De bejaarde moeder

In een grote stad zat een oude vrouw 's avonds alleen in haar kamer na te denken over hoe ze eerst haar man had verloren, toen haar beide kinderen, vervolgens al haar familieleden één voor één, en uiteindelijk, diezelfde dag nog, haar laatste vriendin, en nu was ze helemaal alleen en verlaten. Ze was diep bedroefd en het zwaarst van al haar verliezen was het verlies van haar zonen; en in haar verdriet gaf ze God de schuld. Ze zat nog steeds in gedachten verzonken, toen ze plotseling de klokken hoorde luiden voor het vroege gebed. Ze was verbaasd dat ze in haar verdriet de hele nacht had gewaakt, stak haar lantaarn aan en ging naar de kerk. Die was al verlicht toen ze aankwam, maar niet zoals gewoonlijk met kaarsen, maar met een gedempt licht. De kerk zat ook al vol met mensen en alle zitplaatsen waren bezet; en toen de oude vrouw op haar gebruikelijke plaats aankwam, was die ook niet leeg, maar de hele bank zat vol. En toen ze naar de mensen keek, zag ze dat het niemand minder waren dan haar overleden familieleden die daar zaten in hun ouderwetse kleren, maar met bleke gezichten. Ze spraken noch zongen; maar een zacht gezoem en gefluister klonk door de hele kerk. Toen stond een tante van haar op, stapte naar voren en zei tegen de arme oude vrouw: 'Kijk daar, naast het altaar, en je zult je zonen zien.' De oude vrouw keek daar en zag haar twee kinderen, de ene hangend aan de galg, de andere gebonden aan het rad. Toen zei de tante: 'Zie, zo zou het met hen zijn geweest als ze hadden geleefd en als de goede God hen niet tot zich had genomen toen ze nog onschuldige kinderen waren.' De oude vrouw ging bevend naar huis en dankte God op haar knieën dat Hij haar veel beter had behandeld dan ze had kunnen begrijpen. Op de derde dag ging ze liggen en stierf.