Het lammetje en het visje

Er waren eens een broertje en een zusje die zielsveel van elkaar hielden. Hun moeder was echter overleden en ze hadden een stiefmoeder die niet aardig voor hen was en er stiekem alles aan deed om hen pijn te doen. Het gebeurde dat de twee met andere kinderen in een weiland voor het huis aan het spelen waren. In dat weiland lag een vijver die tot aan het huis reikte. De kinderen renden eromheen, vingen elkaar en speelden tellen.

“Eneke Beneke, laat me leven,

En ik zal mijn vogel aan jou geven.

Het kleine vogeltje zal stro zoeken,

Het stro geef ik aan de koe om op te eten.

De mooie koe zal mij melk geven.

De melk breng ik naar de bakker.

De bakker zal een cake bakken.

De taart geef ik aan de kat.

De kat zal daarvoor wat muizen vangen.

De muizen hang ik op in de rook.

En dan zie je de sneeuw.

Ze stonden in een kring terwijl ze dit spel speelden, en degene die het woord 'sneeuw' hoorde, moest wegrennen. Alle anderen renden achter hem aan en vingen hem. Terwijl ze zo vrolijk rondrenden, keek de stiefmoeder vanuit het raam toe en werd boos. Omdat ze verstand had van hekserij, betoverde ze hen beiden en veranderde het kleine broertje in een vis en het kleine zusje in een lam. Toen zwom de vis heen en weer in de vijver en was erg verdrietig, en het lammetje liep op en neer in de wei, was ellendig en kon geen grassprietje eten of aanraken. Zo ging het lang door, en toen kwamen er vreemdelingen als bezoekers naar het kasteel. De valse stiefmoeder dacht: "Dit is een goede gelegenheid," en riep de kok en zei tegen hem: "Ga het lam uit de wei halen en slacht het, we hebben niets anders voor de bezoekers." Toen ging de kok weg, haalde het lam, bracht het naar de keuken, bond zijn poten vast, en het verdroeg dit alles geduldig. Toen hij zijn mes had getrokken en het op de drempel aan het slijpen was om het lam te slachten, zag hij een klein visje heen en weer zwemmen in het water, voor de gootsteen in de keuken, en naar hem opkijken. Dit was echter de broer, want toen het visje zag dat de kok het lam meenam, volgde het hen en zwom langs de vijver naar het huis; toen kraaide het lam naar het visje.

“Ach, broeder, in die diepe vijver,

Wat is mijn arme hart toch verdrietig!

Zelfs nu nog slijpt de kok zijn mes.

Om mijn tere leven af ​​te nemen.”

Het kleine visje antwoordde:

“Ah, kleine zusje, daarboven in de hoogte

Wat is mijn arme hart toch verdrietig.

Terwijl ik in deze vijver lig.”

Toen de kok hoorde dat het lammetje kon praten en zulke droevige woorden tegen de vissen beneden zei, schrok hij zich rot. Hij dacht dat dit geen gewoon lam kon zijn, maar dat het betoverd moest zijn door de boze vrouw in huis. Toen zei hij: "Wees gerust, ik zal je niet doden," en hij nam een ​​ander schaap en maakte het klaar voor de gasten. Het lammetje bracht hij naar een goede boerin, aan wie hij alles vertelde wat hij had gezien en gehoord.

De boerin was echter dezelfde vrouw die de pleegmoeder van het kleine zusje was geweest, en ze vermoedde meteen wie het lammetje was. Ze ging ermee naar een wijze vrouw. De wijze vrouw sprak een zegen uit over het lammetje en het visje, waardoor ze hun menselijke gedaante terugkregen. Daarna nam ze hen beiden mee naar een kleine hut in een groot bos, waar ze alleen woonden, maar tevreden en gelukkig waren.