แม่ผู้สูงอายุ

ในเมืองใหญ่แห่งหนึ่ง มีหญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่คนเดียวในห้องของเธอในตอนเย็น คิดถึงเรื่องที่เธอสูญเสียไปมากมาย ทั้งสามี ลูกทั้งสองคน ญาติพี่น้อง และในที่สุด วันนั้นเอง เพื่อนคนสุดท้ายของเธอก็จากไป และตอนนี้เธอก็อยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวและอ้างว้าง เธอเศร้าโศกเสียใจอย่างมาก และการสูญเสียที่หนักที่สุดสำหรับเธอคือการสูญเสียลูกชายทั้งสองคน และในความเจ็บปวดนั้น เธอโทษพระเจ้าสำหรับเรื่องนี้ เธอยังคงนั่งครุ่นคิดอยู่เช่นนั้น ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงระฆังดังขึ้นเพื่อเรียกไปสวดมนต์แต่เช้า เธอประหลาดใจที่เธอเฝ้ามองอยู่เช่นนั้นตลอดทั้งคืน เธอจึงจุดตะเกียงและไปโบสถ์ เมื่อเธอมาถึง โบสถ์ก็สว่างไสวแล้ว แต่ไม่ใช่แสงเทียนอย่างที่เคยเป็นมา เป็นเพียงแสงสลัวๆ โบสถ์ก็เต็มไปด้วยผู้คน และที่นั่งทุกที่นั่งก็เต็มหมด และเมื่อหญิงชราไปถึงที่นั่งประจำของเธอ ที่นั่งนั้นก็ไม่ว่าง แต่ที่นั่งทั้งหมดเต็มไปด้วยผู้คน และเมื่อนางมองไปยังผู้คนเหล่านั้น พวกเขาก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากญาติที่ตายไปแล้วของนาง ซึ่งนั่งอยู่ตรงนั้นในชุดโบราณ แต่ใบหน้าซีดเซียว พวกเขาไม่ได้พูดหรือร้องเพลง แต่มีเสียงฮัมเพลงเบาๆ และเสียงกระซิบดังไปทั่วโบสถ์ จากนั้นป้าของนางก็ลุกขึ้น เดินไปข้างหน้า และพูดกับหญิงชราผู้น่าสงสารว่า “มองไปตรงนั้นข้างแท่นบูชา แล้วเจ้าจะเห็นลูกชายของเจ้า” หญิงชรามองไปที่นั่น และเห็นลูกสองคนของนาง คนหนึ่งแขวนอยู่บนตะแลงแกง อีกคนหนึ่งถูกมัดติดกับวงล้อ จากนั้นป้าก็พูดว่า “ดูสิ นี่คงเป็นอย่างนี้แหละสำหรับพวกเขา หากพวกเขายังมีชีวิตอยู่ และหากพระเจ้าผู้ทรงเมตตาไม่ได้ทรงรับพวกเขาไปอยู่กับพระองค์เมื่อพวกเขายังเป็นเด็กไร้เดียงสา” หญิงชราตัวสั่นเทาและกลับบ้านไปคุกเข่าขอบคุณพระเจ้าที่ทรงเมตตาต่อนางมากกว่าที่นางจะเข้าใจได้ และในวันที่สามนางก็ล้มตัวลงนอนและสิ้นชีวิต