Baranek i mała rybka

Dawno, dawno temu, braciszek i siostrzyczka kochali się całym sercem. Ich własna matka jednak nie żyła, a oni mieli macochę, która nie była dla nich dobra i potajemnie robiła im wszystko, co mogła, by ich skrzywdzić. Tak się złożyło, że bawili się z innymi dziećmi na łące przed domem, a na łące, tuż przy domu, znajdował się staw. Dzieci biegały wokół niego, łapały się nawzajem i bawiły się w liczenie.

„Eneke Beneke, pozwól mi żyć,

A ja tobie dam mojego ptaka.

Mały ptaszek, jego słomy szukać będzie,

Słomę dam krowie do jedzenia.

Ładna krowa da mi mleko,

Mleko zaniosę piekarzowi.

Piekarz upiecze ciasto,

Ciasto dam kotu.

Kot za to złapie kilka myszy,

Myszki powieszę w dymie,

A potem zobaczysz śnieg.”

Stali w kręgu, grając w tę grę, a ten, na którego spadło słowo „śnieg”, musiał uciekać, a wszyscy inni pobiegli za nim i go złapali. Gdy tak wesoło biegali, macocha obserwowała ich przez okno i wpadła w gniew. A ponieważ znała się na sztuce czarów, zaczarowała ich oboje i zamieniła młodszego brata w rybę, a młodszą siostrę w jagnię. Wtedy ryba pływała tu i tam wokół stawu i była bardzo smutna, a jagnię chodziło tam i z powrotem po łące i było nieszczęśliwe, i nie mogło jeść ani dotknąć ani jednego źdźbła trawy. Tak minęło dużo czasu, a potem do zamku przyszli obcy goście. Fałszywa macocha pomyślała: „To dobra okazja” i zawołała kucharza i powiedziała do niego: „Idź i przynieś jagnię z łąki i zabij je, nie mamy nic innego dla gości”. Wtedy kucharz poszedł i wziął jagnię, i zaniósł je do kuchni i związał mu nogi, a wszystko to cierpliwie znosiło. Gdy wyciągnął nóż i ostrzył go na progu, żeby zabić jagnię, zauważył małą rybkę pływającą tam i z powrotem w wodzie przed zlewem i patrzącą na niego. To jednak był brat, bo gdy ryba zobaczyła, że ​​kucharz zabiera jagnię, podążyła za nimi i popłynęła wzdłuż stawu do domu; wtedy jagnię zawołało do niej:

„Ach, bracie, w stawie tak głębokim,

Jak smutne jest moje biedne serce!

Nawet teraz kucharz ostrzy swój nóż

Aby odebrać mi moje delikatne życie.

Mała rybka odpowiedziała:

„Ach, mała siostrzyczko, na górze

Jak smutne jest moje biedne serce

„Dopóki leżę w tym stawie.”

Kiedy kucharz usłyszał, że jagnię potrafi mówić i wypowiedział tak smutne słowa do ryby na dole, przeraził się i pomyślał, że to nie może być zwykła jagnięcina, ale musi zostać zaczarowana przez złą kobietę w domu. Wtedy rzekł: „Bądź spokojny, nie zabiję cię”, wziął kolejną owcę i przygotował ją dla gości, a jagnię zaniósł dobrej wieśniaczce, której opowiedział wszystko, co widział i słyszał.

Chłopka była jednak tą samą kobietą, która była matką zastępczą młodszej siostry i od razu domyśliła się, kim jest jagnię, i poszła z nim do mądrej kobiety. Wtedy mądra kobieta wygłosiła błogosławieństwo nad jagnięciem i małą rybką, dzięki czemu odzyskały ludzką postać, a następnie zabrała je obie do małej chatki w wielkim lesie, gdzie mieszkały same, ale zadowolone i szczęśliwe.