Jorinda ve Joringel

Bir zamanlar büyük ve sık bir ormanın ortasında eski bir kale vardı ve içinde cadı olan yaşlı bir kadın yapayalnız yaşıyordu. Gündüzleri kediye veya baykuşa dönüşür, akşamları ise tekrar insan şekline bürünürdü. Vahşi hayvanları ve kuşları kendine çekebilir, sonra onları öldürür, kaynatır ve kızartırdı. Kaleye yüz adım yaklaşan herkes hareketsiz durmak zorundaydı ve cadı onu serbest bırakana kadar yerinden kımıldayamazdı. Ancak masum bir genç kız bu çemberin içine girdiğinde, onu kuşa dönüştürür, hasır bir kafese kapatır ve kafesi kalenin bir odasına taşırdı. Kalede yaklaşık yedi bin kafes dolusu nadir kuş vardı.

Bir zamanlar Jorinda adında, diğer tüm kızlardan daha güzel bir genç kız vardı. Jorinda ve Joringel adında yakışıklı bir genç birbirleriyle evlenmeye söz vermişlerdi. Henüz nişanlılık dönemindeydiler ve en büyük mutlulukları birlikte olmaktı. Bir gün, sessizce konuşabilmek için ormanda yürüyüşe çıktılar. Joringel, "Kaleye çok yaklaşmamaya dikkat edin," dedi.

Güzel bir akşamdı; güneş ağaç gövdelerinin arasından ormanın koyu yeşilliğine doğru parlak bir şekilde parlıyor, kumrular ise huş ağaçlarının genç dallarında hüzünlü şarkılar söylüyordu.

Jorinda ara sıra ağlıyordu: Güneşin altında oturup kederleniyordu. Joringel de kederliydi; sanki öleceklermiş gibi üzgündüler. Sonra etraflarına baktılar ve tamamen çaresiz kaldılar, çünkü eve hangi yoldan gideceklerini bilmiyorlardı. Güneş hala dağın yarısı üzerinde ve yarısı batmıştı.

Joringel çalılıkların arasından baktı ve kalenin eski duvarlarını çok yakınlarda gördü. Dehşete kapıldı ve ölümcül bir korkuyla doldu. Jorinda şarkı söylüyordu—

"Kırmızı kolyeli küçük kuşum,

Üzüntü, üzüntü, üzüntü diye şarkı söylüyor,

Güvercinin yakında öleceğini söylüyor şarkısında.

"Üzüntü söylüyor, so—sürahi, sürahi, sürahi."

Joringel, Jorinda'yı aradı. Jorinda bir bülbüle dönüşmüştü ve "sürahi, sürahi, sürahi" diye şarkı söylüyordu. Parlayan gözlü bir baykuş onun etrafında üç kez uçtu ve üç kez "to-whoo, to-whoo, to-whoo!" diye bağırdı.

Joringel kıpırdayamadı: bir taş gibi orada durdu, ne ağlayabildi ne konuşabildi ne de elini ya da ayağını kıpırdatabildi.

Güneş batmıştı. Baykuş çalılıkların içine uçtu ve hemen ardından çalılıkların arasından kambur, sarı ve zayıf, iri kırmızı gözlü ve ucu çenesine kadar uzanan kanca burunlu yaşlı bir kadın çıktı. Kendi kendine mırıldandı, bülbülü yakaladı ve eline alıp götürdü.

Joringel ne konuşabiliyor ne de olduğu yerden kıpırdayabiliyordu; bülbül gitmişti. Sonunda kadın geri döndü ve boğuk bir sesle, “Seni selamla, Zachiel. Eğer ay kafese vurursa, Zachiel, onu hemen serbest bırak,” dedi. Bunun üzerine Joringel serbest kaldı. Kadının önünde diz çöktü ve Jorinda'sını geri vermesi için yalvardı, ama kadın ona bir daha asla Jorinda'yı veremeyeceğini söyledi ve gitti.

Çağırdı, ağladı, feryat etti, ama hepsi boşunaydı: "Ah, bana ne olacak şimdi?"

Joringel uzaklaştı ve sonunda garip bir köye geldi; orada uzun süre koyun otlattı. Sık sık kalenin etrafında dolanırdı, ama kaleye çok yaklaşmazdı. Sonunda bir gece rüyasında, ortasında güzel, büyük bir inci bulunan kan kırmızısı bir çiçek bulduğunu; çiçeği koparıp onunla kaleye gittiğini ve çiçeğe dokunduğu her şeyin büyüsünden kurtulduğunu; ayrıca bu sayede Jorinda'sını geri kazandığını gördü.

Sabah uyandığında, böyle bir çiçeği bulup bulamayacağını görmek için tepeleri ve vadileri aramaya başladı. Dokuzuncu güne kadar aradı ve sonra, sabahın erken saatlerinde, kan kırmızısı çiçeği buldu. Çiçeğin ortasında, en güzel inci kadar büyük bir çiğ damlası vardı.

Gece gündüz bu çiçekle kaleye doğru yolculuk etti. Kaleye yüz adım kala durdurulmadı, kapıya kadar yürüdü. Joringel çok sevindi; kapıya çiçekle dokundu ve kapı açıldı. Avludan içeri girdi ve kuşların sesini dinledi. Sonunda sesi duydu. İlerleyip sesin geldiği odayı buldu ve orada cadı yedi bin kafesteki kuşları besliyordu.

Joringel'i görünce çok öfkelendi, ona hakaretler yağdırdı, zehir ve acı sözler söyledi, ama iki adım bile yaklaşamadı. Joringel ona hiç aldırış etmedi, gidip kuşların olduğu kafeslere baktı; ama orada yüzlerce bülbül vardı, Jorinda'sını nasıl bulacaktı ki?

Tam o sırada yaşlı kadının sessizce içinde kuş olan bir kafesi alıp kapıya doğru gittiğini gördü.

Hızla ona doğru atıldı, çiçekle kafese ve yaşlı kadına dokundu. Artık kimseyi büyüleyemezdi; Jorinda ise orada durmuş, onu boynundan yakalamıştı ve her zamanki gibi güzeldi!