De Maan

In vroeger tijden was er een land waar de nachten altijd donker waren en de hemel zich als een zwart kleed over het land uitstrekte, want daar kwam de maan nooit op en scheen geen ster in de duisternis. Bij de schepping van de wereld was het licht 's nachts voldoende geweest. Drie jonge mannen verlieten dit land eens voor een reis en kwamen aan in een ander koninkrijk, waar 's avonds, wanneer de zon achter de bergen was verdwenen, een stralende bol op een eikenboom werd geplaatst, die een zacht licht verspreidde tot ver in de verte. Daardoor kon alles goed gezien en onderscheiden worden, ook al was het niet zo helder als de zon. De reizigers stopten en vroegen een boer die met zijn kar voorbijreed wat voor licht dat was. 'Dat is de maan,' antwoordde hij; 'onze burgemeester heeft hem voor drie thalers gekocht en aan de eikenboom bevestigd. Hij moet er dagelijks olie in gieten en hem schoonhouden, zodat hij altijd helder brandt. Hij krijgt van ons een thaler per week voor dit werk.'

Toen de boer was weggereden, zei een van hen: "We kunnen deze lamp wel gebruiken. We hebben thuis een eik die net zo groot is als deze, en we zouden hem daaraan kunnen hangen. Wat zou het heerlijk zijn om 's nachts niet meer in het donker te hoeven tasten!"

'Ik zal je vertellen wat we gaan doen,' zei de tweede; 'we halen een kar en paarden en nemen de maan mee. Dan kunnen de mensen hier een nieuwe kopen.'

'Ik ben een goede klimmer,' zei de derde, 'ik zal hem naar beneden halen.' De vierde bracht een kar met paarden, en de derde klom in de boom, boorde een gat in de maan, haalde er een touw doorheen en liet hem naar beneden zakken. Toen de glimmende bal in de kar lag, bedekten ze hem met een doek, zodat niemand de diefstal zou zien. Ze brachten hem veilig naar hun eigen land en plaatsten hem op een hoge eik. Oud en jong verheugden zich toen de nieuwe lamp zijn licht over het hele land verspreidde en slaapkamers en woonkamers ermee gevuld werden. De dwergen kwamen uit hun grotten in de rotsen tevoorschijn en de kleine elfjes in hun rode jasjes dansten in kringetjes op de weilanden.

De vier zorgden ervoor dat de maan van olie werd voorzien, maakten de lont schoon en ontvingen hun wekelijkse thaler. Maar ze werden oude mannen, en toen een van hen ziek werd en zag dat hij op sterven lag, bepaalde hij dat een kwart van de maan, als zijn eigendom, bij hem in het graf zou worden gelegd. Toen hij stierf, klom de burgemeester in de boom en sneed met de heggenschaar een kwart af, dat in zijn kist werd gelegd. Het maanlicht nam af, maar nog niet merkbaar. Toen de tweede stierf, werd het tweede kwart met hem begraven, en het licht nam verder af. Het werd nog zwakker na de dood van de derde, die ook zijn deel meenam; en toen de vierde naar zijn graf werd gedragen, keerde de oude duisternis terug, en wanneer de mensen 's nachts zonder hun lantaarns naar buiten gingen, stootten ze hun hoofden tegen elkaar.

Toen de stukken van de maan zich echter weer hadden verenigd in de wereld beneden, waar altijd duisternis had geheerst, werden de doden onrustig en ontwaakten uit hun slaap. Ze waren verbaasd toen ze weer konden zien; het maanlicht was voldoende voor hen, want hun ogen waren zo zwak geworden dat ze de schittering van de zon niet hadden kunnen verdragen. Ze stonden op, werden vrolijk en hervatten hun oude gewoonten. Sommigen gingen naar het theater en naar de dansvloer, anderen haastten zich naar de kroegen, waar ze wijn bestelden, dronken werden, ruzie maakten, kibbelden en uiteindelijk knuppels oppakten en elkaar te lijf gingen. Het lawaai werd steeds groter en bereikte uiteindelijk zelfs de hemel.

Petrus, de bewaker van de hemelpoort, dacht dat de onderwereld in opstand was gekomen en riep de hemelse troepen bijeen om de Boze terug te drijven wanneer hij en zijn handlangers de woning van de gezegenden zouden bestormen. Omdat deze troepen echter niet kwamen, besteeg hij zijn paard en reed door de hemelpoort naar beneden, naar de onderwereld. Daar onderwierp hij de doden, beval hen terug te keren naar hun graven, nam de maan mee en hing die in de hemel op.