Starsza Matka

W dużym mieście mieszkała staruszka, która wieczorami siedziała samotnie w swojej izbie, rozmyślając o tym, jak straciła najpierw męża, potem oboje dzieci, potem po kolei wszystkich krewnych, a w końcu, tego samego dnia, ostatniego przyjaciela. Teraz była zupełnie sama i zrozpaczona. Była bardzo smutna w sercu, a najcięższą stratą, jaką poniosła, była strata synów; w bólu obwiniała za to Boga. Wciąż siedziała pogrążona w myślach, gdy nagle usłyszała dzwony wzywające na poranną modlitwę. Zdziwiła się, że w smutku czuwała całą noc, zapaliła latarnię i poszła do kościoła. Kościół był już oświetlony, gdy przybyła, ale nie tak jak zwykle woskowymi świecami, lecz przyćmionym światłem. Był już też zatłoczony i wszystkie miejsca były zajęte; a gdy staruszka dotarła na swoje zwykłe miejsce, również nie było pusto, lecz cała ławka była zajęta. A gdy spojrzała na ludzi, to nie byli nikim innym, tylko jej zmarli krewni, którzy siedzieli tam w swoich staromodnych szatach, ale z bladymi twarzami. Nie mówili ani nie śpiewali; ale ciche nucenie i szepty słychać było w całym kościele. Wtedy jej ciotka wstała, podeszła i rzekła do biednej staruszki: „Spójrz tam, obok ołtarza, a ujrzysz swoich synów”. Staruszka spojrzała tam i zobaczyła dwoje swoich dzieci, jedno wiszące na szubienicy, drugie przywiązane do koła. Wtedy ciotka rzekła: „Oto, tak samo by było z nimi, gdyby żyli i gdyby dobry Bóg nie zabrał ich do siebie, gdy byli niewinnymi dziećmi”. Staruszka drżąc poszła do domu i na kolanach dziękowała Bogu, że obszedł się z nią łaskawiej, niż była w stanie zrozumieć, a trzeciego dnia położyła się i umarła.