Kuzu ve Küçük Balık

Bir zamanlar birbirlerini tüm kalpleriyle seven küçük bir erkek ve küçük bir kız kardeş vardı. Ancak öz anneleri ölmüştü ve onlara iyi davranmayan, gizlice onlara zarar vermek için elinden gelen her şeyi yapan bir üvey anneleri vardı. Tesadüfen, ikisi evin önündeki bir çayırda diğer çocuklarla oynuyorlardı ve çayırda evin bir tarafına kadar uzanan bir gölet vardı. Çocuklar göletin etrafında koşuşturuyor, birbirlerini yakalıyor ve sayma oyunu oynuyorlardı.

“Eneke Beneke, bırak yaşayayım,

Ve ben de kuşumu sana vereceğim.

Küçük kuş, saman arayacak,

İneğe yemesi için saman vereceğim.

Güzel inek bana süt verecek,

Sütü fırıncıya götüreceğim.

Fırıncı bir pasta pişirecek,

Pastayı kediye vereceğim.

Kedi bunun için birkaç fare yakalayacak.

Fareleri dumanın içinde asacağım,

Ve sonra karı göreceksiniz."

Bu oyunu oynarken bir daire oluşturmuşlardı ve kar kelimesi kendisine düşen kişi kaçmak zorunda kaldı; diğerleri de peşinden koşup onu yakaladılar. Onlar neşeyle koşuştururken üvey anne onları pencereden izledi ve öfkelendi. Büyücülük sanatlarından anladığı için ikisini de büyüledi ve küçük erkek kardeşi balığa, küçük kız kardeşi de kuzuya dönüştürdü. Sonra balık göletin etrafında bir o yana bir bu yana yüzdü ve çok üzgündü, kuzu ise çayırda bir o yana bir bu yana yürüdü, perişandı ve bir tek ot bile yiyemiyor, dokunamıyordu. Böylece uzun bir süre geçti ve sonra kaleye yabancılar ziyaretçi olarak geldi. Sahte üvey anne, "Bu iyi bir fırsat," diye düşündü ve aşçıyı çağırıp, "Git, çayırdan kuzuyu getir ve kes, ziyaretçiler için başka bir şeyimiz yok," dedi. Aşçı gitti, kuzuyu getirdi, mutfağa götürdü ve ayaklarını bağladı; kuzu bütün bunlara sabırla katlandı. Kapı eşiğinde bıçağını çekip kuzuyu kesmek için bilerken, mutfak lavabosunun önünde suda ileri geri yüzen ve ona bakan küçük bir balık fark etti. Ancak bu, kardeşiydi; çünkü balık aşçının kuzuyu götürdüğünü görünce onları takip etti ve göletin kenarından eve doğru yüzdü; sonra kuzu balığa doğru seslendi,

"Ah, kardeşim, o kadar derin bir gölette,

Kalbim ne kadar da üzgün!

Aşçı hâlâ bıçağını biliyor.

"Narin hayatımı elimden almak için."

Küçük balık şöyle cevap verdi:

"Ah, küçük kız kardeşim, yukarıda..."

Kalbim ne kadar da üzgün!

"Bu gölette uzanırken..."

Aşçı, kuzu yavrusunun konuşabildiğini ve aşağıdaki balıklara böylesine üzücü sözler söylediğini duyunca dehşete kapıldı ve bunun sıradan bir kuzu olamayacağını, evdeki kötü kadının büyülediği bir kuzu olması gerektiğini düşündü. Sonra, "Rahat ol, seni öldürmeyeceğim," dedi ve başka bir koyun alıp misafirler için hazırladı, kuzu yavrusunu da gördüğü ve duyduğu her şeyi anlattığı iyi kalpli bir köylü kadına götürdü.

Köylü kadın, küçük kız kardeşin üvey annesiydi ve kuzunun kim olduğunu hemen anladı ve onu bir bilge kadının yanına götürdü. Bunun üzerine bilge kadın kuzu ve küçük balık için bir dua okudu ve bu dua sayesinde ikisi de insan şekillerine geri döndüler. Daha sonra ikisini de büyük bir ormandaki küçük bir kulübeye götürdü ve orada yalnız yaşadılar, ancak mutlu ve huzurluydular.