Yaşlı Anne

Büyük bir şehirde, akşamları odasında yalnız başına oturan yaşlı bir kadın vardı. Önce kocasını, sonra iki çocuğunu, ardından birer birer tüm akrabalarını ve nihayetinde o gün son arkadaşını kaybettiğini, şimdi ise tamamen yalnız ve perişan olduğunu düşünüyordu. Kalbi çok üzgündü ve en ağır kaybı oğullarının ölümüydü; acısıyla Tanrı'yı ​​​​suçluyordu. Düşüncelere dalmış bir şekilde otururken, birdenbire sabah namazı için çanların çaldığını duydu. Üzüntüsü içinde bütün geceyi böyle geçirdiğine şaşırdı, fenerini yaktı ve kiliseye gitti. Vardığında kilise zaten aydınlatılmıştı, ancak her zamanki gibi mumlarla değil, loş bir ışıkla. Ayrıca kilise insanlarla doluydu ve tüm sıralar doluydu; yaşlı kadın her zamanki yerine vardığında da boş değildi, tüm sıra tamamen doluydu. Kadın insanlara baktığında, orada eski moda giysiler içinde, solgun yüzlü, ölmüş akrabalarının oturduğunu gördü. Ne konuşuyorlar ne de şarkı söylüyorlardı; kilisenin her yerinde hafif bir mırıltı ve fısıltı duyuluyordu. Sonra teyzelerinden biri ayağa kalktı, öne çıktı ve zavallı yaşlı kadına, “Şuraya, sunağın yanına bak, oğullarını göreceksin” dedi. Yaşlı kadın baktı ve iki çocuğunu gördü; biri darağacında asılı, diğeri ise tekerlek üzerinde bağlıydı. Sonra teyzesi, “Bak, eğer yaşasalardı ve iyi Tanrı onları masum çocuklarken yanına almasaydı, onların da başına böyle gelirdi” dedi. Yaşlı kadın titreyerek eve gitti ve dizlerinin üzerine çökerek Tanrı'ya, anlayamayacağı kadar iyilikle davrandığı için şükretti ve üçüncü gün yattı ve öldü.