tekrar bir araya geldiğinde, ölüler huzursuzlanıp uykularından uyandılar. Tekrar görebildiklerinde şaşırdılar; ay ışığı onlara yeterliydi, çünkü gözleri o kadar zayıflamıştı ki güneşin parlaklığına dayanamazlardı. Kalktılar, neşelendiler ve eski yaşam tarzlarına geri döndüler. Kimisi tiyatroya ve dansa gitti, kimisi de meyhanelere koştu, şarap istedi, sarhoş oldu, kavga etti, didişti ve sonunda sopalar alıp birbirlerini dövdüler. Gürültü gittikçe arttı ve sonunda göğe kadar ulaştı.

Cennetin kapısını koruyan Aziz Petrus, aşağı dünyanın isyan ettiğini düşünerek, Şeytan ve yandaşları kutsanmışların meskenine saldırdığında onu geri püskürtmekle görevli göksel birlikleri topladı. Ancak bunlar gelmeyince, atına binip cennetin kapısından aşağı, aşağı dünyaya indi. Orada ölüleri boyun eğdirdi, mezarlarına tekrar yatmalarını emretti, ayı yanına alıp göğe astı.